Zemahşerî, ayetteki 'eğer şeytan sana unutturursa' ifadesini, kişinin müstehzileri ile oturma yasağını hatırladıktan sonra şeytanın vesvesesiyle meşgul olup bu yasağı unutması şeklinde açıklar. Ayrıca 'ينسينك' kelimesinin şeddeli okunuşuna da işaret eder ve ayetin, yasak bildirilmeden önce akılların zaten çirkin bulduğu bu oturmanın kötülüğünü şeytanın unutturmuş olabileceği ihtimalini de değerlendirir.

وإن شغلك بوسوسته حتى تنسى النهي عن مجالستهم بعد أن تذكر النهي . وقرىء : ( ينسينك ) بالتشديد . ويجوز أن يراد : وإن كان الشيطان ينسينك قبل النهي قبح مجالسة المستهزئين لأنها مما تنكره العقول بعد أن ذكرناك قبحها ونبهناك عليه

Bu müfessire göre âyetteki hitabın Hz. Peygamber'e mi yoksa herkese mi yönelik olduğu tartışmalıdır; bazıları Peygamber'i kastedip başkalarını murad ettiğini, bazıları da hitabın işiten herkese yönelik olduğunu söylemiştir. Vâhidî'nin naklettiğine göre müşrikler müminlerle otururken Peygamber ve Kur'an hakkında ileri geri konuşup alay ediyorlardı, bu sebeple müminlere onlarla başka bir söze dalıncaya kadar oturmamaları emredilmiştir. Ayrıca âyetin kapsamına müşriklerin bayramları ve fasıkların toplantıları gibi kötülük yapılan her ortamın girebileceği, çünkü kötülük ehline karışıp fiillerine bakmanın o günaha ortaklık sayılacağı belirtilmiştir.

ونقل الواحدي أن المشركين كانوا إذا جالسوا المؤمنين وقعوا في رسول الله صلى الله عليه وسلم والقرآن ، فشتموا واستهزؤوا فأمرهم أن لا يقعدوا معهم حتى يخوضوا في حديث غيره . ولفظ الخوض في اللغة عبارة عن المفاوضة على وجه العبث واللعب

Kurtubî'ye göre bu ayette Hz. Peygamber'e hitap edilmekte, şeytanın kendisine unutturması durumunda hatırladığında müşriklerle birlikte oturmaması emredilmektedir. Müfessir, Peygamber'e unutmanın (nisyan) caiz olup olmadığı meselesini tartışır; bazıları bunu ümmete yönelik bir hitap sayıp Peygamber'i nisyandan tenzih ederken, çoğunluk âlimler tebliğ ve şer'î ahkâm konularında dahi Allah'ın onu uyarması şartıyla nisyanın caiz olduğunu söylemiştir. Bâtınîler ve bazı kalp ehli ise nisyanın gerçek olmadığını, Peygamber'in bunu kasten ve sünnet olsun diye yaptığını iddia etmiş, Kurtubî bu görüşü zayıf bulmuştur.

فذهب إلى الأول فيما ذكره القاضي عياض عامة العلماء والأئمة النظار كما هو ظاهر القرآن والأحاديث لكن شرط الأئمة أن الله تعالى ينبهه على ذلك ولا يقره عليه

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Allah'ın ayetlerini tekzip eden ve saptırarak kendi bağlamından çıkaran kimselerle bir arada oturmayı yasaklamaktadır; bu hüküm ümmetin her ferdini kapsayan genel bir hitaptır. Ancak kişi unutarak, hatırlatıldığı halde değil de gafletle onların meclisinde bulunmuşsa, hata ve unutma mazereti sebebiyle bundan sorumlu tutulmaz.

والمراد بذلك كل فرد من آحاد الأمة أن يجلس مع المكذبين الذين يحرفون آيات الله ويضعونها على غير موضعها فإن جلس أحد معهم ناسيا بعد التذكر

Beydâvî'ye göre 67. ayette 'nebe' her haberin (azap tehdidi veya vaad) gerçekleşeceği bir vakti olduğunu, bunun dünyada ve ahirette bilineceğini ifade eder. 68. ayette ise Allah'ın âyetleriyle alay edip onları yalanlayanlarla, onlar başka bir söze geçinceye kadar oturulmamasını, şayet şeytan bu yasağı unutturursa hatırlar hatırlamaz o topluluktan kalkılması gerektiğini bildirir.

وإذا رأيت الذين يخوضون في آياتنا بالتكذيب والاستهزاء بها والطعن فيها. فأعرض عنهم فلا تجالسهم وقم عنهم. حتى يخوضوا في حديث غيره أعاد الضمير على معنى الآيات لأنها القرآن.

Taberî'ye göre ayet, Hz. Peygamber'in ayetlerle alay eden ve onları yalanlayan müşriklerin yanında oturmasının yasaklandığını bildirmektedir. Onlar başka bir söze geçinceye kadar onlardan uzaklaşması emredilmiş, eğer unutup onlarla oturursa hatırladığında kalkması gerektiği belirtilmiştir. Bu durum, müşriklerin Kur'an ve Peygamber ile alay edip onu yalanlamalarından kaynaklanmaktadır.

نهاه الله أن يجلس مع الذين يخوضون في آيات الله يكذبون بها، فإن نسي فلا يقعد بعد الذكرى مع القوم الظالمين