Râzî'ye göre 'وإذا حييتم بتحية' ayeti selamlaşma ve mukabele adabını düzenler; selama verilen selamdan daha güzeliyle veya en azından aynısıyla karşılık verme yükümlülüğünü ortaya koyar. Bu bağlamda tahiyye lafzı ikram anlamını kapsayacak şekilde genişletilmiş, selam vermenin yanı sıra hediye (hibe) gibi ikram türlerini de kapsadığı belirtilmiştir. Ayrıca selamın cevabının vücûbu ile Ebû Hanîfe ve Şâfiî arasındaki fıkhi ihtilaf (vücûb mu nedb mi) aktarılmıştır.

فالله تعالى أمر الكل بأنهم إذا حياهم أحد بتحية أن يقابلوا تلك التحية بأحسن منها أو يردوها ، ثم أمرنا بتحية محمد صلى الله عليه وسلم حيث قال : يدخل فيه التسليم ، ويدخل فيه الهبة ، ومقتضاه وجوب الرد اذا لم يصر مقابلا بالأحسن ، فاذا لم يثبت الوجوب فلا أقل من الجواز

İbn Kesîr'e göre âyet, selama verilene daha güzeli ile veya en azından aynısıyla karşılık verilmesini emreder; fazlasıyla karşılık vermek müstehap, aynısıyla karşılık vermek ise farzdır (vaciptir). Bunu Selman el-Fârisî'den nakledilen hadisle destekler; Peygamber'in selamı verene aynı ölçüde veya daha fazla karşılık verdiği, ashabın da bu üstünlüğü fark ettiği aktarılır. Ayrıca Zimmet ehli (Yahudi ve Hıristiyanlar) için selamla başlanmayacağı ve onlara verilen selama sadece 've aleyküm' denilerek karşılık verileceği belirtilir.

وفي هذا الحديث دلالة على أنه لا زيادة في السلام على هذه الصفة السلام عليكم ورحمة الله وبركاته إذ لو شرع أكثر من ذلك لزاده رسول الله صلى الله عليه وسلم

Taberî, selam tahiyyesine daha güzeliyle veya aynısıyla karşılık verme emrini yorumlarken, müfessirler arasındaki ihtilafı zikreder: bazıları 'daha güzeliyle' karşılığın Müslümana, 'aynısıyla' (mislüyle) karşılığın ise kâfire verilmesi gerektiğini söylemiştir. Taberî bu iki görüşten, 'daha güzeliyle karşılık verme' ve 'aynısıyla karşılık verme' ayetin ifadesinde açık bir ayrım bulunmadığından, bu tefrikin doğruluğuna delil olmadığını belirtir. Ayrıca selamı iade etmenin vacip olduğu görüşünü de nakleder.

والصواب إذ لم يكن في الآية دلالة على صحة ذلك

Kurtubî, ayette geçen selamlaşma emrini açıklarken selâmın 'tahiyye' kavramıyla ilişkisini ele alır; selama verilecek karşılığın verilen selamdan daha güzel veya en azından eşit olması gerektiğini belirtir. Ayrıca hadislerle desteklenerek, selamdaki kelime sayısının artmasının sevap sayısını artırdığını, on, yirmi ve otuz hasene şeklinde karşılık bulduğunu aktarır. Âlimlerin ayetin anlamı konusunda ihtilaf ettiğini, bazılarının bunu aksırana dua etme (teşmit) bağlamında yorumladığını, bazılarının ise bunu hibe konusuna kıyasladığını nakleder.

الرد على المشمت وهذا ضعيف إذ ليس في الكلام دلالة على ذلك

Bu müfessire göre âyet, selam verildiğinde ondan daha güzeliyle veya en azından aynısıyla karşılık verilmesinin vücubuna delalet etmektedir; daha güzeliyle karşılık, 've rahmetullah' veya 've berakâtüh' gibi ziyade eklemekle olur, aynısıyla karşılık ise Hz. Peygamber'in rivayet edilen uygulamasıyla sabittir. Bu vücup farz-ı kifaye niteliğindedir ve hutbe, Kur'an okuma, hamam ve tuvalet gibi selamın meşru olmadığı yerlerde selam verilmez.

وهذا الوجوب على الكفاية وحيث السلام مشروع فلا يرد في الخطبة، وقراءة القرآن، وفي الحمام، وعند قضاء الحاجة ونحوها