Bu müfessire göre Zekeriyya'nın (a.s.) üç gün süreyle sözü kesilmiş, insanlarla ancak işaretle (remz) konuşabilmiştir; ancak Allah onun dilini dünya işlerinden alıkoyup zikir, tesbih ve tehlile açık bırakmıştır. Râzî, remz kelimesinin el, baş, kaş, göz veya dudak hareketiyle işaret etme anlamına gelebileceğini, ya da sözsüz dudak hareketi olduğunu, ya da yüksek sesle değil gizli/hafif konuşma imkanı olduğunu aktarır. Ayrıca 'zikir'in bazı âlimlere göre kalple zikir olabileceğini, çünkü Allah'ı tanıyanların dilinin susup zikrin kalpte devam edeceğini belirtir.

المسألة الأولى : أصل الرمز الحركة ، يقال : ارتمز إذا تحرك ، ومنه قيل للبحر : الراموز ، ثم اختلفوا في المراد بالرمز ههنا على أقوال أحدها : أنه عبارة عن الإشارة كيف كانت باليد ، أو الرأس ، أو الحاجب ، أو العين ، أو الشفة

İbn Kesîr'e göre bu ayette Zekeriyya (a.s.) kendisine verilen müjdenin gerçekleşeceğine dair bir alamet/işaret istemektedir; bu istek onun kendisinin sapasağlam olmasına rağmen konuşamayacak olması ile ilgilidir. Bu işaret, kalbinin mutmain olması ve nefsinin sükûnet bulması için verilen bir delil niteliğindedir, nitekim İbrahim (a.s.)'in de benzer şekilde bir alamet istediği zikredilmektedir.

أي علامة ودليلا على وجود ما وعدتني لتستقر نفسي ويطمئن قلبي بما وعدتني كما قال إبراهيم عليه السلام

Beydâvî'ye göre Zekeriyya'ya verilen alâmet, üç gün insanlarla konuşamaması, yani dilinin özellikle insanlarla konuşmaktan alıkonulmasıdır; bunun amacı bu süreyi Allah'ı zikir ve şükre hasretmektir, sanki 'âyetin, dilinin şükürden başka her şeyden tutulmasıdır' denilmiş gibidir. 'İllâ ramzâ' ifadesi el veya baş işareti gibi bir imayı belirtir ve buradaki 'kelâm' kalpteki niyeti gösteren şeydir. Ayrıca 'رمزا' kelimesinin farklı kıraatleri (رَمَزًا, رُمَّزًا gibi) dilbilimsel olarak açıklanmış, sabah-akşam tesbih vakitleri de zaman dilimlerine göre yorumlanmıştır.

قال آيتك ألا تكلم الناس ثلاثة أيام أي لا تقدر على تكليم الناس ثلاثا، وإنما حبس لسانه عن مكالمتهم خاصة ليخلص المدة لذكر الله تعالى وشكره، قضاء لحق النعمة

Taberî, 'العشي' (akşamüstü) ve 'الإبكار' (sabah erken vakti) kelimelerinin anlamını ele alır. العشي, güneşin zevalinden batışına kadar olan vakit; الإبكار ise fecrin doğuşundan kuşluk vaktine kadar olan vakit olarak tanımlanır. Ayrıca zikredilen ayette geçen 'آية' talebinin, Zekeriyya'nın işittiği sesin/müjdenin gerçekten Allah'tan olup olmadığına dair bir işaret istemi olduğunu, bunun şeytanın kalbine attığı vesveseyi gidermek amacı taşıdığını aktarır.

العشي: ميل الشمس إلى أن تغيب، والإبكار: أول الفجر

Zemahşerî'ye göre 'rabbini zikret' ifadesi, kişi istisna kelimesini (inşallah demeyi) unutup sonradan hatırladığında bunu telafi etmesi anlamına gelir. Bu konuda ne zamana kadar telafi edilebileceği hususunda sahabe ve tabiinden farklı görüşler nakledilmiştir; genel fıkıh anlayışına göre ise ayrık (munfasıl) istisnanın hükümlerde bir etkisi yoktur. Ayrıca metinde bu ifadenin unutulan namazı hatırlayınca kılmak veya genel olarak unutulan bir emri hatırlayınca Allah'ı zikretmek şeklinde yorumlanabileceği de belirtilmiştir.

وعن ابن عباس رضي الله عنه : ولو بعد سنة ما لم تحنث . وعن سعيد بن جبير : ولو بعد يوم أو أسبوع أو شهر أو سنة

Kurtubî, Zekeriyya'nın Allah'tan bir alâmet istemesi üzerine üç gün süreyle konuşmaktan men edilmesini ele alır. Çoğu müfessire göre bu, meleklerin kendisiyle konuşmasından sonra ayrıca alâmet istemesinin bir cezasıdır; ancak Nahhâs, Katâde'nin 'Zekeriyya günah işlediği için cezalandırıldı' görüşünü zayıf bulur, çünkü Allah onun günah işlediğini bildirmemiştir. Nahhâs'a göre asıl anlam, oğlunun varlığına delalet edecek bir işaret istemesidir, zira bu durum kendisinden gizliydi.

لأن الله عز وجل لم يخبرنا أنه أذنب ولا إنه نهاه عن هذا