Taberî bu ifadeyi, Nuh ve beraberindekilerin gemiye binip onun üzerinde yerleşmesi/istikrar bulması olarak açıklamaktadır. Ayrıca 'أهلك' ile birlikte gemiye binenler arasında müşriklerden olanların da bulunduğuna işaret etmektedir.

فإذا اعتدلت في السفينة أنت ومعك ممن حملته معك من أهلك، راكبا فيها عاليا فوقها؛ يعني من المشركين

Zemahşerî'ye göre ayette Nûh'a hitap edilmesi, kavminin de kastedildiği anlamına gelir; çünkü Nûh onların peygamberi ve önderidir, dolayısıyla onun sözü onların sözü gibidir. Bu durumda hitabın tek başına Nûh'a yöneltilmesinde nübüvvetin faziletine ve rububiyetin büyüklüğüne bir işaret, ayrıca bu tür bir hitap mertebesine ancak melek veya peygamberin ulaşabileceği bir vurgu bulunmaktadır. Ayrıca 'منزلا' kelimesinin 'إنزالا' (indirme) veya 'موضع إنزال' (inilecek yer) anlamında okunabileceğini belirtir.

قلت : لأنه نبيهم وإمامهم ، فكان قوله قولهم ، مع ما فيه من الإشعار بفضل النبوة وإظهار كبرياء الربوبية ، وأن رتبة تلك المخاطبة لا يترقى إليها إلا ملك أو نبي

Bu müfessire göre âyet, gemide sadece Nûh, hanımı (boğulan hariç), üç oğlu (Sâm, Hâm, Yâfes), onların eşleri ve toplamda seksen kişinin bulunduğunu, tüm insanlığın bu seksen kişinin neslinden geldiğini bildirir. Ayrıca 'fe kul' (tekil hitap) ifadesinin, Nûh'un kavmine peygamber ve imam olması sebebiyle onun sözünün topluluğun sözü yerine geçtiğini, bu durumun peygamberliğin üstünlüğüne ve rubûbiyyetin büyüklüğüne işaret ettiğini belirtir. Katâde'den nakille, Allah'ın bu duayı gemiye binerken söylemeyi öğrettiğini, bunun da onların doğruluğunun ve yalanlayanların çelişkisinin ortaya çıkması üzerine olduğunu aktarır.

قال ابن عباس رضي الله عنهما : كان في السفينة ثمانون إنسانا ، نوح وامرأته سوى التي غرقت ، وثلاثة بنين : سام وحام ويافث ، وثلاث نسوة لهم ، واثنان وسبعون إنسانا فكل الخلائق نسل من كان في السفينة

Bu metin, ilgili ifadenin gemiye binip binerek (kurtularak) yükselmek ve boğulmaktan kurtulma anlamına geldiğini belirtir. Ardından 'el-hamdü lillah' ifadesinin, Allah'a şükreden her kişinin sözü olduğunu ifade eder ve bu konudaki açıklamanın daha önce Fatiha suresinde geçtiğini hatırlatır.

أي علوت راكبين ومن الغرق والحمد لله : كلمة كل شاكر لله وقد مضى في الفاتحة بيانه

İbn Kesîr, bu metinde işlere başlarken besmele çekmenin müstehap olduğunu belirtir; gemiye ve bineğe binerken de besmele çekilmesinin bu kapsamda değerlendirildiğini ifade eder.

ولهذا تستحب التسمية في ابتداء الأمور عند الركوب على السفينة وعلى الدابة

Beydâvî bu ayetlerde Nûh'a gemiye bindiğinde hamd etmesinin ve mübarek bir yere indirilmesi için dua etmesinin emredildiğini açıklar. Duanın Nûh'a tahsis edilmesini, onun Allah katındaki üstünlüğünü göstermek ve kendi duasının, yanındakilerin duasına ihtiyaç bırakmayacak kadar kapsamlı olduğuna işaret etmek olarak yorumlar. Ayrıca 'mübarek bir yer' ifadesinin dünya ve ahirette hayrın artmasına vesile olacak bir yer anlamına geldiğini belirtir.

وإنما أفرده بالأمر والمعلق به أن يستوي هو ومن معه إظهارا لفضله وإشعارا بأن في دعائه مندوحة عن دعائهم فإنه يحيط بهم