Fahreddin er-Râzî, Şîa'nın bu ayetteki 'velî' lafzını imamet/tasarruf anlamına yorup Hz. Ali'nin imametine delil getirmesini reddeder. Ona göre lafız burada nusret (yardım) ve muhabbet anlamındadır, çünkü ayetin siyakı bağlamında farklı bir anlam yüklemek kelamın bütünlüğünü bozar ve müşterek lafzın iki anlamda birden kullanılması usul açısından caiz değildir.

وكل من أنصف وترك التعصب وتأمل في مقدمة الآية وفي مؤخرها قطع بأن الولي في قوله ليس إلا بمعنى الناصر والمحب ، ولا يمكن أن يكون بمعنى الإمام ، لأن ذلك يكون إلقاء كلام أجنبي فيما بين كلامين مسوقين لغرض واحد

Bu müfessire göre âyet, namazda az miktarda bir işin (amel-i yesîr) yapılmasının cevazına delalet eder; çünkü bu övgü maksadıyla zikredilmiştir ve övgü babında en azı mübah olmaktır. Ayrıca Hz. Ali'nin namazda rükûdayken dilenciye yüzüğünü sadaka olarak vermesi olayı zikredilerek, bu davranışın namazı bozmadığı ve nafile sadakanın da zekat diye isimlendirilebileceği belirtilir. Ayetin kimin hakkında indiği konusunda ise Ali, Ebu Bekir gibi isimler ile tüm müminlere şamil olduğu görüşleri aktarılır.

وذلك أن سائلا سأل في مسجد رسول الله صلى الله عليه وسلم فلم يعطه أحد شيئا وكان علي في الصلاة في الركوع وفي يمينه خاتم فأشار إلى السائل بيده حتى أخذه قال الكيا الطبري : وهذا يدل على أن العمل القليل لا يبطل الصلاة

İbn Kesîr'e göre bu ayet Yahudilerin dost edinilmesini reddedip velayetin Allah, Resulü ve namazı kılan, zekâtı veren müminlere ait olduğunu belirtir. Ayetin Hz. Ali'nin rükû halinde yüzüğünü sadaka vermesi üzerine indiği yönündeki rivayetleri nakleder, ancak bu rivayetlerin senedlerinde zayıflık bulunduğunu ve rükû sırasında zekât vermenin diğer hallerden daha faziletli olduğunu söyleyen hiçbir âlim bulunmadığını vurgular. Sonuçta ayetin genel olarak tüm müminler hakkında indiğini, Ubade b. Sâmit'in Yahudi ittifakından yüz çevirip Allah, Resulü ve müminlerin velayetine razı olması bağlamında nazil olduğunu belirtir.

وليس الأمر كذلك عند أحد من العلماء ممن نعلمه من أئمة الفتوى وحتى إن بعضهم ذكر في هذا أثرا عن علي بن أبي طالب أن هذه الآية نزلت فيه وذلك أنه مر به سائل في حال ركوعه فأعطاه خاتمه

Beydâvî'ye göre bu ayet, kâfirlerle dostluğu yasakladıktan sonra asıl dostluğa hak sahibi olanları belirtir: Allah, Resulü ve namaz kılıp zekat veren, rükû halinde olan müminler. 'Veliyyükum' denilip 'evliyaükum' denilmemesi, velayetin aslında Allah'a, tabi olarak Resul'e ve müminlere ait olduğuna işaret eder. Ayetin Hz. Ali hakkında namazda rükûdayken dilenciye yüzüğünü vermesi üzerine indiği rivayet edilse de, Beydâvî bu durumda çoğul lafzın kullanılmasının insanları benzer davranışa özendirmek için olabileceğini belirtir ve Şiilerin bu ayeti onun imametine delil göstermesini zahire aykırı bulur.

والظاهر ما ذكرناه مع أن حمل الجمع على الواحد أيضا خلاف الظاهر وإن صح أنه نزل فيه فلعله جيء بلفظ الجمع لترغيب الناس في مثل فعله فيندرجوا فيه

Taberî'ye göre bu ayette geçen 'veliniz' ifadesi Allah, Resulü ve müminleri kapsar; Yahudi ve Hristiyanlar müminler için veli ve yardımcı sayılmaz. Rivayet edilen bir görüşe göre ayet, Benî Kaynuka Yahudileriyle olan ittifakından Resulullah'a döndüğünde Ubade b. Sâmit hakkında inmiştir. Ayrıca 'zekatı verirler' ifadesinin farz zekatın eda edilmesi anlamına geldiği, bir görüşe göre ise günah pisliğinden bedenleri temizlemek anlamına geldiği belirtilir.

فليسوا لكم أولياء ولا نصراء، بل بعضهم أولياء بعض