Taberî'ye göre bu ayet, Kur'an'ı işitince derileri ürperip sonra kalpleri Allah'ın zikrine yumuşayan kimselerin bu halinin, Allah'ın dilediği kulunu Kur'an ile hidayete erdirmesinden kaynaklandığını anlatır. 'Hüda' burada peygamberlerin ve resullerin Allah tarafından tevfik edilerek hak dine ulaştırılması, yani Allah'ın tevfiki ve lütfu olarak açıklanır. Eğer bu peygamberler Allah'a şirk koşsalardı, işledikleri amellerin tamamen boşa gideceği de belirtilir, çünkü Allah şirkle birlikte hiçbir ameli kabul etmez.

هو هدى الله، يقول: هو توفيق الله ولطفه، الذي يوفق به من يشاء ويلطف به لمن أحب من خلقه، حتى ينيب إلى طاعة الله وإخلاص العمل له وإقراره بالتوحيد ورفض الأوثان والأصنام

Bu müfessire göre ayette geçen 'hidayet' ifadesi, Allah'ın birliğine dair bilgiyi ve şirke zıt olan tevhid emrini ifade eder; hidayetin Allah'tan olduğunun açıkça belirtilmesi, imanın ancak Allah'ın yaratmasıyla hasıl olduğunu gösterir. Ayetin sonunda şirkin nefyedilmesi ile peygamberlerin şirke düşselerdi tüm ibadet ve amellerinin boşa gideceği anlatılmakta, böylece tevhidin tesisi ve şirk yolunun geçersizliği vurgulanmaktadır.

والمعنى أن هؤلاء الأنبياء لو أشركوا لحبط عنهم طاعاتهم وعباداتهم . والمقصود منه تقرير التوحيد وإبطال طريقة الشرك

Kurtubî'ye göre bu ayet, peygamberler için 'eğer şirke düşselerdi amelleri boşa giderdi' anlamındaki bir uyarıyı içerir; ancak Allah onları böyle bir düşüşten korumuştur (ısmet). Ayrıca 'أولئك الذين آتيناهم' ifadesindeki işaret zamiri Kur'an'a râci kılınmış, bunun 'هدى الله' olduğu belirtilmiştir. Bir başka görüşe göre ise bu, Allah'ın bu peygamberlere azabından korkma ve mükafatını umma dolayısıyla bahşettiği hidayettir.

أي لو عبدوا غيري لحبطت أعمالهم ولكني عصمتهم والحبوط البطلان

İbn Kesîr'e göre bu ifadedeki hidayet, kulların kendi çabalarıyla değil, Allah'ın onlara verdiği tevfik ve hidayet sayesinde gerçekleşmiştir. Bu, Allah'ın hidayet ettiği kimselerin bir vasfıdır; bunun aksi üzere olan kimse ise Allah'ın saptırdığı kimselerdendir.

أي إنما حصل لهم ذلك بتوفيق الله وهدايته إياهم أي هذه صفة من هداه الله ومن كان على خلاف ذلك فهو ممن أضله الله

Beydâvî'ye göre 'ذلك هدى الله' ifadesi peygamberlerin bağlı olduğu dine işaret eder ve Allah'ın bu hidayeti kullarından dilediğine bahşettiğini gösterir. Şirk farazi olarak zikredilse de, peygamberler yüksek makamlarına rağmen şirke düşselerdi amelleri diğer insanlar gibi boşa gitmiş olurdu; bu, tevhidin önemini vurgulamak içindir. Kitap, hüküm/hikmet ve nübüvvet kendilerine verilenler cins olarak peygamberleri ifade eder; Kureyş bunları inkâr etse de Allah bu değerleri koruyacak bir topluluk (peygamberler ve onlara tabi olanlar, ya da Ensar, sahabe, müminler, Farslılar veya melekler gibi farklı görüşler) tayin etmiştir.

ولو أشركوا أي ولو أشرك هؤلاء الأنبياء عليهم الصلاة والسلام مع فضلهم وعلو شأنهم. لحبط عنهم ما كانوا يعملون لكانوا كغيرهم في حبوط أعمالهم بسقوط ثوابها.

Zemahşerî'ye göre bu ayette, peygamberler ve onlara benzer üstün konumdaki kimseler bile şirke düşselerdi, faziletlerine ve yüksek derecelerine rağmen amelleri boşa çıkardı; bu ifadeyle şirkin çirkinliği ve tevhidin büyüklüğü vurgulanmaktadır. Hidayet ise Allah'ın dilediği kullarına, yani muttakilere verdiği bir lütuftur ve onlar bu sayede gereken korku ve ümidi taşırlar.

قصد بذلك تفظيع أمر الشرك وتعظيم شأن التوحيد