Taberî'ye göre bu ifadenin anlamı, izzeti isteyenin Allah'a itaat ederek izzet aramasıdır. Ayet, münafıkları -kâfirleri müminler dışında dost edinerek onların yanında kuvvet ve izzet arayanları- kastetmektedir. Bu müfessire göre metin, kâfirleri veli edinenlerin gerçekte zelil ve az olduklarını, izzet, kuvvet ve yardımı ancak Allah'tan istemeleri gerektiğini vurgular; çünkü izzet ve zillet Allah'ın elindedir.

فإن الذين اتخذوهم من الكافرين أولياء ابتغاء العزة عندهم، هم الأذلاء الأقلاء، فهلا اتخذوا الأولياء من المؤمنين، فيلتمسوا العزة والمنعة والنصرة من عند الله، الذي له العزة والمنعة، الذي يعز من يشاء، ويذل من يشاء فيعزهم ويمنعهم؟

Zemahşerî'ye göre bu ayet, kendisinden önceki 'üzülme' ifadesinin gerekçesini açıklamak üzere gelmiştir; sanki 'niçin üzülmeyeyim?' sorusuna cevap olarak 'izzet tamamen Allah'ındır' denilmiştir. Yani galebe ve üstünlük tamamen Allah'ın mülkiyetinde olup ne müşrikler ne başkaları bundan hiçbir şeye sahip değildir; dolayısıyla izzet ancak Allah'a ve O'nun dostlarına aittir.

استئناف بمعنى التعليل ، كأنه قيل : ما لي لا أحزن ؟ فقيل : إن العزة لله جميعا ، أي إن الغلبة والقهر في ملكة الله جميعا ، لا يملك أحد شيئا منها لا هم ولا غيرهم

Bu metin, ilgili ayeti birden fazla konu bağlamında ele almaktadır: Vâhidî'nin aktardığıyla 'izzet' kelimesinin dildeki asıl anlamının 'şiddet' olduğu belirtilir ve bu kökten türeyen çeşitli kullanımlar sıralanır. Ayrıca münafıkların Yahudilerle ittifak kurarak güç ve izzet aramaları, Allah'ın bu düşünceyi geçersiz kıldığı şeklinde açıklanır. Bir başka bahiste ise 'müzebzebîn' ifadesinin, kulun iradesi dışında Allah tarafından oluşturulan bir tereddüt ve hayret haline işaret ettiği, bunun kaderle ilgili bir delil olarak kullanıldığı aktarılır.

قال الواحدي : أصل العزة في اللغة الشدة ، ومنه قيل للأرض الصلبة الشديدة : غزاز ، ويقال : قد استعز المرض على المريض إذا اشتد مرضه وكاد يأن يهلك ، وعز الهم اشتد

Kurtubî, 'العزة' ifadesinin galebe ve kuvvet anlamına geldiğini, bunun tamamıyla ve yalnızca Allah'a ait olduğunu belirtir. Ayet ayrıca münafıklara nispet edilen bir sıfat olup, günah işleyen bir muvahhidin münafık sayılmayacağına, çünkü onun kâfirleri veli edinmediğine dair delil taşımaktadır. Metin, kâfirlerle dostluk kurmanın ve onları din ile ilgili işlerde yardımcı edinmenin yasaklandığını da vurgular.

وفي هذا دليل على أن من عمل معصية من الموحدين ليس بمنافق لأنه لا يتولى الكفار وتضمنت المنع من موالاة الكافر وأن يتخذوا أعوانا على الأعمال المتعلقة بالدين

İbn Kesîr'e göre bu ayet Allah'ın izzetin (üstünlük ve galibiyetin) tamamının yalnızca kendisine ait olduğunu, ortağı bulunmadığını ve izzeti dilediğine bağışladığını haber vermektedir. Bu husus başka ayetlerle desteklenmekte, ayrıca Katâde'den nakledilen bir görüşe de yer verilmektedir.

ثم أخبر الله تعالى بأن العزة كلها له وحده لا شريك له ولمن جعلها له كما قال تعالى في الآية الأخرى

Beydâvî'ye göre bu ayet münafıklar hakkındadır; onlar zahirde iman edip gizlice defalarca küfretmiş, nifakta ısrar ederek müminlerin işini bozmakta ileri gitmişlerdir. Kâfirleri dost edinerek onların yanında izzet arayışına girmeleri eleştirilmiş, oysa izzetin tamamen Allah'a ait olduğu vurgulanmıştır. Allah izzeti kendi dostlarına (Allah, Resulü ve müminlere) yazmıştır, bunun dışındaki bir izzete itibar edilmez.

ووضع بشر مكان أنذر تهكم بهم. الذين يتخذون الكافرين أولياء من دون المؤمنين في محل النصب، أو الرفع على الذم بمعنى أريد الذين أو هم الذين.