Zemahşerî'ye göre Mü'minûn suresindeki namazla ilgili ilk ve son ayetlerde tekrar görünse de bunlar farklı iki vasfı ifade eder: ayetin başında namazda huşû, sonunda ise namaza devam ve onu koruma anlatılmaktadır. Ayrıca ilk geçişte namazın tekil zikredilmesi huşûnun her tür namazı kapsadığını, sonda çoğul kullanılması ise beş vakit namaz, vitir, sünnetler ve diğer nafile namazlar gibi çeşitli namaz türlerine devamın kastedildiğini gösterir.

هما ذكران مختلفان فليس بتكرير . وصفوا أولا بالخشوع في صلاتهم ، وآخرا بالمحافظة عليها

Bu müfessire göre âyette namazın hem huşû hem de muhafaza vasfıyla tekrar zikredilmesi, bu iki kavramın birbirinden farklı ve birbirini gerektirmeyen ayrı anlamlar taşımasındandır. Huşû, namazı eda ederken kişinin içindeki bir sıfattır; muhafaza ise namazı henüz eda etmediği zamanlarda dahi vaktine, taharetine ve şartlarına riayet ederek onu her daim gözetmesi anlamına gelir. Yani muhafaza, namazın rükünlerine devam edip onu tam olarak yerine getirmeyi sürekli bir alışkanlık haline getirmektir.

وإنما أعاد تعالى ذكرها لأن الخشوع والمحافظة متغايران غير متلازمين ، فإن الخشوع صفة للمصلي في حال الأداء لصلاته والمحافظة إنما تصح حال ما لم يؤدها بكمالها

Bu metinde Kurtubî, 'emânât' ve 'ahd' kelimelerinin insanın din ve dünya işlerinde söz, fiil olarak yüklendiği her şeyi kapsadığını, bunun insanlarla muaşereti, verilen sözleri ve benzerini içerdiğini belirtir. Emânet kavramının ahiddan daha kapsamlı olduğunu, her ahdin bir emanet sayıldığını ifade eder. Ayrıca 'salavât/salât' kıraat farkının, tekil okunuşun cins ismi olarak çoğul anlamı taşıdığını, namaza devamın onu vaktinde kılmak, rükû ve secdesini tamamlamakla olduğunu açıklar.

والأمانة والعهد يجمع كل ما يحمله الإنسان من أمر دينه ودنياه قولا وفعلا وهذا يعم معاشرة الناس والمواعيد وغير ذلك وغاية ذلك حفظه والقيام به والأمانة أعم من العهد وكل عهد فهو أمانة

İbn Kesîr'e göre bu ifade, namazın vaktinde ve devamlılıkla eda edilmesine işaret etmektedir; namaza vakitlerinde devam edilmesi kastedilmektedir. Bu görüşünü desteklemek için İbn Mesud'dan gelen bir rivayeti aktarır: Hz. Peygamber'e Allah'a en sevimli amelin ne olduğu sorulduğunda, önce namazın vaktinde kılınması, sonra anne-babaya iyilik, sonra da Allah yolunda cihad cevabı verilmiştir.

أي يواظبون عليها في مواقيتها كما قال ابن مسعود سألت رسول الله صلى الله عليه وسلم فقلت يا رسول الله أي العمل أحب إلى الله قال الصلاة على وقتها قلت ثم أي قال بر الوالدين قلت ثم أي قال الجهاد في سبيل الله

Beydâvî'ye göre bu ayette müminler, gerek Allah'a gerek insanlara karşı üstlendikleri emanet ve ahitleri koruyup gözeten kimseler olarak nitelenmiştir. Emanet ve ahdi korumak, onu hakkıyla yerine getirmek ve ıslah etmekle olur. Ardından namazlarına devam edip vakitlerinde eda eden kimseler olarak tekrar övülmeleri, ayetin başındaki huşû vasfının tekrarı değildir; çünkü huşû ile namaza devamlılık farklı şeylerdir, ve namaz vasfının hem başta hem sonda zikredilmesi onun şanının yüceltilmesi anlamına gelir.

وليس ذلك تكريرا لما وصفهم به أولا فإن الخشوع في الصلاة غير المحافظة عليها، وفي تصدير الأوصاف وختمها بأمر الصلاة تعظيم لشأنها.

Taberî bu ayeti, namaz vakitlerine riayet edip onları zayi etmeme ve vaktinde eda etme şeklinde açıklar. Bazı müfessirler ise ifadeyi namazlara devam etme (dâimî olarak kılma) anlamında yorumlamıştır. Taberî her iki görüşü de nakleder.

فلا يضيعونها ولا يشتغلون عنها حتى تفوتهم