Taberî'ye göre ayetteki ifade, İbrahim'i savunanlara 'eğer putlarınıza gerçekten yardım edecekseniz (onu yakarak koruyun)' anlamında bir çağrıyı ifade eder. Ayrıca bu sözü söyleyenin kim olduğuna dair rivayetler nakledilir; bu kişinin Fars Araplarından (Kürtlerden) bir adam olduğu, İbrahim'in ateşle yakılmasını önerenin de bu kişi olduğu ve bu öneri sebebiyle yerin onu yutup kıyamete kadar içine gömüldüğü aktarılır.

إن الذي قال حرقوه (هيزن)، فخسف الله به الأرض، فهو يتجلجل فيها إلى يوم القيامة

Kurtubî'ye göre bu ayet, İbrâhim'i delille susturamayan kavminin zulüm ve galebe yoluna sapıp onu ateşte yakma kararı almasını anlatır; bu sözü söyleyenin kimliği, ateşin hazırlanışı ve İbrâhim'in mancınıkla ateşe atılması sürecine dair çeşitli rivayetler nakledilir. Melekler ve tüm mahlukatın Allah'tan İbrâhim'e yardım izni istemesi, ancak İbrâhim'in Allah'tan başkasından yardım istemeyip 'hasbiye min sü'alî ilmuhû bi-hâlî' demesi bu rivayetlerin merkezindedir.

فلما أرادوا إلقاءه في النار أتاه خزان الماء وهو في الهواء فقالوا : يا إبراهيم إن أردت أخمدنا النار بالماء فقال : لا حاجة لي إليكم وأتاه ملك الريح فقال : لو شئت طيرت النار فقال : لا

Beydâvî'ye göre İbrahim'in 'size ve Allah'tan başka taptıklarınıza yuh olsun' sözü, muhataplarının putların cansız (câmid) olup fayda ve zarar veremeyeceğini itiraf etmelerinden sonra yine de onlara tapmaları üzerine söylenmiş bir inkâr ve kınamadır; bu durum ulûhiyet kavramıyla çelişmektedir. Kavim ise İbrahim ile tartışmada aciz kalınca ona zarar verme yoluna başvurup onu yakmaya ve tanrılarının öcünü almaya karar vermiştir.

أفتعبدون من دون الله ما لا ينفعكم شيئا ولا يضركم إنكار لعبادتهم لها بعد اعترافهم بأنها جمادات لا تنفع ولا تضر فإنه ينافي الألوهية