Taberî'ye göre bu ayette Hz. Peygamber'e, kendisiyle beraber savaşmakla emrolunan müminleri savaşa teşvik etmesi ve Allah'ın kâfirlerin çatışmasını/zararını engellemesinin umulduğu bildirilmektedir. Ayrıca 'fi sebilillah' ifadesi Allah'ın şeriat kıldığı din (İslam) yolunda savaşmak olarak açıklanmış, kişinin ancak kendi yüklendiği sorumluluktan hesaba çekileceği, Allah'ın düşmana verdiği zararın onların Peygamber'e ve ashabına verdiği zarardan daha şiddetli olduğu belirtilmiştir.

يعني بقوله جل ثناؤه: فجاهد يا محمد أعداء الله من أهل الشرك به في سبيل الله، يعني: في دينه الذي شرعه لك، وهو الإسلام، وقاتلهم فيه بنفسك.

Bu müfessire göre âyetteki emir, Hz. Peygamber'e cihad hususunda tek başına kalsa bile savaşmasının farz olduğunu göstermektedir; ona düşen görev sadece kendi savaşması ve insanları cihada teşvik etmesidir, başkalarının cihattan kaçınmasından sorumlu tutulmaz. Ayrıca cihad diğer mü'minler için farz-ı kifaye olup zafer beklentisi galip gelmedikçe vacip olmaz, ancak Peygamber zafere kesin güvence içinde olduğu için tek başına da olsa cihad ona lazımdır.

دلت الآية على أنه لو لم يساعده على القتال غيره لم يجز له التخلف عن الجهاد البتة ، والمعنى لا تؤاخذ إلا بفعلك دون فعل غيرك ، فاذا أديت فعلك لا تكلف بفرض غيرك . واعلم أن الجهاد في حق غير الرسول عليه السلام من فروض الكفايات ، فما لم يغلب على الظن أنه يفيد لم يجب

Kurtubî'ye göre ayetteki fâ harfi, öncesindeki 'kim Allah yolunda savaşır da öldürülür veya galip gelirse ona büyük bir ecir vereceğiz' ifadesine veya 'size ne oluyor da Allah yolunda savaşmıyorsunuz' ifadesine bağlıdır; her iki durumda da anlam Peygamber'e ve müminlere düşmanla savaşmayı ve tek başına kalsa bile mücadeleyi terk etmemeyi emretmektir. İbn Atıyye'nin görüşüne göre lafız zahiren Peygamber'e hitap gibi görünse de, cihadın ondan başkasına farz olmadığına dair bir haber gelmediğinden, bu hitabın her müminin kendi nefsi hakkında söylenen bir örnek/temsil olduğu, yani hem Hz. Muhammed'e hem ümmetinden her bir ferde aynı sözün geçerli olduğu belirtilir. Ayrıca ayetin Bedr-i Suğra günü nazil olduğuna dair bir görüş de nakledilir.

قال إبن عطية : هذا ظاهر اللفظ إلا أنه لم يجئ في خبر قط أن القتال فرض عليه دون الأمة مدة ما فالمعنى والله أعلم أنه خطاب له في اللفظ وهو مثال ما يقال لكل واحد في خاصة نفسه أي أنت يا محمد وكل واحد من أمتك القول له ولهذا ينبغي لكل مؤمن أن يجاهد ولو وحده

İbn Kesîr, 'kendinizi kendi ellerinizle tehlikeye atmayın' ifadesinin cihattan kaçınmak anlamına gelmediğini, Bera b. Âzib'den gelen rivayetlere dayanarak bu âyetin infak (mal harcama) bağlamında indiğini aktarır. Buna göre bir kişinin düşman kalabalığına tek başına saldırması 'kendini tehlikeye atma' kapsamında değildir; asıl tehlike, günah işleyip tövbe etmeden kalmaktır. Ayrıca âyetin devamında Allah'ın Peygamber'e savaşmayı emrettiği ve müminleri cihada teşvik ettiği belirtilir.

قلت للبراء الرجل يحمل على المشركين أهو ممن ألقى بيده إلى التهلكة قال لا إن الله بعث رسوله صلى الله عليه وسلم وقال إنما ذلك في النفقة

Bu metne göre ayet, Hz. Peygamber'e savaştan geri kalanların onu yalnız bırakmasının zarar vermeyeceğini, kendisinin sadece kendi eyleminden sorumlu tutulduğunu bildirmektedir. Peygamber tek başına da olsa cihada çıkmalı, müminleri savaşa teşvik etmeli, geri kalanlara üzülmemelidir; zira ona düşen sadece teşviktir, sonucu Allah'a aittir. Beydâvî bu bağlamda Bedru's-Sugra olayına dair bir rivayete de yer verir.

روي (أنه عليه الصلاة والسلام دعا الناس في بدر الصغرى إلى الخروج فكرهه بعضهم فنزلت. فخرج عليه الصلاة والسلام وما معه إلا سبعون لم يلو على أحد)