Taberî bu ayette geçen 'ecel' kelimesinin iki farklı ecele işaret ettiğini aktarır: biri insanın yaratılışından ölümüne kadar olan dünya hayatı ecelidir, diğeri ise ölümden kıyamete/yeniden dirilişe kadar olan Allah katındaki ecel-i müsemmâdır. Farklı müfessirlerin görüşlerini (Mücahid, Katade, Hasan, İbn Abbas, Dahhâk, Süddî) sıraladıktan sonra kendi tercihini bu iki ecel ayrımı yönünde belirtir. Ayrıca ayetin insanları çamurdan yaratılmış olmaları üzerinden Allah'a ortak koşmaktan sakındırma bağlamında geldiğini vurgular.

وأولى الأقوال في ذلك عندي بالصواب قول من قال: معناه: ثم قضى أجل هذه الحياة الدنيا، قالا: قضى أجل الدنيا منذ يوم خلقت إلى أن تموت، وأجل مسمى عنده يوم القيامة

Zemahşerî'ye göre bu ayet, Allah'ın insanları hem yaşatan hem öldüren hem de diriltecek olan zat olduğu sabit olduktan sonra, O'nun hakkında şüpheye düşülmesinin uzak/tuhaf bir şey olduğunu ifade eder. Ayrıca 'ecel'in yorumunda farklı görüşler nakleder: birincisi yaratılıştan ölüme kadar olan süre, ikincisi ölümle diriliş arasındaki berzah dönemi olabilir; ya da birincisi uyku, ikincisi ölüm olarak da yorumlanmıştır. Metinde ayrıca nekre olan mübtedanın haberi zarf olduğunda te'hirinin gerekliliği üzerinden dilbilimsel bir soru-cevap da yer alır.

استبعاد لأن يمتروا فيه بعد ما ثبت أنه محييهم ومميتهم وباعثهم

Bu müfessire göre insanın topraktan yaratılması, gıdaların bitkisel kaynaklardan, bitkilerin de topraktan meydana gelmesi zinciriyle açıklanır; insan bedeni meniden, meni ise kandan, kan da gıdalardan türediğine göre nihayetinde her insan topraktan yaratılmış olur. Ayrıca 'kaza' lafzının hüküm/emir veya haber/bildirme anlamına gelebileceği belirtilerek, ayette geçen iki ecel meselesi (ölüm eceli ve Allah katında belirlenmiş ecel) çeşitli müfessir görüşleriyle aktarılır. Bu bağlamda âyetin hem yaratılışın hikmetine hem de öldükten sonra dirilişin (mead) ispatına delil olarak kullanılabileceği vurgulanır.

وهو أن الإنسان مخلوق من المني ومن دم الطمث ، وهما يتوالدان من الدم ، والدم إنما يتولد من الأغذية ، والأغذية إما يحوانية وإمانباتية ، فإن كانت حيوانية كان الحال في كيفية تولد ذلك الحيوان كالحال في كيفية تولد الإنسان ، فبقي أن تكون نباتية ، فثبت أن الإنسان مخلوق من الأغذية النباتية ، ولا شك أنها متولدة من الطين ، فثبت أن كل إنسان متولد من الطين

Kurtubî, göklerin ve yerin ulaştığı 'ecel'in kıyamet günü olduğunu, bunun fena/yokluk gerçeğine ve her mahlukun bir ecele sahip olduğuna, muhsinin mükafatlandırılacağına ve müsinin cezalandırılacağına dikkat çektiğini belirtir. Ayrıca 'sizi yaratan' ifadesindeki çoğul hitabın Âdem'e ve onun neslinin ona izafe edilmesine dayandığını, bunun Hasan, Katade ve diğer alimlerin görüşü olduğunu aktarır. İkinci bir görüş olarak nutfenin gerçekte topraktan yaratıldığını ve sonra dönüştürüldüğünü nakleder.

أن المراد آدم عليه السلام والخلق نسله والفرع يضاف إلى أصله فلذلك قال : ( خلقكم ) بالجمع فأخرجه مخرج الخطاب لهم إذ كانوا ولده هذا قول الحسن وقتادة وبن أبي نجيح والسدي والضحاك وبن زيد وغيرهم

İbn Kesîr'e göre bu ayet, korkakları savaşa teşvik eden bir husustur; çünkü ileri atılmak veya çekinmek ömrü ne eksiltir ne de artırır. Ayette geçen ecel ile ilgili farklı görüşler nakledilir: bazıları özel eceli (her insanın kendi ömrü) ve genel eceli (dünyanın toplam ömrü) kastetmiştir, bazıları uykuda ruhun alınıp uyanınca geri verilmesini insanın ölüm ecelinin bir örneği olarak zikretmiştir. Ayrıca ayetteki 'baba/asıl' ifadesinin insanların aslı olan Âdem'e, 'diğer ecel'in ise ölüm veya ahiret anlamına geldiği çeşitli müfessirlerden nakledilir.

وهذه الآية فيها تشجيع للجبناء وترغيب لهم في القتال فإن الإقدام والإحجام لا ينقص من العمر ولا يزيد فيه

Beydâvî'ye göre âyet insanın yaratılışının çamurdan başladığını, ardından biri ölüm biri de kıyamet olan iki ecelin takdir edildiğini bildirir. Bazı görüşlere göre bu iki ecel; ölüm ile diriliş arasındaki süre veya uyku ile ölüm arasındaki fark olarak da yorumlanmıştır. 'Ecelün müsemmen' ifadesi Allah katında sabit ve değişmez bir vakti belirtir; âyetin sonunda ise Allah'ın hem yaratıcı hem yeniden diriltici olduğu gerçeğine rağmen şüphe edilmesinin akıl dışı olduğu vurgulanır.

ثم قضى أجلا أجل الموت. وأجل مسمى عنده أجل القيامة. وقيل الأول ما بين الخلق والموت، والثاني ما بين الموت والبعث، فإن الأجل كما يطلق لآخر المدة يطلق لجملتها.