Taberî'ye göre bu ayet, Allah'a itaatsizlik eden ve peygamberlerini yalanlayan geçmiş toplulukların çokluğuna dair bir haberdir; azap onlara gece uykudayken ya da gündüz kaylule vaktinde gelmiştir. Metinde ayrıca 'köyleri helak ettik' ifadesinin köy sakinlerini kastettiği, çünkü köyün ancak içinde ahalisi bulunduğunda köy sayılabileceği açıklanır. Son olarak 'helak ettik, sonra baskınımız geldi' ifadesindeki zaman sırası tartışılır; bunun iki türlü doğru izahının olabileceği belirtilir: helakin ilahi yardımdan mahrum bırakma, baskının ise buna karşılık gelen ceza olması, veya helak ile baskının aynı şey olması.

إن القرى لا تسمى قرى، ولا القرية قرية، إلا وفيها مساكن لأهلها وسكان منهم، ففي إهلاكها من فيها من أهلها.

Zemahşerî bu metinde birden fazla ayetin (Kehf ve A'raf surelerinden pasajların) dilbilimsel ve kıraat meselelerini bir araya toplayarak açıklıyor: Ye'cûc-Me'cûc'un insan cinsinden iki kabile olduğunu, 'ينسلون' fiilinin hızlıca gitme anlamına geldiğini, 'بياتا' ve 'ضحى' kelimelerinin hal/zarf olarak nasıl i'rab edildiğini ve 'سكر' kelimesinin hem 'sarhoşluk veren şey' hem de hurma/üzüm nebîzi anlamına gelebileceğini tartışıyor. Ayrıca Ebû Hanîfe'nin nebîzi sarhoşluk sınırına kadar helal görmesine bu ayetin delil olarak kullanıldığını, buna karşılık Ebû Ali el-Cübbâî'nin tutumunu nakleder.

وهو حلال عند أبي حنيفة إلى حد السكر ويحتج بهذه الآية وبقوله صلى الله عليه وسلم . ( 586 ) ( الخمر حرام لعينها والسكر من كل شراب ) وبأخبار جمة

Bu müfessire göre ayette 'karyeyi (şehri) helâk ettik' denilse de, gerçek kastedilen şehir halkının helâkidir; zira şehrin kendisinin helâki de mümkün olup bu durumda şehir halkının helâki de buna dahil olur, ancak birinci ihtimal (halkın kastedilmesi) daha yakındır. Ayrıca 'be's' (azap) geldiğinde helâkin ondan önce mi sonra mı gerçekleştiği sorusuna dair, be's kelimesinin helâkin bir tefsiri/açıklaması mahiyetinde geldiği, ikisinin birlikte de vaki olabileceği gibi çeşitli cevaplar nakledilmiştir.

أي أهلها ودل بقوله وهي ظالمة على ما ذكرنا ، ويحتمل أن يكون المراد إهلاك نفس القرية ، فيدخل تحت إهلاكها إهلاك من فيها لأن العذاب النازل إذا بلغ أن يهلك القرية فتصير منهدمة حصل بهلاكها هلاك من فيها وإن كان الأول أقرب

Kurtubî bu ayette 'كم' lafzının çokluk ifade eden bir edat olduğunu, 'أهلكنا' fiilinin ona haber olarak bağlandığını ve helak edilen köylerin insanların toplandığı yerler olduğunu açıklar. Ayrıca 'أهلكنا' ile 'بأسنا' fiillerinin sırasındaki görünen çelişkiyi (helakin baskından önce zikredilmesi) çeşitli dilbilimsel izahlarla (Ferrâ, Zeccâc, Mehdevî görüşleriyle) çözümler; bazı görüşlere göre bu iki fiilin anlamı bir olduğundan hangisinin önce zikredildiğinin fark etmediğini belirtir. 'بياتا' kelimesinin gece baskınını, 'قائلون' kelimesinin ise öğle uykusunu/istirahatini ifade ettiğini, dolayısıyla azabın gece veya gündüz gafil oldukları bir anda geldiğini aktarır.

وحكى الفراء أيضا أنه إذا كان معنى الفعلين واحدا أو كالواحد قدمت أيهما شئت فيكون المعنى وكم من قرية جاءها بأسنا فأهلكناها مثل دنا فقرب وقرب فدنا وشتمني فأساء وأساء فشتمني لأن الإساءة والشتم شيء واحد

İbn Kesîr'e göre bu ayet, geçmiş toplumların Allah'ın elçilerine karşı çıkmaları ve onları yalanlamaları sonucunda dünyada rezillik/hüsran ile karşılaştıklarını, bunun da ahiret azabına eklendiğini anlatmaktadır. Allah'ın azabı bu toplumlara gece vakti (bayâtâ) veya gündüzün orta vaktinde dinlenme (kaylûle) anında, yani gafletle meşgul oldukları bir zamanda gelmiştir.

فكان منهم من جاءه أمر الله وبأسه ونقمته بياتا أي ليلا أي هم قائلون من القيلولة وهي الإستراحة وسط النهار وكلا الوقتين وقت غفلة ولهو

Beydâvî'ye göre 'kaç şehir helâk ettik' ifadesi, o şehir halkının helâkini murad ettiğimiz ya da onları yardımsız bırakarak helâk ettiğimiz anlamına gelir. Azabın 'bâyâtâ' (gece) veya 'kâilûn' (öğle vaktinde uyurken/dinlenirken) gelmesi, Lût ve Şuayb kavimleri gibi, onların gafletlerini ve azaptan emin olduklarını vurgulamak; bu vakitlerin dinlenme ve rahatlık zamanı olması sebebiyle azabın gelişini daha da dehşetli kılmak içindir. Azap geldiğinde onların tek sözü, kendi zulümlerini itiraf etmekten ibaret kalmıştır.

وفي التعبيرين مبالغة في غفلتهم وأمنهم من العذاب، ولذلك خص الوقتين ولأنهما وقت دعة واستراحة فيكون مجيء العذاب فيهما أفظع