Taberî'ye göre bu pasaj, Salih peygamberin kavminde büyüklük taslayan ileri gelenlerin (müstekbirûn), zayıf ve güçsüz olan mü'minlere (müstad'afûn) 'Siz Salih'in gerçekten Rabbi tarafından gönderildiğini biliyor musunuz?' diye sorduklarını; buna karşılık iman edenlerin de Salih'in getirdiği hak ve hidayete inandıklarını, bunun Allah katından olduğunu tasdik ettiklerini beyan ettiklerini anlatır. Metin ayrıca müstekbirûn ifadesinin, Allah'a iman etmeyi ve O'nun emrine, resulüne tabi olmayı kibirle reddedenler anlamına geldiğini açıklar.

قال الذين آمنوا بصالح من المستضعفين منهم: إنا بما أرسل الله به صالحا من الحق والهدى مؤمنون يقول: مصدقون مقرون أنه من عند الله وأن الله أمر به وعن أمر الله دعانا صالح إليه

Zemahşerî'ye göre bu ayette, güçlü kâfir liderler tarafından zayıf ve hor görülen mü'minlere, alay ve küçümseme amacıyla 'Rabbinizin sizi onunla gönderdiğini biliyor musunuz?' diye sorulmuştur. Mü'minler bu soruya cevap verirken, peygamberin gönderilişinin ve onunla gelenin bilinen, açık ve şüphesiz bir husus olduğunu, asıl meselenin ona iman etmenin gerekliliği olduğunu belirtmişler ve kendilerinin buna iman ettiklerini ifade etmişlerdir.

سألوهم عن العلم بإرساله ، فجعلوا إرساله أمرا معلوما مكشوفا مسلما لا يدخله ريب ، كأنهم قالوا : العلم بإرساله وبما أرسل به ما لا كلام فيه ولا شبهة تدخله لوضوحه وإنارته ، وإنما الكلام في وجوب الإيمان به ، فنخبركم أنا به مؤمنون

Bu müfessire göre ayette kâfirler 'müstekbir' (büyüklenen), müminler ise 'müstad'af' (zayıf görülen/hor görülen) olarak nitelenmiştir. İstikbar bizzat onların fiili olduğu için kınamayı gerektirirken, müstad'af olmak başkalarının onları hor görmesinden kaynaklanan bir durumdur ve bu yüzden müminler için bir kusur sayılmaz, aksine kınama onları hor görenlere aittir. Râzî bu ayeti, malın ve makamın çokluğunun kibre, azlığının ise imana ve teslimiyete götürdüğüne, dolayısıyla fakirliğin zenginlikten hayırlı olduğuna dair güçlü bir delil olarak sunar.

وكونهم مستكبرين فعل استوجبوا به الذم ، وكون المؤمنين مستضعفين معناه : أن غيرهم يستضعفهم ويستحقرهم ، وهذا ليس فعلا صادرا عنهم بل عن غيرهم ، فهو لا يكون صفة ذم في حقهم ، بل الذم عائد إلى الذين يستحقرونهم ويستضعفونهم

Bu metinde Kurtubî, ayette geçen ikinci ifadenin birinciden 'bedel' (bedelü'l-ba'z mine'l-küll) olduğunu belirtir; zira müstazafîn (zayıf düşürülenler) müminlerdir ve bu ifade bütünün bir kısmını temsil eden bir bedel ilişkisidir.

الثاني بدل من الأول لأن المستضعفين هم المؤمنون وهو بدل البعض من الكل

İbn Kesîr'in bu bölümde verilen metni son derece kısa olup 'وقال عز وجل' ifadesinden ibarettir; bu haliyle ayete dair müstakil bir yorum, açıklama veya değerlendirme içermemektedir.

وقال عز وجل

Beydâvî'ye göre ayet, Semûd kavmine Âd kavminden sonra yeryüzünde halifelik verildiğini, ovalarda köşkler kurup dağları evler haline oyduklarını hatırlatmakta ve bunun Allah'ın nimetlerinden biri olduğu belirtilmektedir. Kavmin kibirlenen ileri gelenleri, iman eden zayıf kesime alaycı bir şekilde 'Salih'in gerçekten Rabbinden gönderildiğine mi inanıyorsunuz?' diye sormuş, onlar da doğrudan 'evet' demek yerine 'biz onun gönderdiğine iman edenleriz' diyerek cevap vermişlerdir. Bu cevap tercihi, Salih'in peygamberliğinin şüpheye yer bırakmayacak kadar açık olduğuna işaret etmek amacı taşımaktadır.

عدلوا به عن الجواب السوي الذي هو نعم تنبيها على أن إرساله أظهر من أن يشك فيه عاقل ويخفى على ذوي رأي