Taberî, ayetteki 'el-Ensâr' kelimesinin okunuşunda cer (hafd) ile okunmasının doğru olduğunu, ref' ile okunmasının ise zayıf kaldığını belirtir; çünku öncekiler (sâbikûn) hem Muhâcirînden hem Ensârdan olabilir. 'Muhâcirûn-i evvelîn' tabiri hakkında farklı görüşler nakleder: bazılarına göre bunlar Rıdvan bı'atına (Hudeybiye) yetişenler, bazılarına göre ise iki kıbleye (Kudüs ve Kâbe) yönelerek namaz kılmış olanlardır. Tâbiîn bi-ihsân ise, Muhâcirîn ve Ensâr'ın yolunu izleyip hicret, nusret ve hayır amellerinde onlara tabi olanlardır.

والقراءة التي لا أستجيز غيرهما الخفض في «الأنصار» ، لإجماع الحجة من القراء عليه، وأن السابق كان من الفريقين جميعا من المهاجرين والأنصار.

Zemahşerî'ye göre 'السابقون' ifadesiyle kastedilenler hakkında birden fazla görüş nakledilmiştir: iki kıbleye doğru namaz kılanlar, Bedir'e katılanlar, Hudeybiye'de bey'at edenler (Bey'at-ı Rıdvan) veya hicretler arasında iman edenler. Ayrıca insanları hayırda öncü olan, sonradan tövbe eden ve baştan sona kötülükte devam eden üç sınıfa ayıran bir görüş de zikredilir. Metin ayrıca 'والسابقون السابقون' ifadesindeki tekrarın bir tekid olduğunu, bunun Arap dilinde bilinen bir üslup olduğunu (Ebu'n-Necm'in şiirindeki benzer kullanım gibi) belirtir ve vakıf yerinin ikinci 'السابقون' üzerinde olması gerektiğini savunur.

والسابقون السابقون ، يريد : والسابقون من عرفت حالهم وبلغك وصفهم ، كقوله وعبد الله عبد الله . وقول أبي النجم : وشعري شعري كأنه قال : وشعري ما انتهى إليك

Bu müfessire göre ayetteki tabi olma şartı, muhacir ve ensara güzel amelde uymayı ya da onlar hakkında güzel söz söylemeyi (kötü söz söylememeyi) ifade eder. Bu şart yerine gelmediğinde, yani sahabe hakkında güzel söz söylemeyen kimse Allah'ın rızasını hak etmiş olmaz; ayrıca cem sıygasının kullanılması Hz. Ali dahil bir topluluğa işaret ettiğinden, sahabenin faziletiyle ilgili tartışmalarda Ebu Bekir'in sabikun-i evvelinden olduğu konusunda ittifak bulunduğu vurgulanır.

واعلم أن الآية دلت على أن من اتبعهم إنما يستحقون الرضوان والثواب ، بشرط كونهم متبعين لهم بإحسان ، وفسرنا هذا الإحسان بإحسان القول فيهم ، والحكم المشروط بشرط ، ينتفي عند انتفاء ذلك الشرط ، فوجب أن من لم يحسن القول في المهاجرين والأنصار لا يكون مستحقا للرضوان من الله تعالى

Kurtubî, 'es-Sâbikûn el-Evvelûn' ifadesindeki i'rab meselesini ele alır; Hz. Ömer'in 'el-ensâri' kelimesini 'vav' harfi olmadan okuyup bunu Ensar'ın sıfatı saydığını, Zeyd b. Sâbit'in buna itiraz ettiğini, Übey b. Kâ'b'ın da Zeyd'i doğrulaması üzerine Ömer'in görüşünden döndüğünü nakleder. Übey, bu tashihin doğruluğuna Cuma ve Haşr sûrelerindeki benzer ifadelerin delil olduğunu belirtmiştir. Kurtubî ayrıca ayetteki 'es-Sâbikûn'un mübteda, ikinci 'es-Sâbikûn'un onun te'kidi, haberin ise sonda gelen kısım olduğunu; anlamın 'Allah'a itaatte önde olanlar, Allah'ın rahmetine de önde ulaşanlardır' şeklinde olduğunu açıklar.

فراجعه زيد بن ثابت فسأل عمر أبي بن كعب فصدق زيدا فرجع إليه عمر وقال : ما كنا نرى إلا أنا رفعنا رفعة لا ينالها معنا أحد فقال أبي : إني أجد مصداق ذلك في كتاب الله

Bu bölümde, 'onlara güzellikle uyanlar' ifadesinin, önceki nesillerin güzel eserlerine ve övülmüş vasıflarına tabi olan, onlar için gizlice ve açıkça dua eden kimseleri kastettiği aktarılır. Hz. Ömer ile Übey b. Ka'b arasında geçen bir olay nakledilerek, bu ayetin doğruluğunun Cuma sûresinin başındaki bir ayetle de teyit edildiği belirtilir.

فالتابعون لهم بإحسان هم المتبعون لآثارهم الحسنة وأوصافهم الجميلة الداعون لهم في السر والعلانية

Beydâvî, 'öne geçen ilk Muhacirler ve Ensar'ı, kıbleteyne namaz kılanlar, Bedir'e katılanlar veya hicretten önce iman edenler olarak tanımlar. Ensar'ı ise Akabe biatlarına katılanlar ve Ebû Zürâre'nin gelişiyle iman edenler şeklinde açıklar. 'Kendilerine güzellikle uyanlar' ifadesini de bu iki gruba sonradan katılanlar veya kıyamete kadar iman ve itaatle onlara tabi olanlar olarak yorumlar.

والأنصار أهل بيعة العقبة الأولى