Taberî, ayetteki 'Zebûr' ve 'Zikir' kelimeleri hakkındaki farklı görüşleri aktardıktan sonra Said b. Cübeyr ve Mücahid'in görüşünü tercih eder: Zebûr, Allah'ın peygamberlerine indirdiği tüm kitapları; Zikir ise Allah katındaki Ana Kitap'ı (Levh-i Mahfûz/Ümmü'l-Kitab) ifade eder. Ayrıca 'Arz'a (yeryüzüne) salih kulların varis olacağı ifadesini, cennet toprağına salih kulların mirasçı olacağı şeklinde açıklamıştır.

وأولى هذه الأقوال عندي بالصواب في ذلك ما قاله سعيد بن جبير، ومجاهد، ومن قال بقولهما في ذلك، من أن معناه: ولقد كتبنا في الكتب من بعد أم الكتاب الذي كتب الله كل ما هو كائن فيه قبل خلق السماوات والأرض

Zemahşerî'ye göre 'salih kullar' ifadesiyle kastedilen Hz. Muhammed ve ümmetidir. Zebûr kelimesinin ayette neden marife (belirli, elif-lamlı) değil de nekre (belirsiz) olarak geldiği sorusuna karşılık, üç ihtimal sunar: Zebûr'un özel isim olarak hem marife hem nekre kullanılabilen (Abbas/Fadl gibi) bir isim olması, Davud'a verilen kitaplardan bir kısmının kastedilmesi, ya da Zebûr içinde Hz. Muhammed'in zikredildiği bölümün kastedilip bu kısmın 'zebûr' olarak adlandırılmasıdır.

يجوز أن يكون الزبور وزبور كالعباس وعباس ، والفضل وفضل ، وأن يريد : وآتينا داود بعض الزبر وهي الكتب ، وأن يريد ما ذكر فيه رسول الله صلى الله عليه وسلم من الزبور ، فمسى ذلك زبورا ، لأنه بعض الزبور كما سمى بعض القرآن قرآنا

Bu metinde Râzî, ayetteki 'ehl-i zikr'e sorma emrinin bağlamını Mekke müşriklerinin peygamberin beşer olamayacağına dair şüphesiyle ilişkilendirir; Allah'ın onları bu konuda bilgi sahibi olan Yahudi ve Hristiyanlara yönlendirdiğini belirtir. Ayrıca 'Zebur' ve 'Zikr' kelimelerinin farklı yorumlarını (Kur'an, Tevrat, Levh-i Mahfuz, Davud'un Zeburu gibi) sıralar ve kendi görüşü olarak 'Zikr'in ilim anlamına gelebileceğini, Allah'ın unutma ve hata kabul etmez bir ilimle yazdığını öne sürer. Son olarak fıkhi bir tartışma olarak zındığın tövbesinin kabul edilip edilmeyeceği meselesine ve müçtehidin başka müçtehidi taklit edip edemeyeceği meselesine bu ayeti delil olarak zikreder.

وأقول : الظاهر أن هذه الشبهة وهي قولهم : الله أعلى وأجل من أن يكون رسوله واحدا من البشر إنما تمسك بها كفار مكة ، ثم إنهم كانوا مقرين بأن اليهود والنصارى أصحاب العلوم والكتب فأمرهم الله بأن يرجعوا في هذه المسألة إلى اليهود والنصارى ليبينوا لهم ضعف هذه الشبهة وسقوطها

Kurtubî, 'zebûr' ve 'kitab' kelimelerinin aynı anlamda kullanıldığını, bu nedenle Tevrat ve İncil'e de zebûr denilebileceğini aktarır. Ardından 'zebûr' ve 'zikr' kelimelerinin ne olduğu konusunda Said b. Cübeyr, Şa'bî, Mücahid, İbn Zeyd ve İbn Abbas'tan farklı görüşler nakleder; kimine göre zebûr Davud'un kitabı, kimine göre peygamberlere inen kitaplar, zikr ise Tevrat ya da Levh-i Mahfuz'dur. Son olarak 'yeryüzüne varis olma' ifadesinin yorumunda da cennet toprağı, Mukaddes Arz, kâfir ümmetlerin toprağı veya İsrailoğulları gibi çeşitli görüşleri sıralar.

الزبور والكتاب واحد ولذلك جاز أن يقال للتوراة والإنجيل زبور زبرت أي كتبت وجمعة زبر

İbn Kesîr, 'ez-Zebûr' ve 'ez-Zikr' kelimelerinin tefsirinde sahabe ve tabiînden nakledilen çeşitli görüşleri sıralar: Zebûr'un Tevrat, İncil, Kur'an, Davud'a inen kitap veya nebilere inen kitaplar olduğu; Zikr'in ise Tevrat, gökteki kitap, Levh-i Mahfûz veya Ümmü'l-Kitab olduğu şeklinde farklı rivayetler aktarılır. Ayrıca 'salih kullar' ifadesinin yorumunda bunların Hz. Muhammed ümmeti olup yeryüzüne varis kılınacakları ve cennete girecekleri belirtilir.

وقال ابن عباس والشعبي والحسن وقتادة وغير واحد الزبور الذي أنزل على داود والذكر التوراة وعن ابن عباس الزبور القرآن

Bu müfessire göre 'Zebûr'dan maksat Davud'un kitabıdır ve 'zikir'den maksat Tevrat'tır; ancak Zebûr'un cins olarak bütün inzal edilmiş kitaplar, zikrin ise Levh-i Mahfuz olduğu da söylenmiştir. Yeryüzünü miras alacak 'salih kullar' ise ya genel olarak müminler, ya yeryüzünün doğu ve batısında zayıf bırakılanlar ya da Muhammed ümmetidir. Ayetteki 'bunda bir bela' ifadesi, zikredilen haber, öğüt ve vaadlerin ibadet eden bir topluluk için yeterli olduğu veya onları amaçlarına ulaştıran bir sebep olduğu anlamına gelir.

من بعد الذكر أي التوراة، وقيل المراد ب الزبور جنس الكتب المنزل وب الذكر اللوح المحفوظ. أن الأرض أي أرض الجنة أو الأرض المقدسة. يرثها عبادي الصالحون يعني عامة المؤمنين أو الذين كانوا يستضعفون مشارق الأرض ومغاربها، أو أمة محمد صلى الله عليه وسلم.