Taberî bu bölümde ayetle ilgili olarak öncelikle Firavun, Tur'un sağ tarafında Allah'ın Musa ve kavmiyle olan buluşma vaadi ile men ve selva konularına daha önce yaptığı açıklamalara atıfta bulunur. Asıl odaklandığı husus ise ayetteki fiilin kıraat farklılığıdır: Medine ve Basra kurrâsı nun ve elif ile okurken, Kûfe kurrâsı bazı kelimelerde te harfi ile okumuştur. Taberî bu iki kıraatin anlam bakımından uyumlu, bilinen ve sahih iki kıraat olduğunu, hangisiyle okunursa okunsun okuyanın doğru yapmış olacağını belirtir.

والقول في ذلك عندي أنهما قراءتان معروفتان باتفاق المعنى، فبأيتهما قرأ القارئ ذلك فمصيب

Râzî'ye göre bu ayet, Allah'ın İsrailoğulları'na yönelik nimetlerini üçlü bir tasnifle sunar: önce Firavun'un zulmünden (öldürme, aşağılama, sürgün, angarya) kurtarılmalarıyla zararın giderilmesi, sonra Tur'da vahiy/Tevrat ile dini fayda, sonra da 'yiyin' emriyle dünyevi fayda. Ayrıca 'واعدناكم' hitabının Musa'ya mı yoksa hem Musa hem seçilen yetmiş kişiye mi yönelik olduğu ve Tur'un 'sağ' tarafının gerçek anlamda mı yoksa yön bildirimi olarak mı anlaşılacağı tartışılır.

وهو إشارة إلى إزالة الضرر فإن فرعون كان ينزل بهم من أنواع الظلم كثيرا من القتل والإذلال والإخراج والإتعاب في الأعمال ، ثم ثنى بذكر المنفعة الدينية

Kurtubî bu ayette 'câniben' kelimesinin i'rab konumunu ve 'muvâade' (vaad verme) fiilinin kime yöneldiğini tartışır. Ona göre asıl vaad Musa'ya verilmişti; ancak İsrailoğullarına hitap edilmesinin sebebi vaadin onların yararına olmasıdır. Ayrıca 'câniben'in mekân zarfı olarak değil, mahzuf bir muzâfın (إتيان) mef'ûlü bihi olarak nasb aldığı belirtilir.

وقيل : وعد موسى بعد إغراق فرعون أن يأتي جانب الطور الأيمن فيؤتيه التوراة فالوعد كان لموسى ولكن خوطبوا به لأن الوعد كان لأجلهم

Beydâvî'ye göre bu ayet, ya denizden kurtuluş ve Firavun'un helakinden sonra 'kalna' (dedik) fiilinin gizli olduğu takdirinde İsrailoğullarına hitaben, ya da Peygamber (s.a.v.) döneminde yaşayan onların soyuna, atalarına yapılanları hatırlatma bağlamında söylenmiştir. Tûr'un sağ tarafında vaatleşme, Musa ile münacat ve Tevrat'ın indirilmesiyle ilgilidir; bu vaadin muhatabı asıl olarak Musa ve seçilen yetmiş kişi olduğu halde, onlarla olan yakın ilişkileri sebebiyle topluluğa nispet edilmiştir. Men ve selva da çölde (tîh) kendilerine indirilmiştir.

وإنما عد المواعدة إليهم وهي لموسى أوله وللسبعين المختارين للملابسة