Zemahşerî, Nûh'un (as) 'ضلالة' kelimesini kullanmasının, kavminin kullandığı 'ضلال' kelimesinden daha kapsamlı ve etkili bir olumsuzlama içerdiğini belirtir. Çünkü 'ضلالة' ismi, cins isim olan 'ضلال'dan daha özel ve nadir kullanılan bir formdur, bu da kendisinden sapkınlığın en küçük zerresini bile nefyetmeyi ifade eder. Ayrıca 'أبلغكم' ifadesinin, 'doğru yol üzere olma' anlamını istidrak (pekiştirme) yoluyla açıkladığını, çünkü Allah'tan gönderilen bir resul olmanın, doğru yol üzerinde olmakla aynı anlama geldiğini açıklar.

الضلالة أخص من الضلال ، فكانت أبلغ في نفي الضلال عن نفسه ، كأنه قال : ليس بي شيء من الضلال ، كما لو قيل لك : ألك تمر ، فقلت : ما لي تمرة

Râzî'ye göre peygamber kendinden sapıklığın her türünü mutlak biçimde reddetmiş, kavminin isnat ettiği kusuru nefyettikten sonra kendini en şerefli sıfatla, yani Rabbü'l-âlemîn'den halka gönderilmiş bir resûl olmakla tavsif etmiştir. Bu övgü, risaletin iki temel gayesini -tebliğ ve nasihatin tahakkuku- bildirmek zorunluluğundan kaynaklandığı için caiz görülmüştür. Ayrıca kelamın, söyleyenin azameti nispetinde yücelmesi ilkesiyle 'tenzîl' ifadesinin de Kur'an'ın azametini ve Rabbü'l-âlemîn'e nispetini vurguladığı belirtilmiştir.

وذلك يدل على أن مدح الإنسان نفسه إذا كان في موضع الضرورة جائز . والفرق السادس : بين القصتين أن نوحا عليه السلام قال : أيضا لتعظيم القرآن ، لأن الكلام يعظم بعظمة المتكلم

Kurtubî, Mekkî'nin görüşünü nakleder: 'lâ reybe fîhi' ifadesinin en güzel anlamı, bu Kitabın Âlemlerin Rabbi katından olduğunda hiçbir şüphenin bulunmamasıdır; dolayısıyla o sihir, şiir, kehanet veya öncekilerin efsaneleri değildir. Ayrıca 'em yekûlûne'fterâh' ifadesi öncesindeki bir ifadeye atfedilmiştir.

وهو أحسنها ومعنى : لاريب فيه من رب العالمين لاشك فيه من أنه عند الله فليس بسحر ولا شعر ولا كهانة ولا أساطير الأولين

İbn Kesîr'e göre bu ifade, Allah'ın müşrikler hakkında haber verdiğini belirten bir giriş cümlesidir; ayetin devamında müşriklerin durumu, sözleri veya davranışları aktarılacaktır.

ثم قال تعالى مخبرا عن المشركين

Beydâvî'ye göre Nûh'un 'ليس بي ضلالة' sözü, kavminin kendisine yönelttiği sapıklık iddiasına karşı mübalağalı bir olumsuzlamadır; onlar isnatta ne kadar ısrarcıysa o da nefiyde o denli mübalağa etmiştir. 'ولكني رسول' ifadesi ise onun hidayet üzere olduğunu gerektiren bir istidraktır; sanki 'ben son derece hidayet üzereyim, çünkü Allah'tan gönderilmiş bir rasûlüm' demek istemiştir. Devamındaki 'أبلغكم...وأنصح...وأعلم' cümleleri de ya 'رسول' kelimesinin sıfatları ya da müstakil bir başlangıç cümlesi olarak onun rasûllüğünü ispata yöneliktir.

قال يا قوم ليس بي ضلالة أي شيء من الضلال، بالغ في النفي كما بالغوا في الإثبات وعرض لهم به. ولكني رسول من رب العالمين استدراك باعتبار ما يلزمه، وهو كونه على هدى كأنه قال: ولكني على هدى في الغاية لأني رسول من الله سبحانه وتعالى.

Taberî'ye göre Nuh, kavmine kendisinin sapıklık içinde olmadığını, tevhidi ve Allah'a tek başına itaati emretmesinin doğru yoldan sapma anlamına gelmediğini açıklamaktadır. Bilakis o, âlemlerin Rabbinden gönderilmiş bir elçidir ve kendisine emredileni -ortaklardan ve ilahlardan uzak durmayı, sadece Allah'a itaati- onlara tebliğ etmektedir.

قال نوح لقومه مجيبا لهم