Taberî, müşrik akrabalar için istiğfar yasağının ölümlerinden sonra geçerli olduğunu, hayattayken müşrik olan akrabaya iyilik ve dua edilebileceğini ancak öldükten sonra cehennem ehli olduğu 'tebeyyün ettiği' için onlar için mağfiret talep edilemeyeceğini belirtir. Bu hükmün dayanağı olarak İbrahim'in babası için yaptığı istiğfarın sadece kendisine verilmiş bir vaad üzerine olduğunu ve Peygamber'in annesi ve Ebu Talib için istiğfar etmek istediğinde bundan men edildiğini nakleder. Ayrıca ayetin zahirinin bütün ebeveynleri kapsayıp kapsamadığı, yoksa özel bir duruma (mü'min olan ana-babaya rahmet duası) mı işaret ettiği ihtimalini de tartışır.

لأن الله قد قضى أن لا يغفر لمشرك فلا ينبغي لهم أن يسألوا ربهم أن يفعل ما قد علموا أنه لا يفعله فإن قالوا: فإن إبراهيم قد استغفر لأبيه، وهو مشرك، فلم يكن استغفار إبراهيم لأبيه إلا لموعدة وعدها إياه

Râzî, ayetteki 'illâ' istisnasının muttasıl mı yoksa munkatı' mı olduğu tartışmasını ele alır. Muttasıl istisna görüşüne göre, hükmün anlamı şudur: bu (öldürme) hüküm Hz. Peygamber için hata ile olma dışında vaki olmamıştır; yani ifade mana bakımından bir istisna içerir. Ayrıca 'esrâ' ve 'esârâ' kelimelerinin cem' ve cem'ü'l-cem' oluşu hakkında dilsel bir açıklama da yer alır.

الأول : أنه استثناء متصل ، والذاهبون إلى هذا القول ذكروا وجوها : الأول : ان هذا الاستثناء ورد على طريق المعنى

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Peygamber'in annesine istiğfar etme talebinin Allah tarafından reddedilmesi üzerine nazil olmuştur; Peygamber annesinin kabrini ziyaret etmiş, ona dua etmiş, şefaat ve istiğfar için izin istemiş ancak Allah buna izin vermemiş, bunun üzerine ağlamıştır. Bu bağlamda ayrıca kabir ziyaretinin caiz kılınması, kurban etlerinin üç günden sonra yenilmesine izin verilmesi ve içki kaplarıyla ilgili yasağın kaldırılması gibi nesih içeren hükümler de nakledilmiştir. Ayetin devamında ana-babaya iyilik (bir'ul-vâlideyn) konusunda çeşitli hadisler zikredilmiştir.

إني سألت ربي عز وجل في الاستغفار لأمي فلم يأذن لي فدمعت عيناي رحمة لها من النار وإني كنت نهيتكم عن ثلاث نهيتكم عن زيارة القبور فزوروها لتذكركم زيارتها خيرا

Beydâvî, Hz. Peygamber ve müminlerin müşrikler için istiğfar etmesinin, onların cehennemlik olduğu kesin olarak bilindikten sonra caiz olmadığını belirtir; bu durum akraba olsalar bile geçerlidir. İbrahim'in babası için istiğfarı ise ona verdiği bir vaade dayanıyordu; babası ölünceye veya iman etmeyeceği kendisine vahyedilinceye kadar bu istiğfar sürmüş, sonra ondan uzaklaşmıştır. Ayetteki 'أواه' ve 'حليم' sıfatları İbrahim'in şefkatli kalbi ve eziyete karşı sabrını, dolayısıyla neden bu kadar istiğfar ettiğini açıklar.

وفيه دليل على جواز الاستغفار لاحيائهم فإنه طلب توفيقهم للإيمان وبه دفع النقض باستغفار إبراهيم عليه الصلاة والسلام لأبيه الكافر

Zemahşerî'ye göre İbrahim'in babası için istiğfarı, babası şirk üzere öldüğü için Allah'ın hüküm ve hikmetinde geçerli olmamıştır. 'Evvâh' kelimesi ise çok âh eden, inleyen kişi anlamına gelir ve İbrahim'in aşırı merhamet, yumuşaklık ve hilm sahibi olması nedeniyle kâfir babasına, ona karşı sertliği ve 'seni mutlaka taşlarım' sözüne rağmen şefkat gösterip onun için istiğfar etmesini ifade eder.

وهو الذي يكثر التأوه