Taberî, ayetin bağlamını Al-i İmran suresinin bu bölümündeki Hz. Peygamber'e itham ve Mesih hakkındaki iddialara verilen cevap çerçevesinde ele alır. Ayetin, kendilerini Allah'ı sevdiklerini iddia eden bir topluluğa (Hasan'a göre genel bir grup, İbn İshak'a göre Necran heyeti) hitaben, sevgi iddialarının doğruluğunun ancak Peygamber'e tabi olmakla sabit olacağını bildirdiğini aktarır. Taberî, Hasan'dan nakledilen rivayeti kabul etmemekle birlikte, ayetin siyak-sibakına (öncesi ve sonrasıyla bağlamına) dayanarak bunun Necran Hristiyanlarına yönelik bir hitap olduğu görüşünü tercih eder.

وأما ما روى الحسن في ذلك مما قد ذكرناه، فلا خبر به عندنا يصح، فيجوز أن يقال: إن ذلك كذلك، وإن لم يكن في السورة دلالة على أنه كما قال إلا أن يكون الحسن أراد بالقوم الذين ذكر أنهم قالوا ذلك على عهد رسول الله صلى الله عليه وسلم وفد نجران من النصارى

Zemahşerî bu ayette 'yağfir leküm zünûbeküm' ifadesinin, kullar arasındaki (Allah ile kul arasındaki) günahları kapsadığını, ancak kullar arasındaki hak ihlalleri ve zulümleri kapsamadığını belirtir. Ayrıca hitapların birbirinden farklı olmasının, iki grubu (mü'minler ve diğerleri) vaad bakımından birbirine denk kılmamak için olduğunu ifade eder.

وقيل : أريد أنه يغفر لهم ما بينهم وبين الله ، بخلاف ما بينهم وبين العباد من المظالم ونحوها ما أسلفتم من الكفر والمعاصي

Bu bölümde Râzî, Âl-i İmrân 31. ayetin (Peygamber'e itaat ve muhabbetin Allah'a bağlılığın alameti olduğunu bildiren ayet) bağlamında, peygamberlerin masumiyeti/fazileti meselesini tartışır; peygamberden günah sadır olsaydı azaba müstehak olacağını, tabi olanın fazileti tabi olunanın da fazileti gerektirdiğini, Hz. Muhammed'in cin ve insana gönderilmiş olması sebebiyle sevabının daha fazla olacağını belirtir. Ayrıca ayetteki 'fasıl' emrinin namazın cinsi mi, farz namaz mı yoksa bayram namazı mı olduğu konusunda müfessirler arasındaki görüş ayrılıklarını nakleder. Metin, münafıkların Hz. Peygamber'e itaati Hıristiyanların İsa'ya olan sevgisine benzeterek şüphe atmaları üzerine bu ayetin indiğini de aktarır.

قال عبد الله بن أبي : إن محمدا يجعل طاعته كطاعة الله ، ويأمرنا أن نحبه كما أحبت النصارى عيسى ، فنزلت هذه الآية

Kurtubî, Allah'ın sevgisini kazanmanın yolunun birr, takva ve tevazu ile nefsi alçaltmak olduğunu belirten rivayetleri nakleder; ayrıca doğru söz söylemek, emaneti eda etmek ve komşuya eziyet etmemenin Allah'ın sevgisini celbedeceğine dair hadisi zikreder. Ardından Ebu Hureyre rivayetiyle Allah'ın bir kulu sevdiğinde Cebrail'e ve semâ ehline bunu bildirip yeryüzünde o kişiye kabul verildiğini, buğz ettiğinde ise tersinin gerçekleştiğini aktarır.

من أراد أن يحبه الله فعليه بصدق الحديث وأداء الأمانه وألا يوذي جاره

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Allah'a itaat ve Resûl'e ittibaın karşılığında günahların bağışlanacağını ve rahmete nail olunacağını bildirmektedir. Bu bağlamda Hz. Abbas'ın kıssası aktarılır; Abbas, Bedir'de esir düşüp kırk okiyye altınla kendini kurtarmış, sonra Allah kendisine kırk köle vermiş ve bu ayetin nüzulüyle mağfiret ümidini dile getirmiştir. Ayrıca ayetin, Allah sevgisinin karşılığında Allah'ın kulunu sevmesinin -ki bu ilkinden daha büyüktür- gerçekleşeceğine işaret ettiği belirtilir.

قال العباس حين قرئت هذه الآية لقد أعطاني الله عز وجل خصلتين ما أحب أن لي بهما الدنيا إني أسرت يوم بدر ففديت نفسي بأربعين أوقية فآتاني أربعين عبدا وإني لأرجو المغفرة التي وعدنا الله عز وجل

Beydâvî'ye göre âyetteki muhabbet, nefsin bir şeye onda idrak ettiği kemal sebebiyle meyletmesidir; hakiki kemal ancak Allah'a ait olduğundan kulun sevgisi ancak Allah için ve Allah'ta olabilir, bu da O'na itaat ve Resûl'e tabi olmayı gerektirir. Bu sebeple muhabbet, itaat iradesi olarak tefsir edilmiş ve Resûl'e ibadetinde uyma ile mülazım kılınmıştır. 'Yuhibbukumullah' ifadesi ise Allah'ın rızasını ve kalplerden perdenin kaldırılıp günahların bağışlanmasını mecazen 'muhabbet' olarak ifade eder.

المحبة ميل النفس إلى الشيء لكمال أدركته فيه، بحيث يحملها على ما يقربها إليه، والعبد إذا علم أن الكمال الحقيقي ليس إلا لله، وأن كل ما يراه كمالا من نفسه أو غيره فهو من الله وبالله وإلى الله لم يكن حبه إلا لله وفي الله