Taberî, 'وإن لك موعدا' ifadesinin kıraat farklarını (لن يخلفكه / لن تخلفه) aktarır ve bunların birbirine yakın anlamlı iki meşhur kıraat olduğunu, Allah'ın vaadini yerine getireceği ve yaratılmışların da o güne kavuşacağı anlamında birleştiklerini belirtir. 'لنحرقنه' ifadesinde ise buzağının önce kesilip demir törpüyle yakılarak külünün denize/nehre savrulduğu, bu sebeple sahilde şaraptan içenlerin dudaklarında altın parıltısı görüldüğü rivayet edilir. Taberî, kıraatler arasında 'ضم النون وتشديد الراء' (ateşle yakma) okuyuşunu kurra icmaına dayanarak tercih eder.

قال أبو جعفر: والقول في ذلك عندي أنهما قراءتان مشهورتان متقاربتا المعنى، لأنه لا شك أن الله موف وعده لخلقه بحشرهم لموقف الحساب، وأن الخلق موافون ذلك اليوم، فلا الله مخلفهم ذلك، ولا هم مخلفوه بالتخلف عنه، فبأيتهما قرأ القارئ فمصيب الصواب في ذلك.

Zemahşerî'ye göre ayet, Allah'ın şirk ve yeryüzünde fesat işleyene karşı verdiği vaadi -yani cezalandırma vaadini- ahirette yerine getireceğini, bu kişinin dünyada da cezalandırılmasından sonra hem dünyayı hem ahireti kaybetmiş olacağını ifade eder. Müfessir ayrıca 'لن يخلفك' ifadesindeki farklı kıraatleri (لن تخلفه، نخلفه) ve bunların anlam farklarını, akabinde 'ظلت' ve 'لنحرقنه/لنحرقنه' kelimelerinin farklı okunuş biçimlerini dilbilimsel açıdan ele alır.

أي لن يخلفك الله موعده الذي وعدك على الشرك والفساد في الأرض ، ينجزه لك في الآخرة بعد ما عاقبك بذلك في الدنيا ، فأنت ممن خسر الدنيا والآخرة ، ذلك هو الخسران المبين

Bu müfessire göre ayetteki 'mev'id' kelimesi 'va'd' anlamındadır ve buzağıya tapan kişiye dünyada bu cezanın verildiği, ardından ahiret azabına gidiş vaadinin de bulunduğu, böylece bu kişinin dünya ve ahireti kaybeden apaçık hüsrana uğramış biri olduğu belirtilir. Ayrıca 'lenuḥriḳannehu' ifadesinin buzağının ateşle yakılması ya da eğe ile törpülenmesi anlamına gelebileceği, bu iki okuyuşun buzağının et-kan haline gelip gelmediği hususunda farklı sonuçlara işaret ettiği açıklanır.

وفي قوله : { لنحرقنه } وجهان . أحدهما : المراد إحراقه بالنار وهذا أحد ما يدل على أنه صار لحما ودما ، لأن الذهب لا يمكن إحراقه بالنار

Kurtubî'ye göre ayetteki 'lâ misâs' ifadesi Samirî'nin cezasıdır; Musa onu kavminden uzaklaştırmış, İsrailoğullarına onunla karışmamalarını, ona yaklaşmamalarını ve onunla konuşmamalarını emretmiştir. Bu ceza öyle ağırdır ki Samirî ve soyundan gelenler kıyamete kadar insanlarla temas edememiş, çölde vahşi hayvanlarla dolaşır hale gelmiştir. Kurtubî bu ayeti ayrıca bidat ve günah ehlinin toplumdan tecrit edilip terk edilmesine dair bir asıl olarak da değerlendirir, bunu Hz. Peygamber'in Kâ'b b. Mâlik ve geri kalan üç kişiye uyguladığı muameleyle örneklendirir.

مسألة : هذه الآية أصل في نفي أهل البدع والمعاصي وهجرانهم وألا يخالطوا وقد فعل النبي صلى الله عليه وسلم ذلك بكعب بن مالك والثلاثة الذين خلفوا

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Bâni İsrail'in tövbesi ve Sâmirî'nin buzağısının akıbetiyle ilgilidir. Musa, kavminden yetmiş kişi seçip tövbe dilemeye gitmiş, deprem yaşanınca peygamber utanmış ve bunun cezası olarak 'la mesâs' (dokunmama/dokunulmama) sözü ortaya çıkmıştır. Buzağının ise eritilip yakılarak küllerinin denize atıldığı, ya da altın-etten dönüşmüş halinin ateşte yakıldığı nakledilmektedir.

فرجفت بهم الأرض فاستحيا نبي الله من قومه ومن وفده حين فعل بهم ما فعل فقال أي كما أخذت ومسست ما لم يكن لك أخذه ومسه من أثر الرسول فعقوبتك في الدنيا أن تقول لا مساس

Beydâvî'ye göre Sâmirî'ye verilen ceza 'lâ misâs' demesidir; bu, kimsenin ona dokunmaması ve onun da kimseye dokunmaması, herkesten uzak, vahşi bir hayvan gibi tek başına dolaşması anlamına gelir. Ayrıca 'len tuhlifeh' ifadesi, Allah'ın ona vaad ettiği azabı ahirette mutlaka gerçekleştireceğini, dünyada cezalandırdıktan sonra ahirette de bunu yerine getireceğini bildirir. Buzağının yakılıp ırmağa savrulması ise cezanın şiddetini artırmak ve bu fitneye kapılanların akılsızlığını gözü olan herkese göstermek amacı taşır.

أن تقول لا مساس خوفا من أن يمسك أحد فتأخذك الحمى ومن مسك فتتحامى الناس ويتحاموك وتكون طريدا وحيدا كالوحش النافر