Taberî bu ayeti, Allah'ın Âdem'in zürriyetini bellerinden çıkarıp onlardan tevhide dair mîsak aldığı, gökleri, yeri ve Âdem'i bu ahid üzerine şahit tuttuğu şeklinde açıklar. Kıyamet günü insanların 'bundan habersizdik' demelerine mahal bırakmamak için bu şahitliğin alındığı belirtilir. Ayrıca peygamberlerin bu topluluk içinde ayrıca seçilip kendilerine ek bir mîsak verildiği nakledilir.

فإني أشهد عليكم السموات السبع والأرضين السبع، وأشهد عليكم أباكم آدم أن تقولوا يوم القيامة لم نعلم بهذا، اعلموا أنه لا إله غيري، ولا رب غيري، ولا تشركوا بي شيئا

Zemahşerî'ye göre bu ifade, önceki atalarının şirki kurup öncülük ettiklerini ve bunu kendileri için bir sünnet/gelenek haline getirdiklerini, dolayısıyla kendi şirklerinin sebebinin atalarına dayandığını anlatmaktadır. Ayrıca 'وكذالك' ifadesi, bu tür belâgatli açıklamanın, ayetleri inatla isteyip kendilerine ayetler geldiğinde onları inkar edip sihir diye adlandıran inatçı kimselere yönelik olduğunu belirtir.

أي كانوا السبب في شركنا ؛ لتأسيسهم الشرك ، وتقدمهم فيه ، وتركه سنة لنا

Bu müfessire göre âyette geçen mîsâk alınması, Allah'ın akıllara delilleri (dalâil) nasb edip göstermesi anlamına gelir; bu sayede kıyamet günü insanların 'bizim bundan haberimiz yoktu' diyerek mazeret ileri sürmeleri önlenmiş olur. Dolayısıyla mîsâk kavramı, gerçek bir ahd alma olayından ziyade, akla hitap eden delillerin ortaya konulmasıyla açıklanmaktadır. Bazı müfessirler bu görüşü benimseyerek âyeti bu şekilde te'vil etmişlerdir.

قالوا : معنى الآية إنا نصبنا هذه الدلائل ، وأظهرناها للعقول كراهة أن يقولوا يوم القيامة

Kurtubî bu ifadenin kapsamı hakkında farklı görüşleri nakleder: bir görüşe göre bu hitap sadece peygamberlerin dilinde kendisinden söz alınmış kimselere özgüdür; başka bir görüşe göre ise bütün insanları kapsar, çünkü herkes çocukken beslenip büyütüldüğünü ve kendisini yöneten bir yaratıcısının bulunduğunu bilir. Bu bilgi 'kendi nefislerine karşı onları şahit tuttu' ifadesinin anlamıdır ve tevhid konusunda taklit edenin mazereti bulunmadığını gösterir.

وقيل : هي مخصوصة فيمن أخذ عليه العهد على ألسنة الأنبياء وقيل : بل هي عامة لجميع الناس لأن كل أحد يعلم أنه كان طفلا فغذي وربي وأن له مدبرا وخالقا فهذا معنى وأشهدهم على أنفسهم

İbn Kesîr bu bölümde Zerr ayeti (Elest bezmi/ahd-i mîsâk) ile ilgili rivayetlerin farklı senedlerini ve bunların İbn Abbas'a mevkuf ya da merfû olarak nakledilişindeki ihtilafları incelemektedir. Rivayetlerin çoğunun ve daha sağlam olanının İbn Abbas'a mevkuf olarak nakledildiği, dolayısıyla bu haberin Hz. Peygamber'e değil sahabeye ait bir açıklama olduğu sonucuna varılmaktadır. Ayrıca Dahhâk b. Müzâhim'in oğluyla ilgili bir kıssa üzerinden, Âdem'in sulbünden çıkarılan zürriyetten alınan ilk mîsâkın (ahd) ve kıyamete kadar doğacak her nesilden alınacak ikinci mîsâkın (fıtrat üzere ölenler ile büluğa erip ahdi ikrar veya inkâr edenler arasındaki fark) izah edildiği rivayet nakledilmektedir.

وقد رواه عبد الوارث عن كلثوم بن جبر عن سعيد بن جبير عن ابن عباس فوقفه وكذا رواه إسماعيل بن علية ووكيع عن ربيعة بن كلثوم بن جبر عن أبيه به وكذا رواه عطاء بن السائب وحبيب بن أبي ثابت وعلي بن بذيمة عن سعيد بن جبير عن ابن عباس

Beydâvî'ye göre bu ayet, Allah'ın Âdem oğullarının sırtlarından nesillerini çıkarıp onlarda rububiyetine dair deliller ve akıllarında bu delilleri kabule sevk eden bir yatkınlık yerleştirmesini ifade eder; bu durum, kendilerine 'Ben sizin Rabbiniz değil miyim?' denilip 'Evet' cevabını veren kimseler misali temsil yoluyla anlatılmıştır. Buradaki maksat, kıyamet günü insanların gaflet ya da atalarını taklit bahanesiyle mazeret öne sürmelerini engellemek, taklidi geçersiz kılıp delil ve istidlale yönlendirmektir.

فنزل تمكينهم من العلم بها وتمكنهم منه بمنزلة الإشهاد والاعتراف على طريقة التمثيل