Taberî'ye göre 'dünya hayatının süsü/zineti aldatıcı bir metadan başka değildir' ifadesi, dünya lezzetlerinin ve süslerinin insanı aldatan, gerçekliği ve dayanıklılığı olmayan geçici bir faydalanma olduğunu anlatır. Bu metadan yararlanan kişi önce hoşlanır ama sonuçta bu ona felaketler ve musibetler olarak geri döner. Bu nedenle insanlara dünyaya güvenip yerleşmemeleri, çünkü ondan az sonra ayrılacakları öğütlenir. Ayrıca İbn Sâbit'in bunu 'azlık' (kıtlık) anlamına yorduğu rivayeti de nakledilmiş, fakat Taberî bunu tercih etmeyip doğru görüşün 'gurûr/aldatma' anlamı olduğunu belirtmiştir.

يقول: إلا متعة يمتعكموها الغرور والخداع المضمحل، الذي لا حقيقة له عند الامتحان، ولا صحة له عند الاختبار، فأنتم تلتذون بما متعكم الغرور من دنياكم، ثم هو عائد عليكم بالفجائع والمصائب والمكاره

Zemahşerî'ye göre 'ölümü tatmak' ifadesi, ölümün acılığını ve sıkıntısını, tadanın tadılan şeyin lezzetini hissetmesi gibi hissetmek anlamındadır. Bu ayetin manası, insanların öleceği ve karşılığa (cezaya/mükafata) ulaşacağıdır; böyle bir sonu olan kişinin buna azığını hazırlaması ve gücü ölçüsünde hazırlık yapması gerekir. Ayrıca Katade'den, Allah'ın kişiyi cennete koyup orada diri olarak rızıklandırdığına dair bir görüş nakledilmiştir.

أي واجدة مرارته وكربه كما يجد الذائق طعم المذوق . ومعناه : إنكم ميتون فواصلون إلى الجزاء ، ومن كانت هذه عاقبته لم يكن له بد من التزود لها والاستعداد بجهده

Bu müfessire göre ayetin temel amacı Hz. Peygamber'i teselli etmek ve kalbinden hüznü gidermektir; bu iki yönden gerçekleşir: her şeyin sonu ölüm olduğu için dünyevi üzüntülerin geçici olduğu, ve bu dünyadan sonra iyi ile kötünün ayrılacağı bir karşılık dünyasının bulunduğudur. Ayrıca 'zâikatü'l-mevt' ifadesinin nefsin bedenin ölümüyle ölmediğine, çünkü tadan varlığın tadış anında var olması gerektiğine delalet ettiği belirtilir. Tam ecir ve sevabın ancak kıyamet gününde elde edileceği, dünyadaki her nimetin gam ve zeval korkusuyla bulanık olduğu ifade edilir.

يدل على أن النفوس لا تموت بموت البدن ، لأنه جعل النفس ذائقة الموت ، والذائق لا بد وأن يكون باقيا حال حصول الذوق ، والمعنى أن كل نفس ذائقة موت البدن ، وهذا يدل على أن النفس غير البدن ، وعلى أن النفس لا تموت بموت البدن

Kurtubî, âyette geçen 'zâikatu'l-mevt' (ölümü tadan) ifadesinin herkes ve her canlı için kaçınılmaz bir hakikat olduğunu, ölümün bir kadeh gibi herkesin içeceği bir şey olduğunu belirtir. Ardından kıraat farklılıklarına geçerek 'zâikatu'l-mevti' (izafetli) ile 'zâikatun mevte' (tenvinli, nasb ile) okunuşlarını dilbilimsel olarak açıklar; bu farkın ism-i fâilin mazi veya istikbal anlamına gelmesine bağlı olduğunu belirtir. Ayrıca ölüm ile ilgili alametler (mü'minin alnından ter akması gibi) ve ölüm anında yapılması gerekenler (şehadet telkini, Yasin okunması, gasil ve defin) hakkında hadislere dayanarak fıkhi bilgiler verir.

قراءة العامة ذائقة الموت بالإضافة وقرأ الأعمش ويحيى وبن أبي إسحاق ذائقة الموت بالتنوين ونصب الموت قالوا : لأنها لم تذق بعد وذلك أن اسم الفاعل على ضربين : أحدهما أن يكون بمعنى المضي والثاني بمعنى الاستقبال

İbn Kesîr, dünya hayatının değersizliğini ve fâniliğini vurgulayan rivayet ve hadisleri aktararak dünyanın Allah'a göre önemsiz, aldatıcı ve geçici bir metâ olduğunu, cennetteki en küçük bir mekânın bile dünyadan ve içindekilerden daha hayırlı olduğunu belirtir. Bu doğrultuda insanın dünyaya aldanmaması, iyilikleri işlemede ve kötülüklerden kaçınmada acele etmesi gerektiği vurgulanır.

لموضع سوط أحدكم في الجنة خير من الدنيا وما فيها

Beydâvî'ye göre 'her can ölümü tadacaktır' ifadesi hem tasdik edenler hem yalanlayanlar için geçerlidir. Ecirlerin tam olarak kıyamet gününde verilmesi, bundan önce bazı mükâfatların (kabirde) gerçekleşebileceğine işaret eder; ateşten uzaklaştırılıp cennete sokulan kimse asıl maksadına ermiş olur. Dünya hayatı ise, kendisini âhirete tercih edenler için aldatıcı bir metâ, âhireti onunla talep edenler için ise sadece bir azık (belağ) mesabesindedir.

ولفظ التوفية يشعر بأنه قد يكون قبلها بعض الأجور ويؤيده قوله عليه الصلاة والسلام: «القبر روضة من رياض الجنة أو حفرة من حفر النار» . فمن زحزح عن النار بعد عنها