Taberî, İbrahim'in yıldıza, aya ve güneşe 'bu benim rabbim' demesini, doğuşta gördüğü şeyin öncekilerden daha büyük ve daha aydınlık olması sebebiyle söylediğini aktarır; İbrahim her defasında battığında bunun ilahlık vasfına uygun olmadığını anlayıp reddetmiştir. Ayrıca bu kıssanın arka planında Nemrud'un müneccimlerden İbrahim'in doğumunu haber alması, İbrahim'in mağarada saklanarak doğması ve büyümesi, babası Azer'in putperest olması gibi rivayet malzemesi de aktarılmıştır. Son olarak bazı âlimlerin, bir peygamberin tevhide ermeden önce böyle bir küfür haline girmiş olmasının caiz olmadığı yönündeki itirazı da nakledilmiştir.

ثم نظر في السماء فرأى كوكبا قال: هذا ربي، ثم أتبعه ينظر إليه ببصره، حتى غاب، فلما أفل قال: لا أحب الآفلين، ثم طلع القمر فرآه بازغا قال: هذا ربي

Bu müfessire göre ifade, insanların Allah'a ortak koştukları cisimlere/nesnelere işaret etmektedir; bunlar yaratıcıları olan Allah'a şirk konusu yapılan şeylerdir.

من الأجرام التي تجعلونها شركاء لخالقها

Bu bölümde Râzî, altıncı mesele başlığı altında İbrahim'in yıldızın batışını (üful) delil göstermesini ele alır; üfulün, cismin görünüşe çıktıktan sonra kaybolması demek olduğunu belirtir ve neden İbrahim'in doğuşu (tulû) değil batışı delil aldığını sorgulayarak cevaplar. Ona göre hareketin hudûsa (yaratılmışlığa) delaleti yakinî olsa da anlaşılması güç bir husustur, oysa üfulün delaleti herkes tarafından açıkça kavranabilecek bir delildir çünkü yıldız battığında gücü/etkisi de sona ermiş görünür. Ayrıca bazı muhakkiklerin, üfulü imkân kavramıyla ilişkilendirip her mümkünün muhtaç olduğu, muhtaç olanın da ihtiyacı kesilmeyen bir varlık olamayacağı, dolayısıyla imkândan münezzeh olan bir varlığa ulaşılması gerektiği şeklindeki yorumuna da yer verilir.

الأفول عبارة عن غيبوبة الشيء بعد ظهوره . وإذا عرفت هذا فلسائل أن يسأل ، فيقول : الأفول إنما يدل على الحدوث من حيث إنه حركة

Kurtubî'ye göre 'هذا ربي' ifadesindeki 'هذا' işaret zamiri, gramer açısından müennes olan güneşe müzekker olarak işaret etmektedir; bunun sebebi 'هذا'nın açıkça görülen bir şeyi (طالع/doğan şey, ضوء/ışık veya شخص/cisim) işaret etmesidir, dolayısıyla zamir güneş lafzına değil bu manaya râcidir. Şemsin müennes gelmesi ise onun büyüklüğünü ve tazimini ifade eden bir kullanımdır, nitekim 'رجل نسابة' gibi tabirlerde de benzer bir durum vardır.

وإنما قال : هذا ربي على معنى : هذا الطالع ربي قاله الكسائي والأخفش وقال غيرهما : أي هذا الضوء قال أبو الحسن علي بن سليمان : أي هذا الشخص

İbn Kesîr'e göre bu metin, İbrahim'in yıldız ve ay için söylediklerine kıyasla güneş için 'Rabbim budur' derken kastının, güneşin cirim olarak yıldız ve aydan daha büyük ve daha çok ışık veren bir varlık olmasına işaret ettiğini belirtir. Ayrıca ifadenin sonunda güneşin de battığı, yani geçici olduğu vurgulanır.

أي هذا المنير الطالع ربي أي جرما من النجم ومن القمر وأكثر إضاءة أي غابت

Beydâvî'ye göre İbrâhim'in güneş için 'hâzâ' işaret ismini kullanması, haberin (rabbî) müzekker olmasına uygunluk ve Rabb'i dişillik şüphesinden koruma amacı taşır. 'Ekber' ifadesi ise ya delil getirme ya da muhatabın (Nemrûd kavminin) şüphesini onlara göstermek amacıyla söylenmiştir. İbrâhim, batmayı (güroba gitmeyi) delil olarak zikretmiştir, çünkü bu hem intikal/değişimin tekrarına işaret eder hem de kavminin taptığı yıldızı delil getirmeye çalıştığı anda göğün ortasında görmüştür.

ذكر اسم الإشارة لتذكير الخبر وصيانة للرب عن شبهة التأنيث. هذا أكبر كبره استدلالا أو إظهارا لشبهة الخصم.