Taberî bu metinde, İblis'e verilen 'sen mühlet verilenlerdensin' cevabının, aslında talep ettiği süreye tam bir icabet olmadığını, gerçek belirlemenin başka bir ayette (sûra üflenip göklerde ve yerde olanların baygın düşeceği güne kadar) yapıldığını açıklar. Ayrıca bu ifadenin sadece İblis'e özgü olmadığını, o güne kadar ölümü takdir edilmemiş yaratılmışların tamamının bu 'mühlet verilenler' kapsamına girdiğini belirtir.

وأما قوله: فلا دليل فيه لولا الآية الأخرى التي قد بين فيها مدة إنظاره إياه إليها، وذلك قوله: إلى يوم ينفخ في الصور فيصعق من في السموات ومن في الأرض إلا من شاء الله

Verilen metin parçası çok kısa olup tek başına bir tefsir görüşü içermemektedir; sadece 'diğerinde ise şöyle buyurmuştur' ifadesiyle Râzî'nin başka bir ayete veya bağlama atıf yaptığı anlaşılmaktadır. Bu haliyle metin, ayet hakkındaki asıl görüşün öncesinde yer alan bir geçiş/bağlantı cümlesi niteliğindedir.

وقوله في الأخرى

Bu metne göre Allah, İblis'in kıyamete kadar mühlet verilmesi talebini kabul etmiştir; bunun sebebi Allah'ın bu işte gözettiği hikmet, iradesi ve dilemesidir. Bu irade ve meşiet hiçbir şekilde karşı çıkılamayan, engellenemeyen ve hükmüne itiraz edilemeyen bir nitelik taşır.

أجابه تعالى إلى ما سأل لما له في ذلك من الحكمة والإرادة والمشيئة التي لا تخالف ولا تمانع ولامعقب لحكمه

Beydâvî'ye göre İblis'in 'kıyamet gününe kadar bana süre ver' talebi zahiren tam olarak kabul edilmiş gibi görünse de, Allah'ın cevabı diğer ayetlerde 'malum vakte kadar' şeklinde kayıtlanmıştır; bu da ya ilk sûr üflenişi ya da Allah'ın İblis'in ecelinin sona ereceğini bildiği belirli bir vakittir. Bu sürenin verilmesinde kulların imtihan edilmesi ve İblis'e karşı gelerek sevaba ulaşmalarına vesile olması amacı vardır.

لكنه محمول على ما جاء مقيدا بقوله تعالى: إلى يوم الوقت المعلوم وهو النفخة الأولى، أو وقت يعلم الله انتهاء أجله فيه، وفي إسعافه إليه ابتلاء العباد وتعريضهم للثواب بمخالفته