Taberî'ye göre ayette müşriklerin ve Allah'tan başka taptıkları putların/ilahların 'cehennemin hasabı' olacağı belirtilmektedir; 'hasab' kelimesi bazılarına göre cehennemin yakıtı/odunu (وقود، حطب، شجر) anlamına gelirken, bazılarına göre 'atılıp fırlatılma' (الرمي) anlamına gelir. Taberî, kelimenin Arap dilindeki asıl kullanımına ve kıraat tercihine dayanarak 'hasb' kelimesinin 'rmy' (atma/fırlatma) anlamında olduğunu, dolayısıyla ayetin müşriklerin ve taptıkları şeylerin cehenneme atılıp içine sokulacaklarını ifade ettiğini tercih etmiştir. Ayrıca Meleklerin, Hz. İsa ve Üzeyir'in bu istisna kapsamına girmediğini, çünkü Allah'ın 'مَا' lafzıyla sadece cansız putları/ilahları kastettiğini, akıllı varlıkları ise Arapların genelde 'مَنْ' ile ifade ettiğini belirtmiştir.

وكان المعروف من معنى الحصب عند العرب: الرمي، من قولهم: حصبت الرجل: إذا رميته، كما قال جل ثناؤه: فإن معناه: أنتم عليها أيها الناس أو إليها واردون، يقول: داخلون.

Bu metinde Zemahşerî, müşriklerin kendi ilahlarına sövülmesi üzerine Müslümanlara Allah'a sövme tehdidinde bulunduklarını, bunun üzerine sövmenin (aslen doğru bir davranış olmasına rağmen) fesada yol açması sebebiyle yasaklandığını açıklar. Ayrıca İbn Zeba'ra'nın Hz. Peygamber'le tartışmasını, 'sizin ve Allah'tan başka taptıklarınızın' ifadesini genelleyerek Hz. İsa, Üzeyir ve meleklere kadar genişletip Peygamber'i susturmaya çalıştığını, bunun üzerine ilgili ayetlerin indiğini rivayet eder. Zemahşerî, ayetteki 'mabud' ifadesinin aslında yalnızca putları kastettiğini, İbn Zeba'ra'nın hile ve kötü niyetle bu genellemeyi yaptığını vurgular.

فإن قلت : سب الآلهة حق وطاعة ، فكيف صح النهي عنه ، وإنما يصح النهي عن المعاصي قلت : رب طاعة علم أنها تكون مفسدة فتخرج عن أن تكون طاعة ، فيجب النهي عنها لأنها معصية ، لا لأنها طاعة

Bu metne göre Râzî, 'siz ve taptıklarınız cehennemin odunusunuz' ifadesindeki 'hasab' kelimesini açıklarken, kâfirlerin taptıkları taşları şefaatçi ve yardımcı sayıp onlara sığındıklarını, Allah'ın ise bu taşları kızdırarak onların azabı kılıp kendileriyle birlikte cehenneme koyduğunu, bunun onların hüsranını artırmak için yapıldığını belirtir. Ayrıca İbnü'z-Zeba'ra'nın Hz. Peygamber'e itirazını (Meryem oğlu İsa ve melekler de tapılan varlıklardan olduğuna göre onların da cehennemde olması gerekir mi sorusunu) nakleder ve Hz. Peygamber'in 'bil-cümle ümmetlere' şeklindeki cevabını aktararak lafzın umum ifade ettiğine dair Mu'tezile'nin istidlaline değinir.

ولما اعتقد الكفار في حجارتهم المعبودة من دون الله أنها الشفعاء والشهداء الذين يستشفعون بهم ويستدفعون المضار عن أنفسهم تمسكا بهم ، وجعلها الله عذابهم فقرنهم بها محماة في نار جهنم إبلاغا وإغرابا في تحسرهم

Kurtubî'ye göre bu ayet, İbn Zebarî'nin Hz. İsa ve Üzeyr'in tapılan varlıklardan olduğunu ileri sürerek Kureyş'i sevindirmesi üzerine nazil olmuştur; ayrıca ayet 'مَا' lafzının umum ifade ettiğine ve özel sîgalarının bulunduğuna delil olarak kullanılmıştır. Kâfirler ve taptıkları putlar cehennemin yakıtı olacak, ancak putlar günah işlemediği için asıl azap onlara tapanlara yönelik olacaktır.

هذه الآية أصل في القول بالعموم وأن له صيغا مخصوصة خلافا لمن قال : ليست له صيغة موضوعة للدلالة عليه وهو باطل بما دلت عليه هذه الآية وغيرها فهذا عبد الله بن الزبعري قد فهم ( ما ) في جاهليته كل ما ألقيته في النار فقد حصبتها به

İbn Kesîr'e göre cehennem taşları, selefin çoğunluğunun görüşüne uygun olarak kükürt taşlarıdır; bu taşlar siyah, sert, kokuşmuş ve son derece sıcaklık veren taşlardır. Ayrıca 'mâ ta'budûne min dûnillâh' ifadesinin kapsamına akıllı varlıklardan meleklerin, Üzeyir'in ve İsa'nın girip girmediği tartışması, İbn Zeb'arî kıssası bağlamında ele alınmış ve bu itirazın gerçek bir inanç değil kasıtlı bir cedel olduğu belirtilmiştir.

والمراد بالحجارة ههنا هي حجارة الكبريت العظيمة السوداء الصلبة المنتنة وهي أشد الأحجار حرا إذا حميت أجارنا الله منها

Beydâvî'ye göre 'mâ ta'budûne min dûnillah' ifadesi putları, İblis'i ve yardımcılarını kapsayabilir; çünkü onlara itaat edenler tapınma hükmünde sayılır. Bu genel ifade, İbnü'z-Zeba'ri'nin Hz. Peygamber'e itirazı ve verilen cevap üzerine 'İnne-lleźîne sebekat lehum minne-l-husnâ' ayetiyle tahsis edilmiştir. Böylece 'mâ' lafzı akıllı-akılsız her şeyi kapsayacak şekilde yorumlanmış, sonraki ayet ise bu genellemeyi beyan veya tahsis eden bir açıklama olarak konumlandırılmıştır.

لما روي أنه عليه الصلاة والسلام لما تلا الآية على المشركين قال له ابن الزبعري: قد خصمتك ورب الكعبة أليس اليهود عبدوا عزيرا والنصارى عبدوا المسيح وبنو مليح عبدوا الملائكة، فقال صلى الله عليه وسلم: «بل هم عبدوا الشياطين التي أمرتهم بذلك»