Taberî, ayette geçen 'sebîlullah'ı Allah'ın dini ve Muhammed'in insanları davet ettiği İslam olarak açıklar. Zalimlerin bu yolu 'eğri' göstermeye çalıştıklarını, yani onu tahrif edip yalan-iftira ile değiştirmeye ve gerçekliğinden saptırmaya çalıştıklarını belirtir. Ayrıca bu kişilerin ahiret, kıyametin kopması, sevap ve ceza konusunda inkarcı olduklarını ifade eder.

يقول: ويلتمسون سبيل الله، وهي دينه الذي ابتعث به رسوله عوجا: تحريفا وتبديلا بالكذب والزور

Zemahşerî'ye göre 'sebîlallah'ı eğri göstermeye çalışmak, ya onu düz olduğu halde eğri gibi tasvir etmek ya da yol ehlini irtidad ettirerek eğriltmeye çalışmaktır; bu ikinci grup, ahireti inkârlarını tekit eden ve bu vasıfla öne çıkan kimselerdir. Onlar Allah'ın yolunun sapkın ve eğri olduğunu, hak yoldan uzaklaşmış olduğunu insanlara göstermeye çalışırlar.

يصفونها بالاعوجاج وهي مستقيمة . أو يبغون أهلها أن يعوجوا بالارتداد ، وهم الثانية لتأكيد كفرهم بالآخرة واختصاصهم به

Bu müfessire göre lânete uğrayanlar, insanları hak dine girmekten bazen zorlama ve baskıyla, bazen de çeşitli hilelerle alıkoyan kimselerdir; ayrıca dinin delillerine şüphe ve şaibe sokmaya çalışırlar. Râzî, lânetin bu üç vasıfla nitelenen zalimlere (kâfirlere) has olduğunu, kadının (Kâdî'nin) bu lânetin fâsıkı da kapsadığı yönündeki görüşünün bu sebeple tutarsız olduğunu belirtir. Ayrıca dalâlete düşürmenin (idlâl) iki mertebesi olduğunu; birincisinin insanı doğru yoldan çevirmeye çalışmak, ikincisinin ise hak mezhebe şüphe ve şaibe sokup onu çirkin göstermeye çalışmak olduğunu, bunun dalâlet ve idlâlin nihai noktası olduğunu açıklar.

واعلم أنه تعالى لما بين أن تلك اللعنة إنما أوقعها ذلك المؤذن على الظالمين الموصوفين بهذه الصفات الثلاثة ، كان ذلك تصريحا بأن تلك اللعنة ما وقعت إلا على الكافرين ، وذلك يدل على فساد ما ذكره القاضي من أن ذلك اللعن يعم الفاسق والكافر

Kurtubî, 'ez-Zâlimîn' kelimesinin i'rab yönünden nasb, cerr veya ref' konumlarında olabileceğini, buna bağlı olarak 'Ellezîne' ifadesinin de sıfat veya haber cümlesi olarak farklı yorumlanabileceğini açıklar. Buna göre bu kişiler, dünyada insanları İslam'dan alıkoyanlar veya kendileri Allah yolundan sapıp yüz çevirenler olarak tanımlanır. Ayrıca 'yebğûne' fiilinin, Allah'ın yolunu eğri göstermeye, ona bir eğrilik ve sapma aramaya çalışmak anlamına geldiği, bunun da kendi heva ve isteklerine uygunluk sağlamak amacıyla yapıldığı belirtilir.

يجوز أن تكون الذين في موضع خفض نعتا للظالمين ويجوز أن تكون في موضع رفع أي هم الذين وقيل : هو ابتداء خطاب من الله تعالى أي هم الذين يصدون أنفسهم وغيرهم عن الإيمان والطاعة

İbn Kesîr'e göre bu ifade, insanları Allah'ın yolundan ve peygamberlerin getirdiği şeriattan alıkoyan ve bu yolu eğri göstermeye çalışan kimseleri anlatır; onlar bunu yaparak kimsenin bu yola tabi olmamasını isterler. Bu kimseler ahirette Allah'a kavuşmayı inkâr ettikleri için söz ve fiillerinde hiçbir kötülükten çekinmezler, çünkü hesap ve ceza korkuları yoktur. Bu yüzden İbn Kesîr onları söz ve amel bakımından insanların en kötüsü olarak nitelendirir.

أي يصدون الناس عن اتباع سبيل الله وشرعه وما جاءت به الأنبياء ويبغون أن يكون السبيل معوجة غير مستقيمة حتى لا يتبعها أحد أي وهم بلقاء الله في الدار الآخرة كافرون أي جاحدون مكذبون بذلك لا يصدقونه ولايؤمنون به فلهذا لا يبالون مما يأتون من منكر من القول والعمل لأنهم لا يخالفون حسابا عليه ولاعقابا فهم شر الناس أقوالا وأعمالا

Bu metne göre cennet ehli, cehennem ehline seslenirken kendi vaadleri için 'bize vaad edilen' derken, cehennem ehli için 'size vaad edilen' değil de aynı ifadeyi tekrar kullanır; bunun sebebi cehennem ehlinin başına gelen kötü şeylerin tamamının doğrudan onlara özel vaad edilmiş olmamasıdır (bas, hesap, cennet nimeti gibi ortak hususlar). Bu sözler, cennet ehlinin kendi durumlarıyla böbürlenme, cehennem ehline alay ve onları hasrete düşürme amacıyla söylenmiştir. Ayrıca aralarında bir münadinin (Sûr sahibi olduğu söylenir) zalimlere lanet ilan ettiği belirtilir.

إنما قالوه تبجحا بحالهم وشماتة بأصحاب النار وتحسيرا لهم، وإنما لم يقل ما وعدكم كما قال ما وعدنا لأن ما ساءهم من الموعود لم يكن بأسره مخصوصا وعده بهم، كالبعث والحساب ونعيم أهل الجنة.