Taberî'ye göre bu ayet Ehl-i Kitap'tan bazılarının, Arap olmayanlara (ümmîlere) karşı emanetleri iade etmemeyi helal saydıklarını, bunu 'onlar üzerimizde bir hakka sahip değildir çünkü müşriktirler' diyerek gerekçelendirdiklerini anlatır. Ayrıca 'يلوون' kelimesi tahrif etmek anlamındadır ve borçlu kişinin emanetini ancak alacaklı ısrarla talep ettiği sürece kabul edip, ısrar kesilince inkar ettiğini ifade eder. Taberî, farklı tefsir görüşleri arasında 'ısrarla talep ve tahsil sürdükçe' anlamının doğru olduğunu tercih eder.

وأولى القولين بتأويل الآية قول من قال: معنى ذلك: إلا ما دمت عليه قائما بالمطالبة والاقتضاء، من قولهم: قام فلان بحقي على فلان حتى استخرجه لي، أي عمل في تخليصه، وسعى في استخراجه منه حتى استخرجه

Bu müfessire göre 'القائم' lafzı için iki yaklaşım vardır: bazıları bunu gerçek anlamıyla (bir kişinin diğerinin başında durması, ısrarla bekleyip talep etmesi) yorumlarken, bazıları mecazi anlamıyla ısrarcı talep etme, husumet ve borcun geri istenmesi olarak açıklamıştır. Ayrıca 'دينار' lafzının hem ayn (eşya/mal) hem de deyn (borç) anlamlarını kapsayabileceği, İbn Abbas'tan nakledilen rivayete göre bazı kimselerin büyük emaneti (kantar bedelini) ödediği halde küçük bir miktarı (dinar bedelini) ödemediği, bunun da Abdullah b. Selam ile Finhas b. Azûra arasındaki emanet hikayesiyle ilişkilendirildiği belirtilmektedir.

في لفظ ( القائم ) وجهان : منهم من حمله على حقيقته ، قال السدي : يعني إلا ما دمت قائما على رأسه بالاجتماع معه والملازمة له ، والمعنى : أنه إنما يكون معترفا بما دفعت إليه ما دمت قائما على رأسه ، فإن أنظرت وأخرت أنكر

Kurtubî'ye göre bu ayet, Yahudilerin Arapları (ümmî olanları) haklarını çiğnemek veya borçlarını ödememek konusunda kendilerine bir sorumluluk yüklenmediğini iddia edip bunu Tevrat'a dayandırmalarına Allah'ın 'belâ' (hayır, öyle değil) diyerek karşılık vermesidir. Ayet ayrıca ahdine vefa gösteren ve şirkten sakınanın yalancılardan olmadığını, dolayısıyla kâfirin yalancı olarak vasıflandığı ve şahitliğinin kabul edilmeyeceği sonucunu içerir. İbnü'l-Arabî'nin belirttiğine göre bu, delilsiz istihsan ile hüküm verenlere de bir reddiye teşkil eder.

فأكذبهم الله عز وجل ورد عليهم فقال : بلى أي بلى عليهم سبيل العذاب بكذبهم واستحلالهم أموال العرب

İbn Kesîr'e göre ayette 'dinar' emanetin en küçük ölçüsünü, kıntar ise büyük miktarları temsil eder; eğer bir kimse küçük bir emaneti ancak ısrarla talep ederek geri veriyorsa, büyük miktarları vermemesi evleviyetle beklenir. Ehl-i Kitab'ın 'ümmîler (Araplar) hakkında bize bir sorumluluk yoktur' sözü, onların Allah'a iftira ederek uydurdukları batıl bir iddiadır; halbuki Allah haksız yere mal yemeyi herkese haram kılmıştır. Bu bağlamda İbn Kesîr, emanete riayetin dinen ve ahlaken herkes için -Müslüman olsun olmasın- geçerli bir görev olduğunu, Benî İsrail'den bir adamın denize attığı borç parayı Allah'ın koruyup sahibine ulaştırdığına dair meşhur hadisle örneklendirmektedir.

وإذا كان هذا صنيعه في الدينار فما فوقه أولى أن لا يؤديه إليك وقد تقدم الكلام على القنطار في أول السورة وأما الدينار فمعروف

Beydâvî'ye göre ayette geçen 'emin olanlar' ve 'hıyanet edenler' ayrımı ehl-i kitap içindeki farklı davranışlara işaret eder; Abdullah b. Selam gibi büyük miktarları eda edenler ile Finhâs b. Âzûrâ gibi az bir dinarı bile inkâr edenler örnek olarak zikredilmiştir. Ayrıca Yahudilerin 'ümmîlere karşı bize sorumluluk yoktur' sözünün Allah'a karşı bir yalan olduğu, çünkü kendilerine muhalif olanların mallarını helal saydıkları ve bunu Tevrat'a dayandırdıkları belirtilmiştir.

وقيل عامل اليهود رجالا من قريش فلما أسلموا تقاضوهم فقالوا سقط حقكم حيث تركتم دينكم وزعموا أنه كذلك في كتابهم