Taberî'ye göre bu ayette geçen ifade, kâfirlere dünyada verilen mal ve evlat gibi imkanların onlar için hayırlarda acele edilmesi anlamına gelmediğini bildirir; Allah bunu yalanlamaktadır. Bu imkânların kendilerine verilmesi aslında bir istidrac ve mühlet verme (imlâ) olup, onlar bunun farkında değildir.

يقول تعالى ذكره تكذيبا لهم: ما ذلك كذلك بل لا يعلمون أن إمدادي إياهم بما أمدهم به من ذلك إنما هو إملاء واستدراج لهم

Zemahşerî'ye göre bu ayet, önceki 'eyahsebûne' ifadesine bir istidrak (düzeltme/devam) niteliğindedir; yani onların bu davranışlarının aslında bir istidrac mı yoksa hayırda acele etme mi olduğunu düşünüp anlayacak idrak ve şuurdan yoksun, hayvanlara benzer bir halde olduklarını anlatır. Ayrıca ayette 'أن لها' cümlesinin haberinde bulunması gereken zamirin (râci') metinde açıkça yer almadığını, bunun hazfedilmiş olduğunu ve takdirinin 'نسارع به' veya 'يسارع الله به' şeklinde olması gerektiğini belirtir.

استدراك لقوله : { أيحسبون } يعني : بل هم أشباه البهائم لا فطنة بهم ولا شعور ، حتى يتأملوا ويتفكروا في ذلك : أهو استدراج ، أم مسارعة في الخير ؟ فإن قلت : أين الراجع من خبر أن لها اسمها إذا لم يستكن فيه ضميره ؟ قلت : هو محذوف تقديره : نسارع به ، ويسارع به ، ويسارع الله به

Râzî'ye göre bu bağlamda 'acele' değil 'müsâraat' (koşarcasına yönelme) ifadesinin kullanılması, kişilerin bu münker fiillere sanki haklı oldukları zannıyla yöneldiklerini göstermek içindir. Ayrıca 'ism' lafzı bütün günah ve yasaklanmış işleri kapsadığı halde, ardından 'udvân' ve 'sühte yiyecek' özellikle zikredilmiştir; bu da bu iki günah türünün masiyet ve ism çeşitleri içinde en büyükleri olduğuna delalet eder.

فكان اللائق بهذا الموضع لفظ العجلة ، إلا أنه تعالى ذكر لفظ المسارعة لفائدة ، وهي أنهم كانوا يقدمون على هذه المنكرات كأنهم محقون فيه . الفائدة الثالثة : لفظ الاثم يتناول جميع المعاصي والمنهيات ، فلما ذكر الله تعالى بعده العدوان وأكل السحت دل هذا على أن هذين النوعين أعظم أنواع المعصية والإثم

Bu müfessire göre ayet, malla ve evlatlarla desteklenmenin kendileri için gerçekten bir hayır ve ikram olduğunu zannedenlerin bu zannının yanlış olduğunu bildirmektedir. Beydâvî'ye göre 'nüsâriu lehüm fi'l-hayrât' ifadesindeki mercii mahzuf olup asıl mana, bu imdadın onlar için hayırlarında acele edilmesi olduğunu zannetmeleridir; oysa gerçekte bu bir istidractır, hayırda acele değildir. Onlar bunu idrak edemedikleri için hayvanlar gibi şuursuzdurlar.

بل لا يشعرون بل هم كالبهائم لا فطنة لهم ولا شعور ليتأملوا فيه فيعلموا أن ذلك الإمداد استدراج لا مسارعة في الخير

İbn Kesîr, Ebu Miclez Lâhık b. Humeyd'in görüşünü aktararak, Allah'ın kâfirlere/mağrur kimselere verdiği mal ve evlatların onların yanındaki kıymetlerinden dolayı olmadığını, bunun bir aldanış olduğunu belirtir. İnsanları mal ve evlatlarıyla değil, iman ve salih amelleriyle değerlendirmek gerektiği vurgulanır. Bu bağlamda Hz. Peygamber'in Allah'ın dünyayı sevdiği-sevmediği herkese, dini ise ancak sevdiğine verdiğine dair hadisi nakledilir.

يا ابن آدم فلا تعتبر الناس بأموالهم وأولادهم ولكن اعتبرهم بالإيمان والعمل الصالح