Taberî'ye göre bu ayette Hz. Peygamber'e, Allah'tan başka kendisine ne dünyada ne ahirette fayda ya da zarar veremeyecek şeylere (putlara ve ilahlara) tapmaması emredilmektedir. Bu şeylere fayda umarak veya zarar korkusuyla tapılmaması gerektiği, çünkü onların gerçek anlamda fayda ya da zarar veremeyeceği belirtilir. Eğer buna rağmen böyle yapılırsa, bunun Allah'a şirk koşan ve kendine zulmeden kimselerin fiili olacağı ifade edilir.

ولا تدع يا محمد من دون معبودك، وخالقك شيئا لا ينفعك في الدنيا، ولا في الآخرة، ولا يضرك في دين ولا دنيا، يعني بذلك الآلهة والأصنام، يقول: لا تعبدها راجيا نفعها أو خائفا ضرها، فإنها لا تنفع ولا تضر

Zemahşerî'ye göre 'öyleyse eğer bunu yaparsan' anlamındaki takdir edilen fiil, cümlenin şart ve ceza yapısında îcâz (kısaltma) yoluyla ifade edilmiştir; sanki biri putlara ibadetin sonucunu sormuş gibi bir cevap konumundadır. Ayette 'zalimlerden olursun' denmesi, şirkten daha büyük bir zulmün bulunmamasından kaynaklanır.

فكني عنه بالفعل إيجازا إذا جزاء للشرط وجواب لسؤال مقدر ، كأن سائلا سأل عن تبعة عبادة الأوثان . وجعل من الظالمين ؛ لأنه لا ظلم أعظم من الشرك

Râzî'ye göre kendiliğinden mümkün olan her şey zâtı itibarıyla yoktur, ancak Hakk'ın var etmesiyle vardır; bu nedenle Hak'tan başka hiçbir şeyin bağımsız bir varlığı, faydası veya zararı yoktur. Buna göre Allah'tan başkasından fayda veya zarar aramak, eşyayı yerinde kullanmamak anlamına gelen zulümdür. Yeme-içmeden fayda ummak ise bu ihlâsı bozmaz, çünkü ekmeğin varlığı da Allah'ın yaratmasıyladır; şart olan, akıl gözüyle her varlığın kendinde yok, Hak ile var, kendinde yok olucu, Hak'ın bekasıyla bâki olduğunu görmektir.

والممكن لذاته معدوم بالنظر إلى ذاته وموجود بإيجاد الحق ، وإذا كان كذلك فما سوى الحق فلا وجود له إلا إيجاد الحق ، وعلى هذا التقدير فلا نافع إلا الحق ولا ضار إلا الحق ، فكل شيء هالك إلا وجهه

Bu metinde Kurtubî, ibadetin ancak Allah'a yapılması gerektiğini, Allah'tan başkasına ibadet edenlerin ibadeti yerinde olmayan bir şekilde konumlandırdıklarını belirtir. Metin kısa ve eksik bir pasaj olup Yunus suresi 107. ayete atıf içermektedir.

أي عبدت غير الله أي الواضعين العبادة في غير موضعها

Beydâvî'ye göre ayet, Allah'tan başka fayda ya da zarar veremeyecek şeylere dua edilmesini yasaklamakta ve bunu yapanın zalimlerden olacağını bildirmektedir. Allah bir zarar dokundurursa onu O'ndan başka kimsenin kaldıramayacağı, bir hayır dilerse de bu lütfunu kimsenin geri çeviremeyeceği belirtilir. Müfessir, ayette hayır için 'irade', zarar için 'mess' fiillerinin kullanılmasını, hayrın asıl kastedilen olduğuna ve zararın kasıt olmaksızın dokunduğuna işaret olarak yorumlar; 'fazl' kelimesinin de zamir yerine konulmasının, Allah'ın bu hayrı bir lütuf olarak verdiğine, kulların bunu hak etmediğine delalet ettiğini belirtir.

للتنبيه على أن الخير مراد بالذات وأن الضر إنما مسهم لا بالقصد الأول