Taberî, Mâide ayetiyle ilgili olarak öncelikle Havâriyyûn kelimesinin anlamını tartışır; en isabetli görüşün elbiselerinin beyazlığı veya çamaşırcı olmaları sebebiyle bu isimle anıldıkları olduğunu belirtir. Ardından 'hel yestetîu rabbüke' ifadesindeki kıraat farklılıklarını ele alır; bir kısmının bunu 'sen buna güç yetirebilir misin' anlamında (te ile), bir kısmının ise 'Rabbin bunu yapmaya icabet eder mi' anlamında (ye ile, ref ile) okuduğunu aktarır. Taberî kendisi ye ile okunan kıraati tercih eder çünkü bu, Allah'ın onların bu sözünden dolayı kızdığı ve tövbeye çağırdığı bağlamına daha uygun düşmektedir. Mâide'nin inişiyle ilgili de çeşitli rivayetleri (yedi ekmek, yedi balık; sofradan çalma olayı vb.) nakleder.

وأولى القراءتين عندي بالصواب قراءة من قرأ ذلك: بالياء {ربك} برفع الرب، بمعنى: هل يستجيب لك إن سألته ذلك ويطيعك فيه؟

Bu müfessire göre havarilerin 'Rabbin senden bunu yapabilir mi?' şeklindeki sözü, imanlarının kâmil olmadığına, kalplerinde bir tür şüphe ve tereddüt bulunduğuna işaret eder; çünkü böyle bir soru tam imanlı birinden sadır olmaz. Ayrıca İsa'nın onlara cevabında 'Allah'tan korkun' demesi, mucize tayininde ısrar etmenin bir tür inatçılık ve had bilmezlik olduğunu, bunun kul için Rabbin huzurunda büyük bir suç sayıldığını gösterir.

فدل ذلك على أنهم كانوا شاكين متوقفين فإن هذا القول لا يصدر عمن كان كاملا في الإيمان وقالوا : ونعلم أن قد صدقتنا وهذا يدل على مرض في القلب

Kurtubî bu ayette geçen 'hel yestetî' ifadesiyle ilgili kıraat farkını ele alır. Kâsâî ve diğerlerinin okuyuşuna göre Havarilerin Allah'ın gücünden şüphe ettiği anlamı çıkabilirken, İbnü'l-Hassâr bunun şüphe değil, Allah'a karşı bir edep ve nazik bir soru üslubu olduğunu belirtir; çünkü her mümkün şeyin gerçekleşeceği ilm-i ilahide sabit değildir. Diğer kıraate (te ile) göre ise anlam 'Rabbine sormaya güç yetirebilir misin' şeklindedir; Âişe ve Mücahid bu görüştedir ve Âişe, Havarilerin Allah'ı bu şekilde sorgulamayacak kadar O'nu iyi bildiklerini, asıl kastın günahlardan ve çok soru sormaktan sakınma olduğunu söylemiştir.

وقوله سبحانه مخبرا عن الحواريين لعيسى : ليس بشك في الاستطاعة وإنما هو تلطف في السؤال وأدب مع الله تعالى إذ ليس كل ممكن سبق في علمه وقوعه ولا لكل أحد

İbn Kesîr'e göre bu ayette geçenler Hz. İsa'nın havarileridir ve mâide, üzerinde yemek bulunan sofra demektir. Bazı müfessirlerin belirttiğine göre havariler bu talebi ihtiyaç ve fakirlikleri sebebiyle yapmışlar, her gün kendisinden yiyip ibadete güç bulacakları bir sofranın inmesini istemişlerdir. Hz. İsa ise onlara Allah'tan korkmalarını, bunu istememelerini, bunun kendileri için bir fitne olabileceğini ve rızık talebinde Allah'a tevekkül etmeleri gerektiğini söylemiştir.

وهم أتباع عيسى عليه السلام والمائدة هي الخوان عليه طعام وذكر بعضهم أنهم إنما سألوا ذلك لحاجتم وفقرهم فسألوه أن ينزل عليهم مائدة كل يوم يقتاتون منها ويتقوون بها على العبادة

Beydâvî'ye göre Havârîlerin 'Rabbin gökten bir sofra indirebilir mi?' sorusu, henüz imanlarının tahkik ve istikrar seviyesine ulaşmadığını gösterir; bu yüzden İsa onlara böyle bir soru sormaktan sakınmalarını (Allah'tan korkmalarını) emretmiştir. Ayrıca 'yestetîu' kelimesine dair, kudretin hikmet ve irade gereğince mi yoksa mutlak kudret anlamında mı olduğu, ya da 'itaat/icabet' manasına gelip gelmediği gibi farklı dilbilimsel yorumlar nakledilmiştir.

لم يكن بعد عن تحقيق واستحكام معرفة