Zemahşerî'ye göre Musa'ya verilen 'sultan-ı mübin' (apaçık delil/güç) onun mucizeleridir; buna karşılık Firavun ve kavmi bu delilleri 'sihir' ve onu 'yalancı' diye adlandırmıştır. Sultan-ı mübin ifadesi iki şekilde anlaşılabilir: birincisi bu mucizelerin bütününün Musa'nın peygamberliğinin doğruluğuna dair apaçık bir delil olması, ikincisi ise özellikle asasının kastedilmiş olmasıdır, çünkü asası mucizelerin en göz kamaştırıcısıdır.

أن يراد أن هذه الآيات فيها سلطان مبين لموسى على صدق نبوته ، وأن يراد بالسلطان المبين : العصا ؛ لأنها أبهرها

Bu müfessire göre metinde 'âyetler' ve 'sultân-ı mübîn' ifadelerinin iki farklı anlamı olabilir. Birincisi, âyetlerin Tevrat'taki şeriat ve hükümler olduğu, sultân-ı mübînin ise Musa'nın kahredici ve açık mucizeleri olduğu; ikincisi ise âyetlerin bizzat mucizeler ve açık delillerle aynı şey olduğu görüşüdür.

أن المراد من الآيات التوراة مع ما فيها من الشرائع والأحكام ، ومن السلطان المبين المعجزات القاهرة الباهرة

Kurtubî bu ayette, Allah'ın Musa'yı âyetler/hüccetler ve apaçık bir sultan ile gönderdiğini açıklar; 'sultan'ın Tevrat, mucizeler veya asâ olabileceğini, Mücahid'in bunu Musa'ya verilen dokuz âyet olarak yorumladığını nakleder. Kıssanın maksadının, Hz. Peygamber'e düşmanlarından intikam alınacağını bildirmek ve peygamberlerin şahitliğiyle tevhid üzerindeki ittifakı Musa-Firavun kıssasıyla teyit etmek olduğunu belirtir. Firavun'un yalanlaması ve boğulmasıyla sonucun güzel akıbet olarak Musa'ya verildiğini, aynı akıbetin Peygamber için de geçerli olacağını vurgular.

قال مجاهد : هي التسع الآيات وهي التسع الآيات المذكورة في قوله تعالى : ولقد آتينا موسى تسع آيات بينات

İbn Kesîr'e göre bu metinde geçen 'sultân' kelimesi, hüccet ve delil anlamına gelmektedir. Yani ayette kastedilen otorite, siyasi bir güç değil, kanıt ve dayanak niteliğinde bir delildir.

والسلطان هو الحجة والبرهان

Beydâvî'ye göre Musa'nın gönderildiği 'âyât' Tevrat veya mucizeler, 'sultân-ı mübîn' ise ya kahredici mucizeler ya da özellikle asâ olup asânın tek başına zikredilmesi onun en etkileyici mucize olmasındandır; bununla birlikte her iki ifadenin aynı şeye (Musa'nın nübüvvetinin hem delili hem de açık kanıtı olmasına) işaret etmesi de mümkündür. Firavun ve kavmi ise hakka çağıran mucizelerle desteklenmiş Musa'ya değil, akıl sahiplerine bile bozukluğu açık olan sapkın ve azgın Firavun'un yoluna tabi olmuşlardır, çünkü cehaletleri aşırı ve basiretsizdirler. Firavun'un emri ise doğru yola iletici olmayıp tam bir sapıklık ve açık bir dalalettir.

والفرق بينهما أن الآية تعم الأمارة، والدليل القاطع والسلطان يخص بالقاطع والمبين يخص بما فيه جلاء

Taberî'ye göre ayetteki 'hüccet' ifadesi Musa'nın delilleriyle ilgilidir; müfessir bunu Katade ve Mücahid'den nakledilen rivayetlerle açıklar. Bu görüşe göre 'apaçık özür/delil' ifadesi, görenler için Musa'nın davetinin doğruluğunu ispatlayan kesin hüccetler anlamına gelir ve bunlar dokuz apaçık mucize (et-tis'u'l-beyyinat) olarak belirtilir. Mücahid'in rivayetinde bu mucizeler arasında tufan ve benzerlerinin sayıldığı aktarılır.

التسع البينات