Taberî, ayetteki 'zulüm' ifadesinin, Salih kavminin deveyi öldürüp kesmeleri suretiyle gerçekleştiğini belirtir; zulümleri bu boğazlama ve öldürme fiiliyle olmuştur. Ayrıca 'zalemû bihâ' ifadesinin 'keferû bihâ' (onu inkâr ettiler) anlamına geldiğini, çünkü zulmün bir şeyi yerinde olmayan bir yere koymak olduğunu, ayetlere küfrün de onları asıl amaçlanan yerden başka bir yöne çevirmek anlamına geldiğini açıklar. Metin ayrıca Hz. Peygamber'e hitaben, Firavun ve kavminin yeryüzünde bozgunculuk yapmalarının sonucunun denizde boğulma olduğunu ve bunun Musa'nın nübüvvetinin bir delili olarak zikredildiğini aktarır.

وإنما جاز أن يقال: فظلموا بها، بمعنى: كفروا بها؛ لأن الظلم وضع الشيء في غير موضعه، وقد دللت فيما مضى على أن ذلك معناه بما أغنى عن إعادته. والكفر بآيات الله: وضع لها في غير موضعها، وصرف لها إلى غير وجهها الذي عنيت به.

Zemahşerî, 'dokuz âyet' ifadesinin, asa ve el mucizesinin bu dokuz âyetin içine dahil edilerek sayıldığı şeklinde anlaşılabileceğini belirtir; yani 'fî tis'i âyâtin' ifadesi 'dokuz âyetin cümlesi içinde' anlamına gelebilir. Buna karşılık, âyetlerin gerçekte on bir olduğu, bunlardan ikisinin (el ve asa) ayrı tutulup geri kalan dokuzunun (fülk/deniz yarılması, tufan, çekirge, kene/haşerat, kurbağalar, kan, gözlerin silinmesi, kıtlık ve mahsul eksikliği) sayıldığı görüşü de nakledilir.

ويجوز أن يكون المعنى : وألق عصاك ، وأدخل يدك : في تسع آيات ، أي : في جملة تسع آيات وعدادهن . ولقائل أن يقول : كانت الآيات إحدى عشرة : ثنتان منها اليد والعصا ، والتسع : الفلق ، والطوفان ، والجراد ، والقمل ، والضفادع ، والدم ، والطمسة ، والجدب في بواديهم ، والنقصان في مزارعهم

Râzî, ayetteki 'zulüm' kelimesini kendi tanımı üzerinden açıklar: zulüm, bir şeyi ait olmadığı yere koymaktır. Kavmin apaçık ve galip olan ayetleri inkâr etmesi, tasdik yerine inkârı, iman yerine küfrü koymaları anlamında bir zulümdür; bu yüzden 'zalemû bi'l-âyât' ifadesi bu şekilde anlaşılır. Ayrıca ayetin devamındaki 'fanzur' ifadesini 'akıl gözüyle bak' şeklinde yorumlar ve bunun Musa'nın Firavun ve kavmine gönderilen benzer mucizelere işaret ettiğini belirtir.

أي فظلموا بالآيات التي جاءتهم ، لأن الظلم وضع الشيء في غير موضعه . فلما كانت تلك الآيات قاهرة ظاهرة ، ثم إنهم كفروا بها فوضعوا الإنكار في موضع الإقرار والكفر في موضع الإيمان ، كان ذلك ظلما منهم على تلك الآيات

Kurtubî'ye göre 'sonra' ifadesi Nuh, Hud, Salih, Lut ve Şuayb gibi peygamberlerden sonra gönderilen Musa'ya işaret eder ve Musa İbn İmran'dır. Ayetlerimizle kastedilen mucizelerdir; kavminin bunları inkâr edip tasdik etmediği belirtilir. Ayrıca zulüm kelimesi bir şeyi yerinden başka bir yere koymak olarak tanımlanır.

أي من بعد نوح وهود وصالح ولوط وشعيب ( موسى ) أي موسى بن عمران ( بآياتنا ) أي بمعجزاتنا أي كفروا ولم يصدقوا بالآيات والظلم : وضع الشيء في غير موضعه

İbn Kesîr, ayette geçen 'onlar' zamirinin daha önce zikredilen Nuh, Hud, Salih, Lut ve Şuayb gibi peygamberlere işaret ettiğini belirtir. Firavun ve kavminin bu peygamberlerin getirdiği mucizeleri zulüm ve inatla inkar ettiklerini, bunun sonucunda Allah'ın onları helak edip boğduğunu açıklar. Bu kıssanın Hz. Muhammed'e ve onu yalanlayanlara bir uyarı olduğunu, çünkü Muhammed'in delillerinin Musa'nınkinden daha güçlü ve üstün olduğunu vurgular.

أي بحججنا ودلائلنا البينة إلى فرعون وهو ملك مصر في زمن موسى ( وملئه ) أي قومه أي جحدوا وكفروا بها ظلما منهم وعنادا

Beydâvî'ye göre Firavun ve kavmi, âyetlerin (mucizelerin) açıklığı gereği iman etmeleri gerekirken onları inkâr etmişler, bu yüzden 'küfrettiler' yerine 'zulmettiler' ifadesi kullanılmıştır. Ayrıca 'hakîkun alâ en lâ ekûle' ifadesindeki 'alâ' edatının aslında kelimenin sonrasına ait olması gerekirken (hakîkun en lâ ekûle alâ...) yanlış anlaşılma korkusu olmadığı için yer değiştirdiği belirtilir; bunun dışında 'alâ'nın 'harîs' (hırslı) anlamını taşıması veya 'bâ' yerine konarak temkin/istikrar anlamı ifade etmesi gibi alternatif açıklamalar da sunulur.

فظلموا بها بأن كفروا بها مكان الإيمان الذي هو من حقها لوضوحها، ولهذا المعنى وضع ظلموا موضع كفروا.