Taberî bu metinde 'يصحبون' kelimesini 'يجارون' (korunmak, himaye edilmek) anlamında açıklar. Buna göre kâfirler ne bir koruyucu bulabilirler ne de Allah'ın azabından kendilerini kurtaracak bir yardımcıya sahip olabilirler. İbn Abbas'tan nakledilen görüşü tercih ederek, ayetteki 'هم' zamirinin kâfirlere râci olduğunu belirtir.

وأولى الأقوال في ذلك بالصواب قول من قال هذا القول الذي حكيناه عن ابن عباس، وأن {هم} من قوله: {ولا هم} من ذكر الكفار، وأن قوله: {يصحبون} بمعنى: يجارون، يصحبون بالجوار، لأن العرب محكي عنها: أنا لك جار من فلان ، وصاحب، بمعنى: أجيرك، وأمنعك

Zemahşerî'ye göre ayetteki ifade, Allah'ın her şeyin mutlak sahibi ve dilemesi ile hikmetinin gerektirdiği şekilde her şeyde tasarruf eden olduğunu ifade eder. Ayrıca 'melikü/melikete/melkü küll-i şey' şeklindeki farklı kıraatlerin anlamca aynı olduğunu belirtir. Bunun yanında İbn Abbas'tan nakledilen bir rivayet ve Yasin suresinin faziletine dair hadisler zikredilir.

هو مالك كل شيء والمتصرف فيه بمواجب مشيئته وقضايا حكمته . وقرىء : ( ملكة كل شيء ) وملك كل شيء . والمعنى واحد

Bu müfessire göre âyet, Allah'ın birliğine dair olumsuzlamalar (ortak, zıt ve benzerlerin nefyi) ile fiillerine dair olumsuzlamalar (bazı şeyleri yapmayacağı) türünden olup, buradaki ifade her şeyin mülk ve melekûtunun O'nun elinde olduğunu genel bir hükümle ifade eder. Ayrıca 'يجير' fiili, birini birinden koruyup kurtarmak anlamına gelir; yani Allah dilediğini dilediğinden korur/kurtarır, ama hiç kimse O'na karşı başka birini koruyamaz.

فقال من بيده ملكوت كل شيء ، ويدخل في الملكوت الملك والملك على سبيل المبالغة ، وقوله : يقال أجرت فلانا على فلان إذا أغثته منه ومنعته . يعني وهو يغيث من يشاء ممن يشاء ، ولا يغيث أحد منه أحدا

Kurtubî'ye göre bu ayette 'melekût' ifadesi göklerin ve üzerlerindekilerin, aralarındakilerin, yerlerin ve altlarındakilerin, aralarındakilerin ve Allah'tan başka kimsenin bilmediği şeylerin tümünü kapsar. Mücahid'e göre melekût, her şeyin hazineleri anlamına gelirken, Dahhâk'e göre her şeyin mülkü/hükümranlığı anlamındadır. Kurtubî ayrıca 'melekût' kelimesinin, 'ceberût' ve 'rehebût' gibi mübalağa sığasından bir kelime olduğunu belirtir.

والملكوت من صفات المبالغة كالجبروت والرهبوت وقد مضى في الأنعام

İbn Kesîr, bu ifadeyi Arapların örfünden hareketle açıklar; onlara göre topluluk içindeki büyük bir kişi birine himaye (ivade/eman) verdiğinde, ondan daha aşağı kimse bu himayeye karşı çıkamaz ve onu bozamazdı. Aynı şekilde Allah, mülkün ve emrin sahibi olan en büyük Yücedir; hükmüne karşı çıkılamaz, dilediği olur, dilemediği olmaz.

كانت العرب إذا كان السيد فيهم فأجار أحدا لا يخفر في جواره وليس لمن دونه أن يجير عليه لئلا يفتات عليه ولهذا قال الله أي وهو السيد العظيم الذي لا أعظم منه الذي له الخلق والأمر ولا معقب لحكمه الذي لا يمانع ولا يخالف وما شاء كان وما لم يشأ لم يكن

Beydâvî bu ayetlerde, Allah'ın gökleri, arşı ve her şeyin mülkünü elinde tuttuğunu, kimseye muhtaç olmadan koruyup kolladığını (yücir) ama kendisine karşı hiç kimsenin korunamayacağını (lâ yücâru aleyh) açıkladığını belirtir. Müşrikler bu soruların cevabının 'Allah'tır' olduğunu itiraf etmelerine rağmen O'na ortak koşmaları, hakikatin apaçık delillerine rağmen nasıl aldatılıp doğru yoldan çevrildiklerini gösterir. Bu durum, onların akıllarının tutarsızlığını ortaya koyar.

وهو يجير يغيث من يشاء ويحرسه. ولا يجار عليه ولا يغاث أحد ولا يمنع منه، وتعديته بعلى لتضمين معنى النصرة.