Bu metin, âyette geçen fasıklık ve hüküm vermeme konusunun kime ait olduğu üzerinde durur; bazı görüşlere göre ayet İncil ehli hakkında geneldir ve hükmü tahakkuk edenler yalancı sayılır, ancak Şa'bî ve Ubeydullah'tan nakledilen rivayete göre bu âyetler bütün Ehl-i Kitab'ı değil, özellikle Kurayza ve Nadîr adlı iki Yahudi kabilesi arasındaki diyet anlaşmazlığı olayını konu alır. Ayrıca 'وليحكم' kelimesinin okunuşunda (لام'ın sükûn veya kesre ile okunması) iki meşhur kıraat bulunduğu ve her ikisinin de birbirine yakın anlam taşıdığı, her iki okuyuşun da doğru sayılabileceği belirtilir.

وما أنزلن إلا في حيين من يهود. ثم قال: هي قريظة والنضير؛ وذلك أن إحدى الطائفتين كانت قد غزت الأخرى وقهرتها قبل قدوم النبي صلى الله عليه وسلم المدينة

Bu müfessire göre âyetin İncil ehline 'onunla hükmetmesi' emri, İncil'de indirileni tahrif ve tebdil etmeksizin, Yahudilerin Tevrat'ta yaptığı gibi hükümleri gizlemeden olduğu üzere kabul edip uygulamaları anlamına gelir. Ayrıca âyet sonundaki 'kâfirûn', 'zâlimûn' ve 'fâsikûn' vasıflarının aynı tek mevsufa mı ait olduğu yoksa farklı gruplara (inkârcı, kabul edip terk eden, Yahudi ve Hıristiyanlar) mı işaret ettiği hususunda müfessirler arasında ihtilaf nakledilmiştir.

فالمعنى بقوله { وليحكم } أي وليقر أهل الإنجيل بما أنزل الله فيه على الوجه الذي أنزله الله فيه من غير تحريف ولا تبديل

Kurtubî bu bölümde yahudilerin zina eden bir erkek ve kadını Hz. Peygamber'e getirmeleri, Tevrat'ta zina cezasının recm olduğunu gizlemeleri ve Hz. Peygamber'in İbn Suriya'nın şahitliğine dayanarak onları recmetmesi olayını nakleder. Buradan hareketle ehl-i kitabın hükümlerinde İslam'ın ihsan şartı olmadığı ve ehl-i zimmetin hakime başvurması halinde hakimin -zulüm dışındaki meselelerde- hüküm verip vermeme konusunda muhtar olduğu sonucunu çıkarır. Bu konuda Malik, Şafii ve Ebu Hanife'nin farklı görüşlerini de aktarır.

والحاصل من هذه الروايات أن اليهود حكمت النبي صلى الله عليه وسلم فحكم عليهم بمقتضى ما في التوراة واستند في ذلك إلى قول ابني صوريا وأنه سمع شهادة اليهود وعمل بها وأن الإسلام ليس شرطا في الإحصان

İbn Kesîr, Fedek halkından zina eden bir yahudi ile ilgili Şa'bî-Câbir rivayetini nakleder; kıssada Hz. Peygamber'e getirilen Yahudi bilginlerinden Tevrat'taki recm hükmü sorulmuş, onlar recmi tasdik etmiş ve bu vaka üzerine ayet inmiştir. Ayrıca İbn Abbas'tan gelen bir görüşe göre ayette geçen ifade, Rablerinin itaatinden çıkan, batıla meyleden ve hakkı terk edenleri kastetmektedir ve bu görüşe göre ayetin siyakı nassın Hristiyanlar hakkında indiğini göstermektedir.

وقال عبد الرزاق أيضا أخبرنا معمر عن ابن طاوس عن أبيه قال سئل ابن عباس عن قوله أي الخارجون عن طاعة ربهم المائلون إلى الباطل التاركون للحق وقد تقدم هذه أن هذه الآية نزلت في النصارى وهو ظاهر في السياق

Beydâvî'ye göre âyetteki fiil ve zamir yapıları (وقفينا، مصدقا، فيه هدى) gramer açısından açıklanmış; İncil'in hükümler içerdiği ve Îsâ'nın peygamberliğiyle Tevrat şeriatının nesholup Îsâ'nın müstakil bir şeriat sahibi olduğu belirtilmiştir. Bu okumaya göre âyeti, İncil ehlinin Tevrat hükümleriyle amel etmekle yükümlü olduğu şeklinde anlamak zâhire aykırıdır.

والآية تدل على أن الإنجيل مشتمل على الأحكام وأن اليهودية منسوخة ببعثة عيسى عليه الصلاة والسلام، وأنه كان مستقلا بالشرع وحملها على وليحكموا بما أنزل الله فيه من إيجاب العمل بأحكام التوراة خلاف الظاهر.