Bu müfessire göre ayet, kıyamet gününde müşriklerin taptıkları put ve ilahların, kendilerine tapılmasından habersiz olduklarını söyleyerek Allah'ı kendileriyle müşrikler arasında şahit tutmalarını anlatmaktadır. Bu ilahlar, müşriklerin kendilerine yönelik ibadetlerinden hiçbir şekilde haberdar olmadıklarını, işitmediklerini, görmediklerini ve bunu hissetmediklerini ifade etmektedirler. Mücahid'e göre bu söz Allah'tan başka tapılan her şey için geçerlidir.

يقول تعالى ذكره مخبرا عن قيل شركاء المشركين من الآلهة والأوثان لهم يوم القيامة، إذ قال المشركون بالله لها: إياكم كنا نعبد، كفى بالله شهيدا بيننا وبينكم

Râzî'ye göre ortaklar (putlar), kendilerine ibadet edildiğini kabul etmekle birlikte bu ibadetten habersiz olduklarını iddia etmişlerdir ve bu iddiada doğrudurlar, çünkü cansız nesneler olmaları sebebiyle hiçbir şeye karşı hissi veya şuurları yoktur. Bazı âlimler ise âyeti zâhirine göre okuyup ortakların kâfirlerin kendilerine hiç ibadet etmediğini söylediklerini kabul etmiş ve bunu üç farklı şekilde açıklamışlardır: dehşet ve hayret makamında olması sebebiyle çocuk ya da akıl karışıklığı içindeki kimselerin yalanına benzer bir yalan olması, kâfirlerin amellerinin batıl olması sebebiyle hiç itibar edilmeyip yok hükmünde sayılması, ya da putperestlerin gerçekte taptıkları şeyin kendi zihinlerinde tasavvur ettikleri sıfatlarla nitelenmiş varlıklar olup bu sıfatların putların gerçek zâtlarında bulunmaması nedeniyle aslında var olmayan hayali şeylere tapmış olmaları.

فأثبتوا لهم عبادة ، إلا أنهم زعموا أنهم كانوا غافلين عن تلك العبادة ، وقد صدقوا في ذلك ، لأن من أعظم أسباب الغفلة كونها جمادات لا حس لها بشيء ولا شعور ألبتة

Kurtubî, 'şehîdâ' kelimesinin 'kefâ' fiilinin mef'ûlü ya da temyiz olabileceğini belirtir; müşrikler kıyamet günü Allah'ın şahitliğine sığınarak putlarının kendilerine ibadeti emretmediğini ve bundan razı olmadıklarını, kendilerinin cansız/ruhsuz varlıklar olduğu için işitip görmediklerini ve akletmediklerini söyleyeceklerdir. Ayrıca 'hünâlike teblû' ifadesindeki 'teblû' kelimesinin anlamı hakkında Kelbî'nin 'ta'lemu' (bilir), Mücahid'in ise 'tahtebiru' (sınar) şeklinde yorumladığını aktarır.

شهيدا مفعول أي كفى الله شهيدا أو تمييز أي اكتف به شهيدا بيننا وبينكم إن كنا امرناكم بهذا أو رضيناه منكم

İbn Kesîr'e göre bu ifade, kendilerine tapılanların müşriklere karşı tapılışlarından habersiz olduklarını, bunu bilmediklerini ve müşriklerin onları bu ibadete davet etmediğini, bu duruma razı olmadıklarını beyan etmelerini anlatır. Bu, Allah'tan başka kendilerine tapılan, işitmeyen, görmeyen ve fayda vermeyen varlıkların müşrikleri en çok ihtiyaç duydukları anda reddedeceğini göstererek şirk koşanlara yönelik büyük bir kınama ve azarlama içerir. Müşrikler, kendilerine peygamberler gönderilip kitaplar indirilerek yalnız Allah'a ibadet etmeleri emredilmişken, Hayy, Kayyûm, Semî', Basîr, Kadîr ve her şeyi bilen Allah'ın ibadetini bırakmışlardır.

وفي هذا تبكيت عظيم للمشركين الذين عبدوا مع الله غيره ممن لا يسمع ولا يبصر ولا يغني عنهم شيئا ولم يأمرهم بذلك ولا رضي به ولا أراده بل تبرأ منهم وقت أحوج ما يكونون إليه

Beydâvî'ye göre 30. ayette geçen 'tebluu' fiili, her nefsin geçmişte işlediği ameli sınayıp onun fayda ve zararını bizzat görmesi anlamındadır. Hamza ve Kisâî'nin 'tetlû' kıraatine göre ise nefis, önceden yaptığı ameli okur ya da o amel kendisini takip ederek cennete veya cehenneme sürükler. 'Nebluu' kıraatinde ise anlam, Allah'ın her nefsi işlediği ameller sebebiyle imtihan/azap ile sınaması şeklinde olur. Ayrıca 'mevlâhumu'l-hakk' ifadesi, kulların gerçek velisi ve işlerini yöneteni olan Allah'ı, batıl ilahlarından ayırt etmek için kullanılmıştır.

تبلوا كل نفس ما أسلفت تختبر ما قدمت من عمل فتعاين نفعه وضره. وقرأ حمزة والكسائي «تتلو» من التلاوة أي تقرأ ذكر ما قدمت، أو من التلو أي تتبع عملها فيقودها إلى الجنة أو إلى النار.