Taberî, ayetteki 'من' ifadesinin kime/neye işaret ettiği konusunda müfessirler arasındaki ihtilafı aktarır. Bazıları bunun binek ve ehli hayvanları (dâbbe ve en'am), bazıları ise sadece vahşi hayvanları (vahş) kastettiğini söylemiştir. Taberî kendisi ise en doğru görüşün, bununla köleler, cariyeler, binek ve ehli hayvanların kastedildiği olduğunu savunur; çünkü Araplar hayvanlarla insanları birlikte anlattıklarında 'men' lafzını kullanabilirler.

وأولى ذلك بالصواب، وأحسن أن يقال: عنى بقوله: من العبيد ، والإماء، والدواب، والأنعام، فمعنى ذلك: وجعلنا لكم فيها معايش، والعبيد، والإماء، والدواب، والأنعام

Zemahşerî'ye göre 'men lestüm lehû birâzikîn' ifadesi, 'meâyiş'e veya 'lekum'un mahalline atıftır; yani Allah insanlara hem kendileri için hem de rızıklarını verdiklerini sandıkları kimseler (ıyal, köleler, hizmetçiler) için geçim vasıtaları kılmıştır. Bu kişiler kendilerinin rızık verdiğini zannederler ama gerçekte rızık veren yalnızca Allah'tır; bu kapsama hayvanlar ve davarlar da girer.

وأراد بهم العيال والمماليك والخدم الذين يحسبون أنهم يرزقونهم ويخطئون ، فإن الله هو الرزاق ، يرزقهم وإياهم

Râzî'ye göre âyetteki "لستم له برازقين" ifadesindeki "من" lafzının kime râci olduğu hususunda görüşler vardır; bir görüşe göre bu akıl sahipleri olan çocuklar, köleler ve hizmetçilerdir ve insanların bunları rızıklandırdığını zannetmeleri hatalıdır, çünkü hizmetçiyi de hizmet edileni de, köleyi de sahibini de rızıklandıran Allah'tır. İkinci bir ihtimale göre ise "من" lafzı vahşi hayvanlar ve kuşlar gibi akıl sahibi olmayanları da kapsar; bu durumda "من" sıygasının akıl sahiplerine tahsis edilmiş olmasına rağmen gayrı akıllılar üzerinde de kullanılabileceği, akıl sahiplerinin galip kılınması (teğlîb) yoluyla açıklanır.

وذلك خطأ فإن الله هو الرزاق يرزق الخادم والمخدوم ، والمملوك والمالك فإنه لولا أنه تعالى خلق الأطعمة والأشربة ، وأعطى القوة الغاذية والهاضمة ، وإلا لم يحصل لأحد رزق

Kurtubî'ye göre 'men lestüm lehu bi-râzikîn' ifadesindeki 'men' kelimesi, Mücahid'e göre köleleri, cariyeleri ve hayvanları; başka bir görüşe göre ise vahşi hayvanları kastetmektedir. Mücahid'in görüşünde Allah'ın rızıklandırdığı ama insanların rızıklandırmadığı köleler ve çocuklar kastedilirken, diğer görüşte 'men' akledenlerle akletmeyenlerin birleşmesi nedeniyle akledenler kategorisine dahil edilerek kullanılmıştır. Kurtubî ayrıca bu kelimenin gramer açısından 'leküm' ifadesindeki zamire atfedilmesinin Basra dilcilerine göre kabul görmediğini, zira zahir ismin zamire atfının cer harfinin tekrarı olmadan caiz olmadığını belirtir.

يريد الدواب والأنعام قاله مجاهد وعنده أيضا هم العبيد والأولاد الذين قال الله فيهم : نحن نرزقهم وإياكم ولفظ من يجوز أن يتناول العبيد والدواب إذا اجتمعوا لأنه إذا اجتمع من يعقل وما لا يعقل غلب من يعقل

Beydâvî'ye göre ayet, yerin döşenmesi, dağların sabitleştirilmesi ve orada dengeli/ölçülü şekilde her şeyin bitirilmesiyle Allah'ın kudretine ve tevhidine delil sunar. 'Mevzûn' kelimesi, hikmetin gerektirdiği belirli bir ölçüye göre takdir edilmiş olma, ya da güzel ve uyumlu olma anlamına gelebilir. İnsanların geçim kaynağı olan besin ve giyecekler Allah tarafından yaratılmıştır; kulların rızık verdiğini zannettiği köle, hizmetçi ve aile efradını da gerçekte rızıklandıran Allah'tır.

من كل شيء موزون مقدر بمقدار معين تقتضيه حكمته، أو مستحسن، مناسب من قولهم كلام موزون، أو ما يوزن ويقدر أو له وزن في أبواب النعمة والمنفعة.