Bu metin, Nisâ 59'daki 'ulü'l-emr' ifadesinin en sahih görüşe göre âlimler olduğunu belirtir; çünkü hükümdarlar âlimlere itaat etmekle mükelleftir, aksi olmaz. Ayrıca Kur'an'da Allah'ın âlimleri kitabında ikinci mertebede zikrettiğine işaret edilir. Bir başka görüşe göre ise 'ulü'l-emr' seriyye komutanlarıdır, çünkü onların insanlar üzerinde emir yetkisi vardır, âlimlerinki gibi değildir; buna karşı âlimlerin Allah'ın emir ve nehiylerini bilmeleri sebebiyle bu isimle anılabilecekleri cevabı verilir.

والمراد من أولى الأمر العلماء في أصح الأقوال لأن الملوك يجب عليهم طاعة العلماء ولا ينعكس

Kurtubî'ye göre bu ayette geçen 'te'vil' kelimesi 'âkıbet, sonuç' anlamındadır ve tartışmalı konuların Kitab'a ve Rasûl'e (hayattayken sorarak, vefatından sonra sünnetine bakarak) döndürülmesi emredilmektedir. Bu dönüş, ihtilaf konusunu çözmek için hüccetlerin karşılıklı çekiştirilmesi (münazaa) sonrasında gerekli olan doğru yola ulaşma yoludur ve bu görüş Mücahid, A'meş ve Katade'den nakledilen görüşle uyumlu olup sahih kabul edilmiştir.

أي ردوا ذلك الحكم إلى كتاب الله أو إلى رسوله بالسؤال في حياته أو بالنظر في سنته بعد وفاته صلى الله عليه وسلم هذا قول مجاهد والأعمش وقتادة وهو الصحيح

İbn Kesîr'e göre bu ayet, insanlar arasında din konularında (usul ve furu) ortaya çıkan her türlü ihtilafın Allah'ın kitabına ve Rasûlünün sünnetine havale edilmesini emretmektedir. Bu tahkime başvurmayan kimsenin Allah'a ve ahiret gününe iman etmiş sayılmayacağı belirtilir. Ayrıca 'ذلك خير' ifadesi, Kitab ve Sünnet'e müracaatın hem sonuç hem de karşılık (mükafat) açısından daha hayırlı olduğu şeklinde açıklanır.

وهذا أمر من الله عز وجل بأن كل شيء تنازع الناس فيه من أصول الدين وفروعه أن يرد التنازع في ذلك إلى الكتاب والسنة كما قال تعالى أي ردوا الخصومات والجهالات إلى كتاب الله وسنة رسوله فتحاكموا إليهما فيما شجر بينكم فدل على أن من لم يتحاكم في محل النزاع إلى الكتاب والسنة ولا يرجع إليهما في ذلك فليس مؤمنا بالله ولا باليوم الأخر

Beydâvî'ye göre 'ulü'l-emr' ifadesi Hz. Peygamber döneminde ve sonrasında Müslümanların emirlerini, halifeleri, kadıları ve seriyye komutanlarını kapsar; ayrıca bir görüşe göre bu tabir şeriat alimlerini de içerir. Anlaşmazlık durumunda meselenin Allah'a (Kitab'a) ve Rasûl'e (hayattayken sorarak, vefatından sonra sünnetine başvurarak) döndürülmesi emredilmiştir. Bu ayet kıyasın delil olduğuna işaret eder, çünkü ihtilaf edilen meselenin nassa döndürülmesi ancak temsil ve nassa bina etme yoluyla, yani kıyas yoluyla mümkündür.

وأجيب بأن رد المختلف إلى المنصوص عليه إنما يكون بالتمثيل والبناء عليه وهو القياس، ويؤيد ذلك الأمر به بعد الأمر بطاعة الله وطاعة رسوله فإنه يدل على أن الأحكام ثلاثة مثبت بالكتاب ومثبت بالسنة ومثبت بالرد إليهما على وجه القياس.

Bu metinde Taberî, 'Allah'a ve Rasûlü'ne itaat edin, sizden olan ulu'l-emre de itaat edin' âyetini işlemekte; Allah'a ve Rasûlü'ne itaatin O'nun emir ve nehiylerine uymak olduğunu, Rasûlü'ne itaatin ise hayatında bizzat emrine uymak, vefatından sonra ise sünnetine tabi olmak anlamına geldiğini belirtir. Ulu'l-emr hususunda ihtilaf nakledilir; bir kısmı bunların 'emirler/idareciler' olduğunu söylerken, başka rivayetlerde 'ilim ve fıkıh ehli' olduğu aktarılır. Taberî ayrıca âyetin bir savaş seriyyesi vesilesiyle İbn Abbas'tan nakledilen bir sebeb-i nüzul rivayetini de zikreder.

طاعة الرسول: اتباع سنته

Bu metne göre zina cezasında dövme işi hafif de olmayan, aşırıya da varmayan orta düzeyde olmalı; vücudun tüm organlarına dağıtılmalı, ancak yüz, baş ve fer'ç (avret yeri) bundan istisna tutulmalıdır. Ayrıca kadın oturur vaziyette dövülür ve elbiselerinden sadece astar ve kürk çıkarılır. Bu ayet Ebu Hanife tarafından, gayr-i muhsen için haddin sürgün olmaksızın sadece dövme olduğuna dair delil olarak kullanılmıştır.

والرجل يجلد قائما على مجرده ليس عليه إلا إزاره ؛ ضربا وسطا لا مبرحا ولا هينا