Taberî, ayetin Hıristiyanların İsa hakkında aşırıya gitmemeleri, onu Allah ya da Allah'ın oğlu saymamaları gerektiği, bunun yerine onun Allah'ın kulu, Meryem'e ulaştırdığı kelimesi ve O'ndan bir ruh olduğunu söylemeleri gerektiği yönünde bir uyarı içerdiğini belirtir. 'Kelime' ifadesinin, Allah'ın meleklerini Meryem'e müjde vermek üzere gönderdiği haberi (İsa'nın doğumu müjdesi) ifade ettiğini açıklar; bazılarının bunu Allah'ın 'ol' (kün) emri olarak yorumladığını da nakleder. Ayrıca 'Mesih' kelimesinin aslının 'memsuh' olup İsa'nın günahlardan temizlenmiş olmasından dolayı bu adı aldığını, bazılarının ise bunun İbranice/Süryanice 'meşiha' kelimesinin Arapçalaştırılmış hali olduğunu söylediklerini, kendisinin ise Mesih'in bir sıfat olduğu için isimlerden farklı değerlendirilmesi gerektiğini vurgular.

لا تفرطوا في القول فيما تدينون به من أمر المسيح، فتجاوزوا فيه الحق إلى الباطل، فتقولوا فيه: هو الله، أو هو ابنه؛ ولكن قولوا: هو عبد الله وكلمته ألقاها إلى مريم وروح منه

Bu müfessire göre İsa'nın 'kelime' olarak isimlendirilmesi birkaç yönden açıklanabilir: babasız olarak sadece Allah'ın 'ol' emriyle yaratılmış olması, çocukluk yaşında konuşmuş ve kendisine kitap verilmiş olması, ya da kelimenin manalara delalet etmesi gibi onun da hakikatlere ve ilahi sırlara irşad etmesi. Ayrıca 'ruh' olarak isimlendirilmesi de babadan bir nutfeden değil Cebrail'in nefhasından yaratılmış olması ve dinlerinde insanların hayat bulmasına sebep olmasıyla ilişkilendirilir. Metin ayrıca Allah'ın sıfatlarının çokluğunun küfür sayılamayacağını, aksi halde aklın ve Kur'an'ın tamamının reddedilmesinin gerekeceğini vurgular.

لما كان تكوينه بمحض قول الله { كن } وبمحض تكوينه وتخليقه من غير واسطة الأب والبذر ، لا جرم سمى : كلمة ، كما يسمى المخلوق خلقا ، والمقدور قدرة ، والمرجو رجاء ، والمشتهي شهوة ، وهذا باب مشهور في اللغة

Kurtubî'ye göre bu ayet, Îsâ hakkında Hristiyanların 'o Allah'ın bir cüzüdür' diyerek sapmalarına yol açan 'kelime' ve 'ruh' ifadelerini açıklamaktadır. Ayette geçen 'ruh minh' ifadesi hakkında sekiz ayrı görüş nakledilir: bunlar arasında Îsâ'nın ruhunun Allah nezdinde tutulup Meryem'e gönderildiği, bu ifadenin Cebrail'e işaret ettiği, 'minh'in 'Allah'ın yarattıklarından' anlamına geldiği ve 'ruh'un burada 'rahmet' anlamında kullanıldığı görüşleri yer alır. Metin ayrıca 'kelime' teriminin Îsâ'nın müjdelenmesi, mucize/âyet veya Cebrail'in nefhası (üflemesi) şeklinde farklı yorumlarını da aktarır.

وعنه أجوبة ثمانية : الأول قال أبي بن كعب : خلق الله ارواح بني آدم لما أخذ عليهم الميثاق ثم ردها إلى صلب آدم وأمسك عنده روح عيسى عليه السلام فلما أراد خلقه أرسل ذلك الروح إلى مريم فكان منه عيسى عليه السلام فلهذا قال : وروح منه

İbn Kesîr'e göre bu metin, Îsâ'nın 'Allah'ın kelimesi' ve 'O'ndan bir ruh' olarak nitelendirilmesini onun yaratılmışlığına delil sayar; Îsâ babasız olarak 'ol' emriyle ve Cebrail'in Meryem'e üflediği ruhla var olmuştur, dolayısıyla o Allah'ın kullarından biri ve resullerinden biridir. Ayrıca 'kelime' ifadesinin manası tartışılır: kelimenin kendisinin Îsâ'ya dönüşmediği, bilakis Îsâ'nın o kelime aracılığıyla var olduğu vurgulanır. Metin, ruhun Allah'a nispet edilmesinin teşrif (şereflendirme) amacıyla olduğunu, deve ve Kâbe'nin Allah'a nispet edilmesi gibi bir izafet türü olduğunu belirtir.

وهذا أحسن مما أدعاه ابن جرير في قوله أي أعلمها بها كما زعمه في قوله أي ورسول منه وقال غيره ومحبة منه والأظهر الأول وهو أنه مخلوق من روح مخلوقة وأضيفت الروح إلى الله على وجه التشريف كما أضيفت الناقة والبيت إلى الله

Beydâvî'ye göre ayet, Hz. İsa'yı ilahlaştıran veya rablik atfeden Hristiyanları hitap almakta, onun sadece Allah'ın resulü, kelimesi (Meryem'e ulaştırılmış) ve O'ndan bir ruh olduğunu vurgulamaktadır. Teslis inancı reddedilerek Allah'ın tek ve zâtı itibariyle bölünmez olduğu, çocuk edinmekten münezzeh bulunduğu, göklerdeki ve yerdeki her şeyin O'nun mülkü ve mahlûku olduğu, dolayısıyla hiçbir şeyin O'na denk olup evlat sayılamayacağı belirtilmiştir.

إنما المسيح عيسى ابن مريم رسول الله وكلمته ألقاها إلى مريم أوصلها إليها وحصلها فيها. وروح منه وذو روح صدر منه لا بتوسط ما يجري مجرى الأصل والمادة له