Taberî'ye göre ayet, müminlere kendilerine kötülük eden kimseleri affetmelerini ve onlara karşı kötü söz söylemekten kaçınmalarını, sövmemelerini emretmektedir; bu, Allah'ın kullarını cezalandırmaya gücü yettiği halde onları bağışlamasına benzer bir davranış olarak istenmektedir. Ayrıca müellif, bu affetme emrinin münafıkları nifaklarından dolayı hoş görmek veya onları münafık diye isimlendirmemek anlamına gelmediğini, çünkü bir şeyin kendi ismiyle anılmasının kimseye ait bir hak olmadığını ve bu nedenle bundan 'affetmek' söz konusu olamayacağını belirtir.

يقول: فاعفوا أنتم أيضا أيها الناس عمن أتى إليكم ظلما، ولا تجهروا له بالسوء من القول وإن قدرتم على الإساءة إليه، كما يعفو عنكم ربكم مع قدرته على عقابكم وأنتم تعصونه وتخالفون أمره.

Bu müfessire göre 'إن تبدوا خيرا' ayeti, hayrın ve iyiliğin çeşitliliğine rağmen aslında iki temel esasta toplandığını ifade eder: Hak ile doğruluk (sıdk) ve halk ile güzel muamele (hulk). Halka dair olan kısım da ikiye ayrılır: onlara fayda ulaştırmak ve zarar defetmek. Ayetin sonundaki 'kâne Allahu afüvven kadîrâ' ifadesi için üç farklı yorum nakledilir: Allah'ın öç almaya gücü yettiği halde affetmesi ve kulların da bu sünnete uymaları gerektiği, Allah'ın affedene sevap vermeye kadir olduğu, ya da Kelbî'nin görüşüne göre Allah'ın senin günahlarını affetmeye, senin arkadaşını affetmenden daha çok gücü yettiği.

أعلم أن معاقد الخيرات على كثرتها محصورة في أمرين : صدق مع الحق ، وخلق مع الخلق ، والذي يتعلق بالخلق محصور في قسمين إيصال نفع إليهم ودفع ضرر عنهم

Kurtubî bu ayette affetmeye teşvik ve rağbet ettirme bulunduğunu belirtir. Af, intikam gücü olduğu halde Allah'ın bir sıfatıdır ve insanları affedenlerin faziletine dair Âl-i İmran'da geçen açıklamalara işaret eder. Ayrıca 'Eğer affedersen Allah da seni affeder' anlamına gelen bir görüş nakleder ve Hasan'dan rivayet edilen kıyamet gününde affedenlerin ecrinin Allah'a ait olacağına dair bir haberle bunu destekler.

فندب إلى العفو ورغب فيه والعفو من صفة الله تعالى مع القدرة على الإنتقام وقد تقدم في آل عمران فضل العافين عن الناس

Beydâvî'ye göre Allah, sözde kötülüğü açığa vurmayı sevmez; ancak zulme uğrayan kimsenin zalim hakkında beddua etmesi veya şikayette bulunması bu yasağın dışındadır. Ayrıca 'zulmedilen' anlamındaki kıraatte istisnanın munkatı olabileceği, yani zalimin Allah'ın sevmediği şeyi yapageldiği anlamı da mümkündür. Devamında iyiliğin açığa vurulması veya gizlenmesinin, asıl maksat olan kötülüğü affetme çağrısına bir giriş (teşbib) olduğu, Allah'ın affediciliğinin zikredilmesiyle mazlumun da öç almak yerine affetmeye teşvik edildiği belirtilir.

وروي أن رجلا ضاف قوما فلم يطعموه فاشتكاهم فعوتب عليه. فنزلت وقرئ من ظلم على البناء للفاعل فيكون الاستثناء منقطعا أي ولكن الظالم يفعل ما لا يحبه الله.

İbn Kesîr, arşı taşıyan meleklerin Allah'ı tesbih ederken O'nun ilminin ardından hilim sahibi olduğunu, kudretinin ardından da affedici olduğunu dile getirdiklerini nakleder. Bunu desteklemek için sahih hadise atıfla, sadakanın malı eksiltmediğini, affeden kulun Allah tarafından şerefle yükseltildiğini ve tevazu edenin de yüceltildiğini belirtir.

سبحانك على حلمك بعد علمك