Bu müfessire göre ayette hitap önce topluluğa çevrilmekte ve müşriklerin taptıkları putlara 'ilâh' ve 'rab' adını vermeleri, onları Allah'a benzetme ve O'na ortak koşma anlamı taşımaktadır. Bu isimlendirme Allah'tan bir izin veya delile dayanmamakta, sadece müşriklerin kendi uydurmaları ve iftiralarıdır. Ayrıca Allah'ın, kendisinden başka hiçbir şeye ibadet edilmemesini emrettiği, çünkü ulûhiyet ve ibadetin sadece O'na has olduğu belirtilmektedir.

وذلك تسميتهم أوثانهم آلهة أربابا، شركا منهم وتشبيها لها في أسمائها التي سموها بها بالله، تعالى عن أن يكون له مثل أو شبيه. يقول: سموها بأسماء لم يأذن لهم بتسميتها، ولا وضع لهم على أن تلك الأسماء أسماؤها دلالة ولا حجة، ولكنها اختلاق منهم لها وافتراء

Zemahşerî'ye göre bu ayet, müşriklerin taptıkları ilâhlıkları hak etmeyen şeylere 'ilah' adını taktıklarını, dolayısıyla ibadetlerinin gerçek bir müsemmaya değil boş isimlere yapılan bir ibadet olduğunu ifade eder. Bu isimler (Lât, Uzzâ, Menât gibi) sadece heva ve şehvetle konulmuş isimlerdir ve Allah'tan bunların ilahlık taşıdığına dair hiçbir delilleri yoktur.

يعني أنكم سميتم ما لا يستحق الإلهية آلهة ، ثم طفقتم تعبدونها ، فكأنكم لا تعبدون إلا أسماء فارغة لا مسميات تحتها

Kurtubî'ye göre bu ifadede fiilin ikinci nesnesi hazfedilmiştir; anlam üzerinden anlaşılması amaçlanmıştır. Kastedilen, insanların bu varlıkları kendi başlarına yontup 'ilahlar' diye adlandırmalarıdır ve Allah bu isimlendirmeye herhangi bir delil ya da hüccet indirmemiştir.

فحذف المفعول الثاني للدلالة والمعنى : سميتموها آلهة من عند أنفسكم يعني نحتموها وسميتموها آلهة أي ما أنزل الله بها من حجة ولا برهان

İbn Kesîr'e göre bu ifade, ortak koşulan şeylerin (putların/şeriklerin) hiçbir delil ve ispata sahip olmadığını belirtir. Bunun ardından Allah'ın hüküm, tasarruf, dileme ve mülkün tamamının sahibi olduğu vurgulanır; O bütün kullarına sadece kendisine ibadet etmelerini emretmiştir.

أي حجة ولا برهان ثم أخبرهم أن الحكم والتصرف والمشيئة والملك كله لله وقد أمر عباده قاطبة أن لا يعبدوا إلا إياه

Bu müfessire göre putlara verilen 'ilah' isimlendirmesi gerçekte karşılıksızdır; putların zâtı var olsa da uluhiyet sıfatlarıyla mevsuf olmadıklarından, 'ilah' diye isimlendirilen şey hakikatte mevcut değildir. Ayrıca bir görüşe göre putperestler müşebbihedir; büyük nuru ilah, melekleri de küçük nurlar sanıp putları bu hayali suretler üzerine yapmışlardır, oysa bu tasavvur edilen şey aslen mevcut değildir. Bu nedenle putperestlerin taptığı sadece isimlerden ibarettir.

فصح أنهم لا يعبدون إلا مجرد الأسماء

Beydâvî'ye göre Hz. Yusuf, zindan arkadaşlarına dağınık ve çok sayıda ilahlarla tek ve galip olan Allah'a kulluk arasındaki farkı sorar; taptıkları şeylerin sadece kendilerinin ve babalarının verdiği isimlerden ibaret olduğunu, bunların ilahlık hakkına dair akli veya nakli hiçbir delil taşımadığını belirtir. Hüküm ve ibadet hakkı zâtı itibarıyla yalnızca Allah'a aittir, çünkü O vâcibü'l-vücûddur ve her şeyin yaratıcısı ve mâlikidir. Bu metne göre âyet, davette tedrîc ve delil ile ikna metodunu göstermektedir: önce tevhidin üstünlüğü hitâbet yoluyla anlatılmış, sonra taptıkları şeylerin ilahlığı hak etmediği burhanla ispatlanmış, en sonunda doğru din açıkça belirtilmiştir.

فإن استحقاق العبادة إما بالذات وإما بالغير وكلا القسمين منتف عنها