Bu müfessire göre Ra'd 26. ayet, önceki ayetlerde Allah'ın ahdini bozanların dünyada lanetli ve ahirette azaba uğrayacağının belirtilmesinden sonra gelen bir cevap niteliğindedir; sanki 'eğer bunlar Allah'ın düşmanı olsalardı dünyada nimet kapıları kendilerine açılmazdı' şeklinde bir itiraz varmış gibi, Allah rızkı bazılarına yayıp bazılarına daraltmakla bunun küfür ve imanla bir ilgisi olmadığını, dünyanın bir imtihan yeri olduğunu bildirmektedir. Kâfirin bolluk içinde, müminin ise darlık içinde bulunabileceği vurgulanır.

فأجاب الله تعالى عنه بهذه الآية وهو أنه يبسط الرزق على البعض ويضيقه على البعض ولا تعلق له بالكفر والإيمان ، فقد يوجد الكافر موسعا عليه دون المؤمن ، ويوجد المؤمن مضيقا عليه دون الكافر ، فالدنيا دار امتحان

Kurtubî'ye göre bu ayet, Allah'a olan bağlılık andını yerine getirenlerin ve emrine bağlı kalanların zikredilmesinin ardından, bunun tersini yapanları, yani ahdi bozanları anlatmaktadır. Ahdi bozmak, Allah'ın emrini terk etmek veya akılları ihmal ederek Allah'ı tanımak için onları kullanmamak şeklinde yorumlanmıştır. Bu kişilerin cezası ise rahmetten kovulmak ve uzaklaştırılmak, sonunda da kötü bir varış yeri olan cehennemdir. Sa'd b. Ebî Vakkâs, yemin ederek bu kimselerin Haruriyye (Hariciler) olduğunu söylemiştir.

وقال سعد بن أبي وقاص : والله الذي لا إله إلا هو إنهم الحرورية

İbn Kesîr, fasıkların bozduğu 'ahd' kavramının tefsirinde müfessirler arasındaki ihtilafı nakleder: bazılarına göre bu, Allah'ın kullarına kitaplarında ve resulleri diliyle verdiği emir ve nehiylerdir; bazılarına göre Ehl-i Kitab'ın kâfirleri ve münafıklarının Tevrat'taki ahdi bozup Muhammed'i (sav) inkâr etmeleridir; başkalarına göre ise bütün küfür, şirk ve nifak ehline yönelik olup Allah'ın tevhide ve peygamberlerin doğruluğuna dair akıllara koyduğu delillerdir. Dahhâk'tan münafıkların altı (veya üç) özelliğine dair bir rivayet de nakledilir. İbn Cerîr ve Zemahşerî'nin de bu son görüşe (aklî delil) yakın durduğu belirtilir.

وقد اختلف أهل التفسير في معنى العهد الذي وصف هؤلاء الفاسقين بنقضه فقال بعضهم هو وصية الله إلى خلقه وأمره إياهم بما أمرهم به من طاعته ونهيه إياهم عما نهاهم عنه من معصيته في كتبه وعلى لسان رسله ونقضهم ذلك هو تركهم العمل به

Beydâvî'ye göre bu ayet, Allah'a verdikleri sözü (ikrar ve kabul yoluyla bağladıkları misakı) bozan, Allah'ın birleştirilmesini emrettiği şeyi kesip yeryüzünde zulüm ve fitne çıkararak bozgunculuk yapan kimseleri anlatmaktadır. Bu kimselere lanet ve 'sûu'd-dâr' (yurdun kötülüğü) vardır; bu ifade cehennem azabı olarak veya 'ukbe'd-dâr' (ahiret yurdunun güzel sonucu) ile karşıtlık oluşturması sebebiyle dünya hayatının kötü sonucu olarak yorumlanabilir.

أولئك لهم اللعنة ولهم سوء الدار عذاب جهنم أو سوء عاقبة الدنيا لأنه في مقابلة عقبى الدار.

Taberî'ye göre, kâfirlere Allah'tan gelen lanetle birlikte ahirette kötü bir son (dâru's-sû') da vardır; bu laneti Mücahid, Allah'ın rahmetinden uzak tutulma ve cennetinden kovulma olarak açıklamıştır. Ayrıca İbn Abbas'tan nakledilen bir rivayete göre büyük günahların en büyüğü Allah'a şirk koşmaktır.

فهؤلاء لهم اللعنة، وهي البعد من رحمته والإقصاء من جنانه

Zemahşerî'ye göre 'sûu'd-dâr' ifadesi iki şekilde anlaşılabilir: birincisi dünyanın kötü âkıbeti (çünkü bu, âhiret evinin karşılığında zikredilmiştir), ikincisi ise 'dâr' ile cehennemin kastedilmesi ve 'sûu'ha' ile onun azabının kastedilmesidir. Ayrıca ilgili fiillerde 'te' ve 'ye' harfleriyle okunan kıraat farklılıklarına da işaret edilmiştir.

يحتمل أن يراد سوء عاقبة الدنيا