Taberî bu ayette söz konusu edilen kişilerin, Allah'a ve Rasûlü'ne iman edip getirdiklerini tasdik eden ve ayetlerde zikredilen amelleri işleyenler olduğunu belirtir; bunların Rablerinin cennetlerinde ebedî kalacaklarını ve taleplerine kavuşacaklarını aktarır. Ardından Firdevs cennetinin Allah tarafından bizzat eliyle yaratılıp dikildiğine dair çeşitli rivayetleri (Ka'b, Mücahid, Ebu'l-Âliye, Meysere, Hasan-ı Basrî, Katâde) nakleder. Bu rivayetlerde cennetin yaratılışı, konuşturulması ve Hz. Peygamber döneminde yaşanan bir olayla (Hârise b. Sürâka'nın annesiyle ilgili hadis) ilişkilendirilmesi anlatılır.

لم يخلق الله بيده إلا ثلاثة: خلق آدم بيده، وكتب التوراة بيده، وغرس جنة عدن بيده، ثم قال لها: تكلمي فقالت: لما علمت فيها من الكرامة

Bu müfessire göre, Kur'an'da bazı yerlerde müminlerle birlikte mümin kadınların da vaad edilen mükâfata dahil olduğu vehmi doğduğunda Allah onları ayrıca zikretmiş, böyle bir vehmin bulunmadığı yerlerde ise 'müminler' ifadesine dahil olmalarıyla yetinilmiştir. Ayrıca sûrenin başındaki övülen vasıfların, Peygamber'in nefsinin gayb âlemine yönelik fıtri bir çekim içinde olduğuna ve bedensel lezzetlerden tabiatı gereği uzak durduğuna işaret ettiği belirtilmiştir.

نقول في المواضع التي فيها ما يوهم اختصاص المؤمنين بالجزاء الموعود به مع كون المؤمنات يشتركن معهم ذكرهن الله صريحا ، وفي المواضع التي ليس فيها ما يوهم ذلك اكتفى بدخولهم في المؤمنين

Kurtubî, 'kâne fî salâtihim hâşi'ûn' ifadesini açıklarken huşuun mahallinin kalp olduğunu, kalp huşu bulduğunda tüm organların da ona tabi olarak huşu bulacağını belirtir. Namazda gözün secde yerine bakması gerektiğine dair Hz. Peygamber'in uygulamasını ve bu konuda inen ayeti aktarır. Ayrıca huşuun namazın farzlarından mı yoksa faziletlerinden mi olduğu tartışmasında, sahih görüşün onun farzlardan olduğu yönünde olduğunu belirtir.

والخشوع محله القلب فإذا خشع خشعت الجوارح كلها لخشوعه إذ هو ملكها حسبما بيناه أول البقرة

İbn Kesîr bu bölümde namazda huşû, gözleri secde yerine indirmek ve namazın devamlılığı (dâim üzerine olma) konularını ele almaktadır. Huşûun ancak kalbin namaza tam olarak yönelmesi, başka şeylerden sıyrılması ve namazı diğer işlere tercih etmesiyle gerçekleşeceğini, bu durumda namazın kişi için bir rahatlık ve göz aydınlığı olacağını belirtir. Ayrıca 'dâimûn' ifadesinin ya namazda sükûnet ve itminanın vücûbuna ya da yapılan işte devamlılık göstermeye işaret ettiğini, her iki görüşü de destekleyen hadisleri nakleder.

والخشوع في الصلاة إنما يحصل لمن فرغ قلبه لها واشتغل بها عما عداها وآثرها على غيرها وحينئذ تكون راحة له وقرة عين

Zemahşerî'ye göre 'el-Mü'minûn' suresinin başında geçen 'قد أفلح' ifadesi, müminlerin bekledikleri müjdenin kesinliğini bildirmek üzere gelmiştir; çünkü 'قد' beklenen şeyi te'kid eder. Ayrıca 'huşû' kavramını Bakara/Nûr bağlamındaki namaz âyetleriyle ilişkilendirerek kalbin korkusu ve gözün secde yerine sabitlenmesi olarak açıklamıştır. Namazın müminlere izafe edilmesinin sebebini de namazın faydasının yalnızca kılana ait olmasına bağlamıştır.

الخشوع في الصلاة : خشية القلب وإلباد البصر

Beydâvî'ye göre 'kad eflaha' ifadesi, müminlerin beklediği kurtuluşun kesin olarak gerçekleştiğini bildirir; 'kad' edatı geçmiş fiile girince onu şimdiki zamana yaklaştırıp anlamın sabitliğine delalet eder. Huşû ise Allah'tan korkma ve O'na karşı tevazu göstermek olup gözlerini secde yerine dikmekle açıklanmıştır; bu konuda Hz. Peygamber'in davranışı ve bir söylediği rivayet edilerek desteklenmiştir.

قد فازوا بأمانيهم وقد تثبت المتوقع