Taberî'ye göre 'وقومهما لنا عابدون' ifadesi, Firavun ve kavminin Mûsâ ve Hârûn'un kavmi olan İsrail oğullarına itaat edip boyun eğdiklerini, onların emirlerine göre hareket edip dinî anlamda değil siyasi/idari anlamda kendilerine tabi olduklarını ifade eder. Araplar bir krala tabi olan herkese 'âbid' (kulluk eden) derlerdi; Hîre halkına da Acem krallarına itaatlerinden dolayı 'el-İbâd' denilmesi bu kullanımdandır.

والعرب تسمي كل من دان لملك عابدا له، ومن ذلك قيل لأهل الحيرة: العباد، لأنهم كانوا أهل طاعة لملوك العجم

Zemahşerî'ye göre bu ayette 'enfüs' (nefisler/kendileri) kelimesinin zikredilmesinin faydası, o kavmin ayetleri dilleriyle inkâr ederken kalplerinde ve vicdanlarında bunların doğruluğuna kesin olarak inanmış olmalarıdır. Bu bakımdan onların zulmü, apaçık delil olduğuna iyice kanaat getirdikleri ayetleri, hiçbir şüphe bırakmayacak şekilde açık bir sihir diye adlandıracak kadar inatla inkâr etmelerinden dolayı son derece çirkin bir zulümdür.

وفائدة ذكر الأنفس : أنهم جحدوها بألسنتهم ، واستيقنوها في قلوبهم وضمائرهم والاستيقان أبلغ من الإيقان

Bu metin parçası, Zeccâc/Keşşaf sahibinin bir dilbilimsel gözlemine atıfla sınırlı görünmektedir: müfessir, ayette 'مثلينا' değil başka bir ifadenin tercih edildiğini aktarır ve bunun benzer bir bağlamdaki (Mü'minûn 47) kullanımla karşılaştırıldığını belirtir. Metin parçası eksik olduğundan tam görüş net biçimde ortaya çıkmamaktadır, ancak konu ifade tercihinin nahiv/belagat açısından değerlendirilmesidir.

قال صاحب ( الكشاف ) لم يقل مثلينا كما قال : ( المؤمنون : 47 )

Verilen metin parçası son derece kısa ve içerik bakımından yetersizdir; sadece 'ayet daha önce geçti ve anlamı' ifadesini içermektedir. Bu haliyle Kurtubî'nin söz konusu ayet hakkındaki görüşünü tespit etmek mümkün değildir. Metin muhtemelen daha uzun bir açıklamanın başlangıcı veya bir referans notu olup, asıl tefsir içeriği eksik aktarılmıştır.

الآية تقدم أيضا ومعنى

Bu müfessire göre bu ifade, geçmiş ümmetlerin de kendi peygamberlerine karşı Mekke müşriklerinin söylediklerine benzer sözler söylediğini, yani inkârcı tavrın tarih boyunca tekrarlanan bir düşünce kalıbı olduğunu bildirmektedir. Böylece Hz. Peygamber'e ve müminlere, bu tür itirazların yeni ve şaşırtıcı olmadığı, önceki peygamberlerin de aynı muameleyle karşılaştığı hatırlatılmaktadır.

وكذلك قالت الأمم لرسلهم

Beydâvî'ye göre kavmin 'iki beşere nasıl iman ederiz' itirazı, peygamberliği inkâr edenlerin ortak mantığını yansıtır: insanlar mahiyetçe birbirine benzediği için peygamberin de kendileri gibi olduğunu düşünüp onu yalanlamışlardır. Ancak bu kıyas geçersizdir, çünkü insan nefisleri temel güç ve idrak bakımından ortak olsa da derece bakımından son derece farklıdır; bazı insanlar öğrenim ve düşünmeye ihtiyaç duymadan başkalarının erişemediği bilgilere ulaşabilir, nitekim peygamberler böyledir. Ayrıca 'kavimleri bize kul köle' ifadesi Beydâvî'ye göre İsrailoğulları'nın Firavun'a itaatkâr hizmetçiler durumunda olduğunu, 'helak edilenlerden oldular' ifadesi ise Kızıldeniz'de boğulmalarını, 'lealle-hüm yehtedun' ifadesindeki zamirin de -Tevrat onların boğulmasından sonra indiği için- Firavun'a değil İsrailoğulları'na döndüğünü belirtir.

وهذه القصص كما نرى تشهد بأن قصارى شبه المنكرين للنبوة قياس حال الأنبياء على أحوالهم لما بينهم من المماثلة في الحقيقة وفساده يظهر للمستبصر بأدنى تأمل، فإن النفوس البشرية وإن تشاركت في أصل القوى والإدراك لكنها متباينة الأقدام فيهما