Taberî bu metinde 'hâzâ yevmü yenfa'us-sâdikîn' ifadesindeki 'yevm' kelimesinin i'rabı üzerinde durur; kıraat farklılıklarını (nasb/ref) aktarıp kendisi nasb okuyuşunu tercih eder, çünkü buna göre söz Allah'ın İsa'ya cevabı bağlamında zarf ve sıfat olarak anlaşılır. Ayrıca sadıkların Allah'tan, Allah'ın da onlardan razı olmasının, dünyada verdikleri söze bağlı kalmaları ve itaatleri karşılığında cennet ve büyük kurtuluşla mükâfatlandırılmaları anlamına geldiğini belirtir.

وأولى القراءتين في ذلك عندي بالصواب: ( ) بنصب اليوم على أنه منصوب على الوقت والصفة، لأن معنى الكلام: أن الله تعالى أجاب عيسى حين قال

Zemahşerî'ye göre âyetteki ifade, Allah'ın kullarına dinî ve dünyevî nimetlerini bolca vermesi sebebiyle onlardan ve amellerinden razı olduğu anlamına gelir. Ayrıca metinde Mekke ehli mushaflarında ayetin 'tecrî min tahtihâ' şeklinde, İbn Kesîr kıraatiyle okunduğu, diğer mushaflarda ise 'min' harfi olmadan 'tahtihâ' şeklinde geçtiği belirtilmiştir.

رضي عنهم لأعمالهم لما أفاض عليهم من نعمته الدينية والدنيوية وفي مصاحف أهل مكة : تجري من تحتها ، وهي قراءة ابن كثير ، وفي سائر المصاحف : تحتها ، بغير من

Bu bölüm dağınık ve birbirinden bağımsız birkaç konuyu içermektedir; belirli bir ayete ait tek bir bütünlük göstermemektedir. Metinde Ömer ile Ebu Ubeyde arasındaki 'kaderden kaçış' diyaloğu, oruç bozma ile ilgili hükümler, iddet bekleyen kadının evden çıkma sınırları, ihramla ilgili nesk/fidye meselesi ve 'sıdk' kavramının dünya-ahiret bağlamındaki yorumu gibi çeşitli fıkhi ve tefsiri parçalar art arda aktarılmıştır. Bu nedenle tek bir ayete ait bütüncül bir görüş çıkarmak yerine, metnin farklı meselelere dair nakiller ve görüşler derlemesi olduğu görülmektedir.

فقال عمر : لو غيرك قالها يا أبا عبيدة نعم نفر من قدر الله إلى قدر الله المعنى : أي لا محيص للإنسان عما قدره الله له وعليه لكن أمرنا الله تعالى بالتحرز من المخاوف

İbn Kesîr, bu metinde Süddî'nin görüşünü ve İbn Cerîr'in bu görüşü tercih edişini aktarır: Buradaki hitap ve cevap dünya hayatında gerçekleşmiştir, bu da Allah'ın meleği göğe yükselttiği zamana denk gelir. Ayrıca kulların Allah rızası için akraba ve yakınlarına karşı gösterdikleri fedakarlığın karşılığında Allah'ın onlardan razı olması ve onları kalıcı nimetlerle mükafatlandırmasından bahsedilir.

واحتج ابن جرير على ذلك بمعنيين [ أحدهما ] أن الكلام بلفظ المضي [ والثاني ] قوله قال الضحاك عن ابن عباس يقول يوم ينفع الموحدين توحيدهم

Bu müfessire göre ayetteki rıdvan (Allah'ın rızası), cennetin tüm nimetlerinden daha üstün ve büyük bir nimettir; zira ehl-i basiret nezdinde cennetin tamamı Allah'ın rızasına nispeten yok hükmündedir. Ayrıca 'رضي الله عنهم' ifadesinde 'Rab' veya diğer isimler yerine özellikle 'Allah' isminin kullanılması, kulun eksiksiz ve tam bir itaatini ifade etmek içindir; çünkü bu isim celal ve ikram sıfatlarının tümüne delalet eder.

لأن أشد الأسماء هيبة وجلالة لفظ الله

Beydâvî'ye göre bu ayette geçen 'doğrulukları kendilerine fayda veren doğrular' ifadesindeki doğruluk, dünyadaki (yani teklif/sorumluluk halindeki) doğruluktur, çünkü fayda veren ancak o haldeki doğruluktur. Ayrıca âyetin devamında göklerin, yerin ve içindekilerin mülkünün Allah'a ait olduğunun belirtilmesi, Hıristiyanların Hz. İsa ve annesi hakkındaki iddialarının yalan ve bozuk olduğuna bir uyarı niteliğindedir. 'Men fîhinne' değil 'mâ fîhinne' denilmesi ise onların akıl sahibi olmayanlara tabi kılınarak küçük düşürülmesi ve rububiyet makamından uzaklıklarına dikkat çekilmesi içindir.

والمراد بالصدق الصدق في الدنيا فإن النافع ما كان حال التكليف