Taberî'ye göre bu ayet, münafıkların hem Müslümanlarla hem de kâfirlerle olan çift yüzlü tutumunu anlatır: Müslümanlar bir zafer kazandığında münafıklar kendilerinin de savaşta hazır bulunduklarını iddia ederek ganimetten pay isterler, kâfirler galip geldiğinde ise onlara Müslümanları zayıflatıp galip gelmelerine yardım ettiklerini söylerler. Ayetteki 'sebîl' kelimesi hüccet/delil anlamındadır ve Allah'ın kıyamet günü kâfirlere müminler üzerinde galip gelme veya onlara karşı delil sahibi olma imkânı vermeyeceğine dair bir vaadi ifade eder. Bu, kâfirlerin ahirette müminlere 'siz bizim düşmanımızdık, münafıklar bizim dostumuzdu, şimdi hepiniz ateşte birleştiniz' diyerek onlara karşı üstünlük iddia etmelerinin önlenmesi anlamına gelir.

وذلك وعد من الله المؤمنين أنه لن يدخل المنافقين مدخلهم من الجنة ولا المؤمنين مدخل المنافقين، فيكون بذلك للكافرين على المؤمنين حجة

Zemahşerî'ye göre bu hitap Allah'tan mü'minlere ve kâfirlere yöneliktir; Allah kıyamet günü sevap ve ceza ile aralarında hüküm verecektir. Ayrıca bu, Peygamber'in müşriklerden gördüğü sıkıntılara karşı bir tesellidir; zira Allah'ın onların yaptıklarından habersiz olması mümkün değildir. Allah her şeyi olmadan önce Levh'e kaydetmiştir ve bunu bilmesi, tespit etmesi O'nun için kolaydır çünkü zâtı itibariyle bilen bir varlığa hiçbir bilinen şey gizli kalamaz.

ومعلوم عند العلماء بأن الله يعلم كل ما يحدث في السماوات والأرض ، وقد كتبه في اللوح قبل حدوثه . والإحاطة بذلك وإثباته وحفظه عليه { يسير } لأن العالم بالذات لا يتعذر عليه ولا يمتنع تعلق بمعلوم

Bu müfessire göre âyet münafıkların iki yüzlü tutumunu anlatır: müslümanlar zafer kazanırsa onlara 'sizinle beraber değil miydik' diyerek ganimetten pay isterler, kâfirler galip gelirse onlara 'sizi kuşatıp yenmedik mi, sizi müslümanlardan korumadık mı' diyerek kendilerine hisse talep ederler. Râzî ayrıca âyetin nüzul sebebine dair bedevi muhacirlerle ilgili bir rivayet ile müellefe-i kulûb (Uyeyne b. Bedr, Akra' b. Habis, Abbas b. Mirdâs) hakkında indiği yönünde başka bir rivayeti nakleder. Son olarak âyetten Şâfiî'nin bazı fıkhi hükümler çıkardığını belirtir: kâfirin savaş yoluyla ele geçirdiği müslüman malına mülkiyet kazanamaması, müslüman köle satın alamaması ve müslümanın zımmiye kısas olarak öldürülemeyeceği.

فإن كان لكم فتح أي ظهور على اليهود قالوا للمؤمنين ألم نكن معكم ، أي فأعطونا قسما من الغنيمة ، وإن كان للكافرين يعني اليهود نصيب ، أي ظفر على المسلمين قالوا ألم نستحوذ عليكم

Kurtubî, ayetteki 'ألم نكن معكم' ifadesinin münafıkların savaşlara müslümanlarla birlikte çıktıklarını ve ganimetten pay istediklerini gösterdiğini belirtir. Asıl önemli kısımda ise 'ولن يجعل الله للكافرين على المؤمنين سبيلا' ayetinin tefsirinde beş farklı görüş nakleder: kıyamet günü anlamı, İslam ümmetinin toptan helakinin engellenmesi anlamı, ancak müslümanların kendi aralarındaki fesat ve günahları sebebiyle kâfirlere galebe fırsatı verilmesi anlamı, şer'î bir yol olmaması anlamı ve akli/şer'î bir hüccet bulunmaması anlamı. Bu ayetten fıkhi bir netice olarak kâfirin müslüman köleye sahip olamayacağı hükmü çıkarılmıştır.

الثالث إن الله سبحانه لا يجعل للكافرين على المؤمنين سبيلا منه إلا أن يتواصوا بالباطل ولا يتناهوا عن المنكر ويتقاعدوا عن التوبة فيكون تسليط العدو من قبلهم كما قال تعالى : وما أصابكم من مصيبة فبما كسبت أيديكم

İbn Kesîr'e göre münafıklar müminlere karşı bazen tarafgirlik veya yardımlarını göstererek yakınlaşırlarken, aslında içten içe onların aleyhinde çalışmaktadırlar; Allah bu batıni durumlarını bilmektedir. Zahiri hükümlerin dünyada onlara uygulanması aldatıcı olmamalıdır, çünkü kıyamet günü gizli olanlar ortaya çıkacaktır. 'Kâfirlere müminler üzerinde asla bir yol vermeyecektir' ifadesi hakkında hem kıyamet günü anlamı hem de dünyada kâfirlerin müminleri kökten yok edecek bir üstünlük elde edemeyecekleri anlamı nakledilmiştir; bazen bir kısım zafer kazansalar da akıbet müttakilerindir.

ولن يجعل الله للكافرين على المؤمنين سبيلا قال ذاك يوم القيامة وكذا روى السدي عن أبي مالك الأشجعي يعني يوم القيامة وقال السدي سبيلا أي حجة

Bu müfessire göre münafıklar, Müslümanlar zafer kazanınca kendilerinden yana pay isterken, kâfirler galip gelince onlara yardım ettiklerini ve müminlere karşı zafiyet göstererek üstünlük sağladıklarını hatırlatırlar. Müslümanların zaferine 'fetih' denmesi, kâfirlerinkine ise sadece 'nasip/pay' denmesi, kâfirlerin kazancının değersiz ve dünyevi olarak çabuk yok olacak bir şey olmasındandır. Ayetteki 'sebil' kelimesi 'hüccet/delil' anlamına gelir ve bu, kâfirin Müslümanı satın almasının fasit olduğuna dair bir delil olarak kullanılmıştır.

وإنما سمي ظفر المسلمين فتحا وظفر الكافرين نصيبا لخسة حظهم