قَالَ لَقَدْ كُنتُمْ أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُمْ فِى ضَلَٰلٍ مُّبِينٍ
“Er sagte: "Ihr und eure Väter befindet euch ja in einem deutlichen Irrtum."” — Bubenheim & Elyas
Kurtubî'ye göre bu ifade, putlara/cansız nesnelere tapınmanın açık bir hüsran (kayıp) hâli olduğunu belirtmektedir. Bunun sebebi, tapılan bu şeylerin cansız nesneler (cemadat) olması; ne fayda verebilme, ne zarar verebilme ne de bilme özelliğine sahip olmamalarıdır.
أي في خسران بعبادتها إذ هي جمادات لا تنفع ولا تضر ولا تعلمİbn Kesîr'e göre bu ifade, muhataplarla atalarına dayanarak öne sürdükleri delil hakkındaki konuşmanın, muhatapların kendileriyle aynı hükme tabi olduğunu göstermektedir; zira hem onlar hem de ataları doğru yoldan sapmış durumdadır. Hz. İbrahim bu şekilde onların akıllarını cahillikle nitelendirmiş, atalarını sapkın olarak göstermiş ve tanrılarını değersiz kılmıştır.
أي الكلام مع آبائكم الذين احتججتم بصنيعهم كالكلام معكم فأنتم وهم في ضلال على غير الطريق المستقيم فلما سفه أحلامهم وضلل آباءهم واحتقر آلهتهمBu müfessire göre İbrahim'in babası ve kavmine 'apaçık sapıklık içindesiniz' demesi, iki tarafın da (put tapanların) delilsiz taklide dayanmalarından kaynaklanır; taklit ancak kişinin bir bakıma hak üzere olduğunu bilmesi durumunda caiz olabilir. Kavmin 'bize hakkı mı getirdin yoksa şaka mı ediyorsun' demesi, İbrahim'in onları sapık ilan etmesini uzak görüp sözünü şakadan ibaret sanmalarındandır. İbrahim'in 'Rabbiniz göklerin ve yerin Rabbidir' cevabı ise şaka yaptığı ihtimalinden vazgeçiş olup, iddiasını delille ispat ederek onları daha çok sapıklıklarını ortaya koymaya ve üzerlerine hüccet ikame etmeye yöneliktir.
منخرطين في سلك ضلال لا يخفى على عاقل لعدم استناد الفريقين إلى دليل، والتقليد إن جاز فإنما يجوز لمن علم في الجملة أنه على حق.Gemeinsamkeiten
Üç müfessir de ayetin, put tapanların ve atalarının içinde bulunduğu durumun akıl ve delil yoksunluğuna dayalı bir 'sapıklık/hüsran' olduğu tespitinde birleşir; tapılan nesnelerin/tutumun geçersizliğine dikkat çekilir.
Unterschiede
Kurtubî meseleye daha çok dil ve akli/mantıksal analiz açısından yaklaşıp tapılan nesnenin cansız oluşuna, fayda-zarar veya bilme özelliğinden mahrum bulunuşuna vurgu yapar. İbn Kesîr bağlamsal okumaya yönelerek Hz. İbrahim'in hem atalara hem de onlara tabi olanlara aynı hükmün uygulandığını, akıl ve tanrı edinme biçiminin eleştirildiğini öne çıkarır. Beydâvî ise dil/belağat ve usul açısından meseleyi ele alıp taklidin cevaz şartlarını, kavmin şaka zannını ve İbrahim'in hüccet ikame etme stratejisini detaylandırır. Bu farklar, her müfessirin kendi yöntemsel eğiliminden (dilci-akli, bağlamsal-tefsiri, belağat-usul) kaynaklanmaktadır.
Historischer Kontext
Klasik dönem müfessirleri arasında konu esas olarak aynı çizgide kalmış; zaman içinde temel mesajda bir değişim olmamış, sadece izah yöntemi (dil, bağlam, belağat) farklılaşmıştır. Bu durum tefsir geleneğinin çok yönlü ama tutarlı bir birikim oluşturduğunu gösterir.
Bu ayet, delilsiz taklit yerine akıl ve bilgiye dayalı bir duruş geliştirmenin, ilim ile iman arasında uyum kurmanın önemine işaret edecek şekilde düşünülebilir. Ayrıca fayda sağlamayan şeylere bağlanmak yerine gerçek değeri olan şeylere yönelmek, günlük hayatta ihlas ve bilinçli bir ibadet anlayışı için ilham verebilir.
KI-Analyse — keine Fatwa oder Urteil, noch nicht durch Fachprüfung freigegeben