Taberî'ye göre 'Rabbâniyyûn' kelimesi, insanların işlerini düzenleyip ıslah eden, onları terbiye eden kimseye nispetle 'rabb' kökünden 'rabbân' vezninden gelen bir isimdir; bu kişiler İsrailoğullarının mü'min önderleri, âlimleri ve siyasetçileridir. Âyet, bu önderlerin ve âlimlerin, günah ve haddi aşmakta acele eden, rüşvet (sühte) yiyen kimseleri yalan söylemekten ve haktan sapmaktan men etmemelerini kınamaktadır ve bu, Kur'an'da âlimler için en ağır kınama ve en çok korkulan âyetlerden biri olarak nitelendirilmiştir.

وأولى الأقوال عندي بالصواب في الربانيين أنهم جمع رباني، وأن الرباني المنسوب إلى الربان: الذي يرب الناس، وهو الذي يصلح أمورهم ويربها، ويقوم بها

Bu müfessire göre 'Rabbâniyyûn' ifadesi yönetici/idareci ve âlim anlamındaki iki grubu ifade eder ve ayetin anlamı, Allah'ın kullardan kendisine kul olmalarını değil, O'nun buyruklarını uygulayıp itaatine devam ederek yöneticiler ve âlimler olmalarını istemesidir. Ayrıca metinde, kötülüğü yasaklamayı terk etmenin günahının, bilerek işlenen günahtan daha köklü ve kalıcı olduğu, çünkü ilim sahibinin günah işlemesinin kalpteki hastalığın şiddetine delalet ettiği belirtilir. İbn Abbas ve Dahhâk'tan bu ayetin Kur'an'daki en şiddetli/korkutucu ayet olduğuna dair rivayetler nakledilir.

فكما أن هناك يحصل العلم بأن المرض صعب شديد لا يكاد يزول ، فكذلك العالم إذا أقدم على المعصية دل على أن مرض القلب في غاية القوة والشدة ، وعن ابن عباس : هي أشد آية في القرآن ، وعن الضحاك : ما في القرآن آية أخوف عندي منها

Bu metin, ayetteki 'لولا' edatının 'أفلا' (öyleyse ...meli değil miydi) anlamında olduğunu belirtiyor. 'ينهاهم' fiili de onları alıkoymak, sakındırmak manasında açıklanıyor. Kurtubî burada aynı üslubun günahta hızlananları kınayan ifadeyle benzerlik taşıdığını belirtiyor.

( لولا ) بمعنى أفلا ( ينهاهم ) يزجرهم كما وبخ من يسارع في الإثم بقوله

Bu parça, İbn Kesîr'in tefsirinde ayete dair bir görüş içermemekte, sadece 'Allah Teâlâ şöyle buyurdu ve bu husus ilerideki bir ayetin tefsirinde gelecektir' şeklinde başka bir yere yapılan bir atıftan ibarettir. Metinde ele alınan ayete dair müstakil bir açıklama veya hüküm bulunmamaktadır.

وقال تعالى وسيأتي عند قوله

Beydâvî'ye göre âyet, hahamların ve din bilginlerinin günah söz söyleyenlere ve haram yiyenlere karşı susup engellemedeki kusurlarını kınamaktadır; 'levlâ' edatının kullanımı burada geçmişe yönelik bir azarlama değil, geleceğe yönelik teşvik/kışkırtma anlamı taşımaktadır. Ayrıca âyetteki 'yasnaûne' (yapıyorlardı) ifadesinin 'ya'melûne' (işliyorlardı) ifadesinden daha ağır bir kınama içerdiği belirtilir, çünkü 'sun' (yapma) tedrip, düşünüp taşınma ve maharet gösterme sonrası yapılan bilinçli bir eylemi ifade eder. Bu nedenle kötülüğe engel olmayı terk etmenin, günahı bizzat işlemekten daha çirkin olduğu, çünkü nefsin günahtan lezzet alıp ona meylettiği, oysa kötülüğü engellememenin böyle bir cazibesi olmadığı için bu ağır kınamaya daha layık olduğu ifade edilir.

لبئس ما كانوا يصنعون أبلغ من قوله لبئس ما كانوا يعملون من حيث إن الصنع عمل الإنسان بعد تدرب فيه وترو وتحري إجادة، ولذلك ذم به خواصهم ولأن ترك الحسبة أقبح من مواقعه المعصية، لأن النفس تلتذ بها وتميل إليها ولا كذلك ترك الإنكار عليها فكان جديرا بأبلغ الذم.