Taberî bu ayeti Ehl-i kitapla savaşı emreden bir hüküm olarak açıklar; ayetin, Hz. Peygamber ve ashabının Rum ordusuyla savaşmasına (Tebük Gazvesi) yönelik nazil olduğunu belirtir. Cizyenin kabulüyle savaşın sona ereceğini, cizye vermeyi kabul etmeyenlerle savaşın süreceğini aktarır. 'Sagârûn' (küçük düşürülmüş) ifadesinin zillet ve boyun eğdirilmişlik anlamına geldiğini, cizyenin elden ele verilmesi ve alçaltılmış bir şekilde ödenmesi konusunda farklı görüşler nakleder.

وذكر أن هذه الآية نزلت على رسول الله صلى الله عليه وسلم في أمره بحرب الروم، فغزا رسول الله صلى الله عليه وسلم بعد نزولها غزوة تبوك

Zemahşerî, 'an yed' ifadesini Mücahid'in görüşüne dayanarak cizyenin küçültücü ve zillet içinde alınması şeklinde açıklar; kişinin bineksiz yürüyerek gelmesi, ayakta teslim etmesi, yakasından tutulup sarsılması gibi uygulamalarla ilişkilendirir. Ardından cizyenin İslam'a girmekle Ebu Hanife'ye göre düşeceğini ancak arazi vergisinin (haraç) düşmeyeceğini, kimlerden alınacağı ve miktarı konusunda Ebu Hanife ile Şafiî arasındaki fıkhi ihtilafları aktarır.

أي تؤخذ منهم على الصغار والذل . وهو أن يأتي بها بنفسه ماشيا غير راكب ، ويسلمها وهو قائم والمتسلم جالس ، وأن يتلتل تلتلة ويؤخذ بتلبيبه ، ويقال له : أد الجزية ، وإن كان يؤديها ويزخ في قفاه

Kurtubî bu ayette cizyenin kimlerden alınacağı, miktarı ve mezheplerin bu konudaki görüş farklılıklarını nakleder. Şafiî'ye göre cizye sadece Ehl-i Kitap'tan alınır, Mecusîlerden ise sünnetle sabit olduğu için alınır; Malik, Ebu Hanife, Sevrî ve Evzaî ise cizyenin mürtedler hariç tüm şirk ve inkâr ehlinden (Arap-Acem farkı olmaksızın) alınabileceğini söylerler. Ayrıca ayetin, savaşa cizye ödemenin öldürülmeye bedel olarak son verdiğini belirttiğini, Ehl-i Kitab'ın özellikle zikredilmesinin kitaplarına ve tevhid bilgisine sahip olmalarına duyulan bir tazim olduğunu aktarır.

قال الشافعي رحمه الله : لا تقبل الجزية إلا من أهل الكتاب خاصة عربا كانوا أو عجما لهذه الآية فإنهم هم الذين خصوا بالذكر فتوجه الحكم إليهم دون من سواهم

Beydâvî'ye göre bu ayet, Ehl-i Kitab'ın gerçek anlamda ne Allah'a ve ahiret gününe iman etmediklerini, ne Allah ve Resûlü'nün haram kıldığını haram saydıklarını ne de hak dine tabi olduklarını belirtmektedir. Bunlar üzerine cizye alınması gerekir; cizye 'yed' (el) ile bağlantılı olarak boyun eğerek, kendi elleriyle teslim ederek veya zorla/küçük düşürülerek verilecek şekilde tanımlanır. Ayrıca cizyenin kimlerden alınacağı hususunda mezhepler arası görüş farklılıkları (Ebû Hanîfe, Mâlik ve müellifin kendi mezhebi) aktarılmaktadır.

عن يد حال من الضمير أي عن يد مؤاتية بمعنى منقادين، أو عن يدهم بمعنى مسلمين بأيديهم غير باعثين بأيدي غيرهم ولذلك منع من التوكيل فيه، أو عن غنى ولذلك قيل: لا تؤخذ من الفقير

Bu metinde Râzî, Tevbe 29. ayetteki cizye hükmüne ilişkin fıkhi meseleleri ele alır: cizyenin ne zaman alınacağı, İslam veya ölümle düşüp düşmeyeceği, Ehl-i Kitap dışında Mecusilerden de cizye alınacağı ve cizyenin 'an yed' ifadesinin alçaltma (sağar) anlamı taşıdığı gibi konuları tartışır. Ayrıca kitabi kadınlarla nikahın hükmü ve mütareke (barış) süresiyle ilgili farklı görüşlere de yer verilir.

الحكم الرابع تؤخذ الجزية عند أبي حنيفة رحمه الله تعالى في أول السنة ، وعند الشافعي رحمه الله تعالى في آخرها

İbn Kesîr, ayetin ehl-i kitaptan cizye alınmasını, onların şirk ehline karşı sağladığı önceki ticari kayıpların yerine Allah'ın müslümanlara bir karşılık olarak verdiğini ifade ettiğini belirtir. Cizyenin ancak zillet ve mağlubiyet altında alınması gerektiğini, bu sebeple ehl-i zimmetin izzetlendirilmesinin ve müslümanların üzerine yükseltilmesinin caiz olmadığını, aksine onların zelil ve hakir tutulması gerektiğini aktarır. Bu hükmü Hz. Ömer'in hristiyanlarla yaptığı meşhur şartlarla ve Hz. Peygamber'in ehl-i kitaba selam verme yasağı hadisiyle destekler.

فلهذا لا يجوز إعزاز أهل الذمة ولا رفعهم على المسلمين بل هم أذلاء صغرة أشقياء