Taberî bu ayette hazif (bir unsurun düşürülmüş olması) bulunduğunu belirtir; Allah'ın önceki ümmetleri sıkıntı ve darlıkla imtihan ettiğini anlattıktan sonra, onların bu imtihan karşısında tazarru etmediklerini açıkça zikretmemiş, bunu zâhirin delaletiyle anlaşılır kılmıştır. Ayetin manası, 'onları darlıkla sınadık ama tazarru etmediler, azabımız geldiğinde de tazarru etselerdi ya' şeklindedir. Ayrıca 'فلولا' lafzının 'هلا' (keşke/olmalı değil miydi) anlamında bir teşvik/kınama edatı olduğunu, Arapların bu edatı isimle veya fiille kullanımına göre farklı yapılar kurduğunu açıklar.

وهذا أيضا من الكلام الذي فيه متروك استغني بدلالة الظاهر عن ذكر ما ترك، وذلك أنه تعالى ذكره أخبر عن الأمم التي كذبت رسلها أنه أخذهم بالبأساء والضراء ليتضرعوا، ثم قال: فلولا إذ جاءهم بأسنا تضرعوا، ولم يخبر عما كان منهم من الفعل عند أخذه إياهم بالبأساء والضراء.

Zemahşerî'ye göre ayetteki 'levlâ tedarraû' ifadesi, azap geldiğinde onların tazarru etmediklerini anlatmakla kalmaz; 'levlâ' edatının kullanılması, tazarruyu terk etmelerinin tek sebebinin inat, kalp katılığı ve şeytanın süslediği amellerine olan gururları olduğunu, başka mazeretlerinin bulunmadığını ifade eder. Ayrıca metinde 'إذ جاءهم بأسنا' ifadesindeki zaman zarfının hangi mahzuf fiile veya kelimeye bağlı olduğu farklı ihtimallerle açıklanır.

ولكنه جاء بلولا ليفيد أنه لم يكن لهم عذر في ترك التضرع إلا عنادهم وقسوة قلوبهم ، وإعجابهم بأعمالهم التي زينها الشيطان لهم

Bu müfessire göre ayetin anlamı, kendilerine azabımız geldiğinde onların tazarru' (yalvarıp boyun eğme) etmediklerinin olumsuzlanmasıdır; yani takdir 'tazarru etmediler' şeklindedir. 'Levlâ' edatının kullanılması, tazarruyu terk etmelerinde herhangi bir mazeretlerinin bulunmadığını, bunun sebebinin ancak inatları, kalp katılığı ve şeytanın kendilerine süslediği amellerine olan hayranlıkları olduğunu gösterir.

معناه نفي التضرع . والتقدير فلم يتضرعوا إذ جاءهم بأسنا . وذكر كلمة ( لولا ) يفيد أنه ما كان لهم عذر في ترك التضرع إلا عنادهم وقسوتهم وإعجابهم بأعمالهم التي زينها الشيطان لهم

Kurtubî'ye göre 'لولا' burada 'هلا' anlamında bir kınama edatıdır ve azap geldiğinde onların yalvarıp yakarmadıklarına dair bir azarlamayı ifade eder. Onların tövbe etmiş olma ihtimali de vardır, ancak bu tövbe ya samimiyetten uzak ya da azap kendilerine sarıldığı anda yapılmış olduğundan fayda vermemiştir. Kurtubî, duanın hem darlıkta hem de bollukta emredildiğini, buna karşı büyüklenmenin şiddetli bir tehditle karşılandığını, kalplerinin katılaşmasının ise küfür ve günahta ısrar etmenin bir ifadesi olduğunu belirtir.

وهذا عتاب على ترك الدعاء وإخبار عنهم أنهم لم يتضرعوا حين نزول العذاب ويجوز أن يكونوا تضرعوا تضرع من لم يخلص أو تضرعوا حين لابسهم العذاب والتضرع على هذه الوجوه غير نافع والدعاء مأمور به حال الرخاء والشدة

İbn Kesîr'e göre ayet, kendilerine bela ile imtihan edildikleri halde Allah'a boyun eğip yalvarmaları gerektiği halde kalplerinin katılaşmadığını, huşû duymadıklarını ifade eder. Bu bağlamda bir rivayet nakleder: Ebu Süfyan Hz. Peygamber'e gelip akrabalık hakkı için yalvarmış, kıtlıktan yün ve kan yediklerini söylemiş, bunun üzerine bu ayetin indiğini belirtir.

جاء أبو سفيان إلى رسول الله صلى الله عليه وسلم فقال يامحمد أنشدك الله والرحم فقد أكلنا العلهز يعني الوبر والدم فأنزل الله

Beydâvî'ye göre bu ayetler, geçmiş ümmetlere elçiler gönderildiğini, onların yalanlaması üzerine kendilerinin şiddet, yoksulluk ve zarar ile sınandığını anlatır. Bu belaların amacı onların Allah'a boyun eğip tövbe etmeleriydi, fakat belalar geldiğinde tazarru etmediler; çünkü kalpleri katılaşmış ve şeytan yaptıkları işleri onlara güzel göstermişti. Onları tazarrudan alıkoyan tek şey kalp katılığı ve şeytanın süslediği amellerine olan güvenleridir.

لا مانع لهم إلا قساوة قلوبهم وإعجابهم بأعمالهم التي زينها الشيطان لهم