Taberî bu metinde korku namazının (salâtü'l-havf) nasıl kılındığına dair çeşitli rivayetleri (Peygamber'in Usfan ve benzeri gazvelerdeki uygulamaları) nakleder ve bunları değerlendirir. Ebû Ravk'tan gelen bir görüşe göre 'إذا' edatının varlığı bu tevili zayıflatmaktadır çünkü bu edat kendinden sonrakini öncekinden ayırır. Taberî, ayetin en zahir ve en meşhur anlamının tercih edilmesi gerektiğini, birinci taşkın grubun namazının tamamlanmasını geciktirmesine dair Allah'tan açık bir emir bulunmadığını belirtir; bununla birlikte Peygamber'den nakledilen uygulamalardan herhangi birine uyan imamın namazının yeterli sayılacağını söyler.

وهذا تأويل للآية حسن لو لم يكن في الكلام إذا، وإذا تؤذن بانقطاع ما بعدها عن معنى ما قبلها

Bu metinde Râzî, korku namazına dair fıkhi ihtilafları aktarır: İkinci taifenin namazının tamamının imamla mı yoksa bir kısmının mı kılındığı, silah taşımanın vücûb mu sünnet-i müekkede mi olduğu ve hazer emrinin düşmanın gücüne değil müminlerin kalbinde korku ve Allah'a yönelme (tazarru) hasıl etmek için verildiği açıklanır. Ayrıca Zâtu'r-Rikâ' ve Usfân/Batn-ı Nahl olaylarındaki farklı uygulamaların, düşmanın kıbleye göre konumuna bağlı olduğu belirtilir.

أن قوله في أول الآية أمر ، وظاهر الأمر للوجوب ، فيقتضي أن يكون أمذ السلاح واجبا ثم تأكد هذا بدليل آخر

Kurtubî'ye göre bu ayet, korku namazının Hz. Peygamber döneminde savaş halinde farz namazın terk edilmediğini, ancak Allah'ın bu namazda bazı ruhsatlar verdiğini gösterir; namazın cemaatle iki gruba bölünerek kılınması ve silahın elden bırakılmaması emredilmiştir. Ayrıca bu hükmün sadece Hz. Peygamber'e mi özel olduğu yoksa ondan sonraki halifelere/imamlara da şamil olup olmadığı konusunda âlimler arasında ihtilaf nakledilmiştir; cumhur bu hükmün kıyamete kadar geçerli olduğunu, Ebu Yusuf ve İsmail b. Uleyye ise Peygamber'e has olduğunu söylemiştir.

وهذه الآية خطاب للنبي صلى الله عليه وسلم وهو يتناول الأمراء بعده إلى يوم القيامة ومثله قوله تعالى : خذ من أموالهم صدقة هذا قول كافة العلماء وشذ أبو يوسف وإسماعيل بن علية فقالا : لا نصلي صلاة الخوف بعد النبي صلى الله عليه وسلم

İbn Kesîr'e göre bu ayet, korku namazının (salâtü'l-havf) tek bir imama uyularak cemaatle nasıl kılınacağını açıklamaktadır; bu durum, tehlikenin daha şiddetli olduğu ve namazın tek rekâta indirildiği önceki halden farklıdır. Ayette cemaatle namaz için bazı fiillerin (silah taşıma, saf değiştirme gibi) mazur görülmesi, cemaatin vücûbuna delil olarak zikredilir. Ayrıca korku namazının Peygamber'den sonra mensuh olduğu iddiası zayıf bir istidlal olarak değerlendirilir.

وما أحسن ما استدل به من ذهب إلى وجوب الجماعة من هذه الآية الكريمة حيث اغتفرت أفعال كثيرة لأجل الجماعة فلولا أنها واجبة ما ساغ ذلك

Bu metne göre ayet, korku namazının (salâtu'l-havf) kılınış şeklini açıklamaktadır: cemaat iki gruba ayrılır, bir grup Peygamber ile namaz kılarken diğer grup düşmana karşı nöbet tutar ve silahlarını alır. Beydâvî, imamın namazı iki kez kıldırdığı görüşü ile Ebu Hanife'nin farklı bir uygulama şeklini aktarır. Ayrıca hastalık veya yağmur durumunda silahları bırakmaya ruhsat verilmesinin, silah almanın aslında vücûb ifade ettiğini desteklediği belirtilir.

وهذا مما يؤيد أن الأمر بالأخذ للوجوب دون الاستحباب